Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Η γενιά των... ανέργων!

Η γενιά των... ανέργων!
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Ο Σαλβατόρε μιλά τέσσερις γλώσσες. Δούλεψε σε τρεις ηπείρους και τελικά άνοιξε ένα ιταλικό εστιατόριο πολυτελείας στο Εκουαδόρ. Ωστόσο, σήμερα μπορεί να προσφέρει στην οικογένεια του τα απαραίτητα, μόνο εξαιτίας της Κάριτας.

«Μέσα στην τσάντα υπάρχουν τα απαραίτητα για την επιβίωση. Αλλά αυτό που μ’ ενδιαφέρει περισσότερο είναι τα απαραίτητα για το μωρό».

Ο Σαλβατόρε είναι άνεργος, ένας από τα 2.9 εκατομμύρια καταγεγραμμένων ανέργων στην Ιταλία το Δεκέμβριο του 2012. Αυτός ο αριθμός που αυξήθηξε κατά 1% τρομάζει τους ειδικούς, σε σχέση με ενδεχόμενες συνέπειες, όπως είναι για παράδειγμα η κατάρρευση του δικτύου αλληλεγγύης που έχει σαν βάση την οικογένεια. Χάρη σε αυτό το δίκτυο έχουν αποφευχθεί τα χειρότερα μέχρι σήμερα στην Ιταλία και σε άλλες μεσογειακές χώρες.

Ο Ίαν Ρος Μακμίλαν, διευθυντής του Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών του Πανεπιστημίου του Μποκόνι εξηγεί: «Στις χώρες όπου η οικογένεια αποτελεί πραγματικό δίχτυ ασφαλείας, όπως είναι η Ιταλία και η Ισπανία και οι περισσότερες μεσογειακές χώρες, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η ανεργία των μεγαλυτέρων. Γιατί όταν υπάρχει, καταστρέφει το δίχτυ ασφαλείας».

Η πτώχευση της Lehman Brothers και η διεθνής οικονομική κρίση που την ακολούθησε, οδήγησε και στην πτώχευση του Σαλβατόρε. Ό,τι είχε δημιουργήσει στο εξωτερικό χάθηκε πολύ σύντομα μέσα από τα χέρια του κι έτσι αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ιταλία και να ξεκινήσει τα πάντα από την αρχή στο Μιλάνο. Αλλά η οικονομική κρίση τον πρόλαβε ξανά κι έκλεισε το εστιατόριο που διήυθυνε. Σήμερα είναι αδύνατον να βρει εργασία γιατί διαθέτει υπερβολική εμπειρία.

«Κάποιες φορές μου λένε ότι φταίει η ηλικία μου, άλλες ότι φταίει το βιογραφικό μου. Έχοντας 20ετή εμπειρία πίσω μου, θεωρούν ότι είναι απαραίτητο να λαμβάνω ένα συγκεκριμένο επίπεδο μισθού που συνάδει με την εμπειρία και τον επαγγελματισμό μου»

Το οικογενειακό δίχτυ ασφαλείας δείχνει πιο απαραίτητο από ποτέ. Στην πραγματικότητα οι έρευνες δείχνουν ότι οι νέοι έχουν ολοένα και περισσότερο ανάγκη τους γονείς τους για να επιβιώσουν. Ο μέσος όρος της ανεργίας των νέων κάτω των 25 στην ευρωζώνη είναι 24%, στην Ιταλία έχει φτάσει το 37%. Πολλοί είναι οι νέοι που δηλώνουν ότι κάνουν περικοπές από βασικές τους ανάγκες προκειμένου να αντέξουν οικονομικά μέχρι το τέλος του μήνα.

Στη μελέτη του Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών του Πανεπιστημίου του Μποκόνι χρησιμοποιείται η φράση «οικονομική και κοινωνική καταστροφή».
«Αυτοί οι νέοι άνθρωποι θα είναι οικονομικά ανεξάρτητοι πολύ αργότερα από την προηγούμενη γενιά. Έτσι, τα πράγματα συνεχώς αναβάλλονται: η εύρεση εργασίας, η αγορά κατοικίας, η δημιουργία οικογένειας, η απόκτηση παιδιών».

Σύμφωνα με την παραπάνω μελέτη, αυτή η κατάσταση οδηγεί τους νέους στη μετανάστευση προς περισσότερο πλούσια κράτη ή περισσότερο πλούσιες περιοχές μέσα στην Ιταλία.

Στην Καμπανία, η ανεργία των νέων φτάνει το 44%, είναι δηλαδή διπλάσια από αυτή της Λομβαρδίας. Επιπλέον, οι πτυχιούχοι που καταφέρνουν να βρουν εργασία πληρώνονται κατά μέσο όρο 17% λιγότερο σε σύγκριση με τους συναδέλφους τους στα βόρεια της χώρας. Ακριβώς αυτή είναι και η περίπτωση της Ραφαέλα, που είναι πτυχιούχος στα μαθηματικά.

«Δούλεψα για επτά μήνες σε ένα ιδιωτικό σχολείο, με μισθό 600 ευρώ το μήνα. Και αυτό γιατί δεν μας επιτρέπεται η εργασιακή πρόσβαση στη δημόσια εκπαίδευση. Άνοιξαν ένα μικρό παράθυρο πρόσφατα αλλά αφορούσε μόνο τους πτυχιούχους του 2002 κι εκείνους που είχαν ήδη άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Εμάς δεν μας σκέφτηκαν ποτέ για τη θέση».

Το ποσοστό της ανεργίας, ένα χρόνο μετά το πτυχίο, διπλασιάστηκε από το 2007 κι έφτασε το 19% το 2011. Η Ρομπέρτα, πρώην συμφοιτήτρια της Ραφαέλα, αναγκάστηκε να βρει μια οποιαδήποτε δουλειά και να απομακρυνθεί από τον προσανατολισμό των σπουδών της.

«Είμαι πτυχιούχος του Μαθηματικού με πολύ καλό βαθμό πτυχίου, αλλά έπρεπε να προσαρμοστώ και να κάνω μια οποιαδήποτε δουλειά. Για δύο χρόνια δούλεψα σαν βοηθός σε νυχτερινό μαγαζί».

Το 2011 οι νέες προσλήψεις πτυχιούχων έφτασαν μόνο στο 12,5% των συνολικών προσλήψεων. Αυτός ο αριθμός αυξήθηκε λίγο την προηγούμενη χρονιά. Σε αυτόν τον αριθμό βασίζουν τις ελπίδες τους η Ραφαέλα και η Ρομπέρτα. Ωστόσο, η πραγματικότητα παραμένει. Οι πτυχιούχοι είναι λιγότερο περιζήτητοι στην αγορά εργασίας.