Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Ένας ερωτικός μονόλογος με αφορμή τη ζωή της Κασσιανής

Ένας ερωτικός μονόλογος με αφορμή τη ζωή της Κασσιανής
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Μια νέα σκηνοθέτιδα που ζει και εργάζεται στο Λονδίνο γράφει έναν ερωτικό μονόλογο, εμπνευσμένο από τη ζωή της Κασσιανής. Η Ιόλη Ανδρεάδη έγραψε την «Κασσία», με αφορμή το περίφημο Τροπάριο της Κασσιανής και σκηνοθετεί την ομώνυμη παράσταση στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στην Κυψέλη. Μιλήσαμε μαζί της γι’ αυτό το ιδιότυπο σκηνοθετικό και συγγραφικό εγχείρημα.

-Γιατί μια νέα κοπέλα όπως εσύ, αποφάσισες να ασχοληθείς με αυτή την «παλιά» ιστορία και όχι με ένα σύγχρονο θεατρικό κείμενο;

Το Πάσχα του 2010 είχα πάει στην εκκλησία για να ακούσω το Τροπάριο της Κασσιανής. Μετά μπήκα στο ίντερνετ και άρχισα να ψάχνω στοιχεία και εικασίες για τη ζωή της. Κυρίως ο θρύλος πως γράψανε μαζί με το Θεόφιλο το τροπάριο, χωρίς να συναντηθούν, ένιωσα να με αφορά. Το πώς άνθρωποι που αγαπιούνται ή μισιούνται ή είναι με έναν άλλο τρόπο σημαντικοί ο ένας για τον άλλο, συνυπάρχουν στη μνήμη, στα όνειρα, σε ένα κείμενο, σε ένα παλιό αντικείμενο ή φωτογραφία. Χωρίς να είναι παρόντες στον ίδιο χώρο και χρόνο. Αυτή η συνύπαρξη κάνει την απώλεια να μοιάζει σα μια δημιουργική διαδικασία.

-Ποια είναι τα στοιχεία της ιστορίας που εσύ θέλησες να αναδείξεις, μέσα από το δικό σου κείμενο;

Με ενδιέφερε να βρω ένα τρόπο να συνθέσω ιστορικά στοιχεία και θρύλους για την Κασσιανή ούτως ώστε ο θεατής να πείθεται πως αυτή μπορεί να είναι μια πραγματική ιστορία ενός ανθρώπου. Που τον αφορά. Γι αυτό επέλεξα τα στοιχεία που με αφορούσαν πιο πολύ. Την περίφημη συνάντηση Κασσιανής και Θεόφιλου όταν εκείνος έψαχνε για νύφη, της είπε εκ γυναικός τα χείρω κι εκείνη του απάντησε εκ γυναικός τα κρείττω. Τη διαφορετική τους ιδεολογική θέση τον καιρό της Εικονομαχίας, μιας θρησκευτικής κρίσης. Βυζαντινές συνταγές. Τη δυνατή φιλία της Κασσιανής με το Θεόδωρο Στουδίτη, ένα φωτισμένο και ελεύθερο άνθρωπο. Και την συγγραφή ενός θρησκευτικού Τροπαρίου μέσα/μετά από έναν έρωτα και την απώλειά του.

-Ποιο ρόλο παίζει το θρησκευτικό στοιχείο στο έργο; Σε αγγίζει εσένα αυτή η θρησκευτική διάσταση της ιστορίας;

Το έργο μιλά για τη θρησκεία ως ομορφιά κι ελευθερία και για τη θρησκεία ως απαγόρευση και τυραννία. Το θρησκευτικό στοιχείο γίνεται κομμάτι της ιστορίας δυο ανθρώπων. Επηρεάζει και την έκβασή της. Με αγγίζει μια θρησκεία που έχει να κάνει με «πέτρες, αίμα και σίδερο», μια θρησκεία ανθρώπινη, με ρυτίδες.

-Πώς δούλεψες με την ηθοποιό σου;

Στην αρχή συναντιόμασταν μια φορά την εβδομάδα, για τρεις μήνες. Έγραφα το κείμενο στο σπίτι μου και πήγαινα στο σπίτι της Ραχήλ να την ακούσω να το διαβάζει για να δω τι λειτουργεί και τι όχι. Παράλληλα κάναμε έρευνα. Πληροφορίες, τραγούδια, εικόνες, η Ραχήλ άρχισε να παίζει ξανά κιθάρα, ξεκίνησε μπαλέτο. Από το Γενάρη ολοκληρώθηκε το κείμενο κι αρχίσαμε να δουλεύουμε πάνω στο στήσιμο. Τις ενότητες του κειμένου, τις γέφυρες, το ρυθμό του, τα άλλα πρόσωπα που «παίζουν» στο μονόλογο, την αλλαγή των σκηνικών χώρων με τη χρήση μόνο μιας καρέκλας. Μιλούσαμε μέσω skype με την Ερατώ Κρεμμύδα, που συνέθεσε μια υπέροχη και λειτουργική μουσική, από τη Νέα Υόρκη. Συζητούσαμε επίσης με τη Δήμητρα Λιάκουρα, που ασχολήθηκε με την εικαστική επιμέλεια δίνοντάς μας απλές και ποιοτικές λύσεις, στην Αθήνα. Προχωρούσαμε όλες συντονισμένες, μαζί. Στο τέλος δουλέψαμε και με την ταλαντούχα τραγουδίστρια Ισιδώρα Μπουζιούρη που τραγουδά το Τροπάριο.

- Εδώ και κάποια χρόνια ζεις μόνιμα στο εξωτερικό. Δεν υπάρχουν επαγγελματικές ευκαιρίες στον χώρο του θεάτρου στην Ελλάδα ή το έκανες για κάποιο άλλο λόγο;

Πήγα το 2007 στο Λονδίνο για να σπουδάσω σκηνοθεσία. Το Λονδίνο το έχω αυτή τη στιγμή ως βάση αλλά εργάζομαι και αλλού. Παράλληλα γράφω το διδακτορικό μου στα αγγλικά. Αυτοί ήταν οι λόγοι.

- Ποια είναι η πραγματικότητα που βιώνεις κάθε φορά που γυρίζεις;

Βλέπω κάθε φορά μεγάλες αλλαγές. Ακούω για μεγάλες αλλαγές, κάθε μέρα. Ομαδικές και ατομικές. Μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, σαν σε καταφύγιο νοσοκομείου την ώρα βομβαρδισμού.

-Αισθάνεσαι ότι υπολειπόμαστε θεατρικά της βρετανικής σκηνής ή κατά τη γνώμη σου υπάρχει ένα γενικότερο θέμα για το πώς αντιμετωπίζουμε τον πολιτισμό στην Ελλάδα;

Η βρετανική σκηνή είναι πολλές σκηνές, με λίγο-πολύ συγκεκριμένο κοινό η καθεμία, με τις δικές της μόδες και μεθόδους. Ταυτόχρονα, είναι – ακόμη, και για όσο – αδιαμφισβήτητο και ζωτικό κομμάτι της βρετανικής κοινωνίας. Εδώ έχω την αίσθηση πως αντιμετωπίζουμε τον πολιτισμό σαν κάτι που περισσεύει. Ταυτόχρονα, στην Αγγλία ακούω να λένε πως η ελληνική τέχνη ανθεί με την κρίση.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Κύπρου 91Α & Σικίνου, Κυψέλη, τηλ. 213.004.04.96, www.polychorosket.gr

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη
Μουσική: Ερατώ Α. Κρεμμύδα
Εικαστική επιμέλεια: Δήμητρα Λιάκουρα
Φωτισμοί: Δήμος Αβδελιώδης
Φωνή: Ισιδώρα Μπουζιούρη
Video Trailer: Κάρμεν Ζωγράφου
Ερμηνεύει η Ραχήλ Λιαποπούλου

Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21.15 / Διάρκεια: 60 λεπτά / είσοδος 10 €

Μέχρι 28 Απριλίου