Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Αλγερία: Η πραγματικότητα πίσω από τις κάλπες

Αλγερία: Η πραγματικότητα πίσω από τις κάλπες
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Μία απίστευτη χώρα εκλέγει για τέταρτη φορά έναν άνδρα, ο οποίος άρρωστος και καταβεβλημένος προσήλθε στην κάλπη καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.
Τόσο ο βασικός του αντίπαλος, Αλί Μπενφλίς, αλλά και όσοι αποφάσισαν να βρεθούν απέναντί του, ήλπιζαν μέχρι το τέλος. Μάταια.
Το ρεπορτάζ είναι της ελβετικής τηλεόρασης.

Ο Αλί Μπενφλίς φεύγει από το σπίτι και κατευθύνεται προς την έδρα του. Κύριος αντίπαλος του προέδρου Μπουτεφλίκα κατά τη διάρκεια της καμπάνιας του διασχίζει τη χώρα. Τεράστια πλήθη τον ακολουθούν.

Κολλημένος στην κίνηση στο Αλγέρι , ολοκλήρωσε τη διαδρομή με τα πόδια , χωρίς σωματοφύλακα και έχοντας επίγνωση της δημοτικότητάς του . Το 2004, ο Αλί Μπενφλίς είχε ήδη αντιμετωπίσει τον αρχηγό του κράτους . Ηττήθηκε στον πρώτο γύρο. Κατήγγειλε ένα τεράστιο λάθος και αυτή τη φορά , κάνει την ίδια καταγγελία .

« Αν ποτέ υπάρχει νοθεία , δεν θα είμαι σιωπηλός » είχε πει ο Αλί Μπενφλίς.

Ο Αλί Μπένφλις, θα στείλει 60.000 παρατηρητές στα εκλογικά κέντρα . Όσον φορά στη νίκη του ,είπε ότι ήταν ήρεμος και καλύτερα προετοιμασμένος από ό, τι ήταν δέκα χρόνια πριν. Αυτή τη φορά στηρίζεται στους ψηφοφόρους του για να πουν όχι στην απάτη.

«Η νεολαία του σήμερα που αρχίζει να ψηφίσει , δεν ήταν η πλειοψηφία το 2004 . Αυτή τη νεολαία άνοιξε τα μάτια της μέσα από το διαδίκτυο , στο facebook , για το τι συμβαίνει στην Αυστραλία , στην Ελβετία , τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα , την Αμερική , τη βόρεια Ευρώπη … θέλουν να συμμετάσχουν στην πολιτική ζωή της χώρας τους .» αναφέρει ο Αλί Μπενφλίς.

Αλλά Ο Αμί Μπενφλίς είναι μακριά από την ομοφωνία στην αντιπολίτευση. Στο κέντρο του Αλγερίου , ο Μασσί και ο φίλος του, διανέμουν φυλλάδια στους περαστικούς . Επικίνδυνη επιχείρηση : οι δύο νέοι ακτιβιστές έχουν συλληφθεί συχνά με το κίνημα Barakat .

Θα τους βρούμε σε ένα διαμέρισμα λίγο αργότερα. Ο Μάσσι λέει το περιστατικό στους συντρόφους του . Μεταξύ αυτών , η Αμίρα Μπαράουι μία εκ των ιδρυτών της Barakat , «Αρκετά » στα αραβικά . Αηδιασμένη από την προοπτική μιας τέταρτης εντολής Μπουτεφλίκα , αυτή η γυναικολόγος από τις 22 Φεβρουαρίου, μάχεται ενάντια στο υπάρχον σύστημα .

«Απορρίπτουμε αυτές τις εκλογές , γιατί για μας , αυτό είναι ένα ακόμη φάρσα . Σημειώστε ότι ο αλγερινός δεν ψηφίζει πια. Το παινίδι είναι είναι στημένο από πριν.Σήμερα , θέλουμε ένα πραγματικό δημοκρατικό παιχνίδι, χωρίς καμία μεταμφίεση , και μακριά από αυτόν τον ασθενή πίσω από το οποίο κρύβεται μια πολιτικο- οικονομική μαφία που γεμίζει τις τσέπες της, αγνοώντας έναν ολόκληρο λαό. Δεν θα το ανεχτούμε άλλο » δηλώνει ένας πολίτης.

Η Barakat δεν υποστηρίζει κανέναν υποψήφιο , αλλά ενώνει όλες τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται κάθε μέρα στη χώρα , με την ελπίδα μιας ειρηνικής επανάστασης στην Αλγερία .

Η μεγάλη πρόσκληση είναι πρόκληση οικονομική.
Η Αλγερία είναι το παράδοξο. Είναι μία από τις πιο πλούσιες χώρες της περιοχής, χάρη στα αποθέματα πετρελαίου και αερίου, αλλά ο λαός δεν επωφελείται. Το france 2 εξηγεί.

Πρόκειται για μία χώρα που βρίσκεται σε μοναδικό κοίτασμα πετρελαίου. Ο ανεφοδιασμός κοστίζει μόλις έξι ευρώ. Παρολαυτά, είναι μια χώρα που μαστίζεται από ανεργία.

Είναι το παράδοξο της Αλγερίας.

Ένα δισεκατομμύριο ευρώ για να να χτιστεί ένα από τα μεγαλύτερα τεμένη και ο ψηλότερος μιναρές του κόσμου.
Είναι ένα οικοδόμημα καταπληκτικό με πανοραμικούς ανελκυστήρες που κάνουν το Αλγέρι να ακτινοβολεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο δημοσιογράφος του euronews μεταδίδει:
«Το συγκεκριμένο τέμενος ενσαρκώνει από μόνο του το αλγερινό παράδοξο.
Εδώ, οι γερμναοί έφτιαξαν τα σχέδια,οι Ιταλοίέσκαψαν τα θεμέλια και οι Κινέζοι το έχτισαν Ωστόσο, δεν υπάρχει κανένας Αλγερινός εργάτης».

Μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, βρίσκεται η διάσημη συνοικία Μπαμ Ελ Ουέντ. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος. Το βασίλειο τους απομακρύνει από το μάννα του πετρελαίου.

«Υπάρχει απόθεμα 200 δισεκατομμυρίων ,στα ταμεία του κράτους. Η προτεραιότητα θα πρεπε να είναι η εύρεησ εργασίας στους νέους » ξεσπά ένας Αλγερινός.

Το πρόβλημα είναι ότι για τη δημιουργία θέσεων εργασίας χρειάζεται παραγωγή. Εκτός από το πετρέλαιο, η Αλγερία δεν παράγει σχεδόν τίποτα αναφέρει ο Σλιμ Οτμανί, ο βασιλιάς του χυμού στη χώρα:

« Κανένα από τα φρούτα σ‘αυτά τα μπουκάλια δεν είναι αλγερινό ».

Αυτό είναι το πρόβλημα. Η γεωργία είναι πενιχρή. Όλες οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούνται είναι εισαγόμενες. Μέχρι και οι συσκευασίες έρχονται από τη Ντιζόν. Πρέπει να υπάρξει διαφορά στην παραγωγή. Δε λείπει όμως μόνο αυτό στην Αλγερία.

Υπάρχει ανάγκη για καλύτερα εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό και διευκόλυνση στη δημιουργία επιχειρήσεων. Ερωτήματα καίρια που ελάχιστα απασχόλησαν τους υποψήφιους των προεδρικών εκλογών.

Εκπροσωπούν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Το 70% των Αλγερινών είναι κάτω των 20 ετών. Οι άνεργοι στις ηλικίες 16-25 ετών φτάνουν το 25%. Δεν έχουν καμία προοπτική. Μία γενιά, η οποία δεν έζησε το φόβο και δεν έχει χάσει την ελπίδα της. Το ρεπορτάζ είναι του france 3.

Η βασιλική της Παναγίας της Αφρικής, είναι μία από τις καρτ ποστάλ της Αλγερίας. Όμως, απέχει πολύ από τον παράδεισο.
Χιλιάδες Αλγερινοί έχουν στήσει εκεί τα παραπήγματά τους.
Ο Φουάντ ζει με τη συζυγό του σε χώρο τρία επί τρία. Εδώ και δέκα χρόνια περιμένει την κοινωνική στέγαση που αποτελεί υπόσχεση πριν από κάθε εκλογική διαδικασία.

«Κάθε φορά ψηφίζουμε, αλλά δεν υπάρχουν…Είμαστε Αλγερινοί πολίτες. Έτσι ζούμε ».

Ο Φουάντ είχε έναν αδερφό 20 ετών, τον Λιές. Κοιμόταν κι αυτός εκεί. Αλλά, τον προηγούμενο μήνα, δεν άντεξε άλλο.

«Αυτή είναι η κατάσταση.Κρεμάστηκε. Εδώ » λέει ο αδερφός του.

Ο μικρός αδερφός δεν έβρισκε δουλειά. Όπως όλοι οι φίλοι του στην παραγκούπολη είναι άνεργοι ».

Μας λένε ανοιχτά ότι τη βγάζουν πέρα μόνο με ψυχοφάρμακα.

Ο Φουάντ έφτασε μέχρι την τελευταία τάξη του σχολείου. Σήμερα δουλεύει ως σκουπιάρης για 180 ευρώ το μήνα. Θα ψηφίσει όμως, γιατί του υποσχέθηκαν στέγη.

« Θέλουμε επανάσταση, αλλά δε θέλουμε αίμα. Θέλουμε μόνο να μας ακούσουν », εξηγεί ο Φουάντ.

Οι πολίτες θέλουν την αλλαγή, αλλά ειρηνικά. Το ίδιο συμβαίνει και στο κέντρο. Νέοι καλλιτέχνες κάνουν μία μικρή επανάσταση για το Αλγέρι. Δίνουν ραντεβού κάθε Σάββατο με τις κιθάρες.

« Είμαστε κωφοί, είμαστε μουγγοί. Αντιθέτως, η αλήθεια είναι σκληρή. Θέλουμε να αλλάξει αυτό. Θέλουμε περισσότερες ελευθερίες., περισσότερη ελευθερία έκφρασης ». λέει ένας από τους μουσικούς.

Ο Βακί είναι 18 ετών. Τραγουδά την ελευθερία στα αραβικά και τα γαλλικά.

« Παίζουμε κι η αστυνομία έρχεται για μας. Δε μας αφήνουν να παίζουμε εκεί » λέει ο Βακί.

Χτυπάμε την πόρτα του παραδείσου. Το άρωμα της αλγερινής άνοιγης… Την παραμονή των εκλογών, εκφράζει την προσμονή μιας ολόκληρης γενιάς.