Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

«Γέφυρες του Σαράγεβο»: 13 σκηνοθετικά βλέμματα συνθέτουν την ιστορία της μαρτυρικής πόλης

«Γέφυρες του Σαράγεβο»: 13 σκηνοθετικά βλέμματα συνθέτουν την ιστορία της μαρτυρικής πόλης
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Δεκατρείς σκηνοθέτες ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση να αφηγηθούν την ιστορία της πόλης του Σαράγεβο των τελευταίων εκατό χρόνων. Ο καθένας τους επέλεξε μια στιγμή στο χρόνο και δημιούργησε την δική του μικρού μήκους ταινία που εντάχθηκε στην συλλογική ταινία «Οι γέφυρες του Σαράγεβο».

«Στον καθένα τους επιβάλαμε έναν και μόνο περιορισμό: αυτόν της διάρκειας που ήταν μεταξύ 6 και 8 λεπτών για κάθε ταινία καθώς επίσης και τον περιορισμό του προϋπολογισμού που ήταν κοινός για όλους. Πέρα από αυτά, είχαν απόλυτη ελευθερία να μου προτείνουν την ιδέα τους για την ταινία η οποία έπρεπε να έχει σχέση με το Σαράγεβο των τελευταίων εκατό χρόνων, από το 1914 ως το 2014», εξηγεί ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Ζαν Μισέλ Φροντόν, καλλιτεχνικός διευθυντής του σχεδίου.

Μεταξύ των σκηνοθετών που κατέθεσαν την προσωπική τους ματιά είναι και ένας από τους πλέον εμβληματικούς εκπροσώπους της Έβδομης Τέχνης, ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ.

Η σκηνοθέτης Άιντα Μπέτζιτς η οποία κατέθεσε την δική της πρόταση στην ταινία, είναι μία από τις κατοίκους της μαρτυρικής πόλης.

«Το Σαράγεβο αποτελεί πάντα ένα παράδειγμα. Πιστεύω πως λειτουργεί ως καθρέφτης για την Ευρώπη. Στο Σαράγεβο αντανακλώνται, κατά κάποιο τρόπο, όλα τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα σταυροδρόμι διαφορετικών πολιτισμών, διαφορετικών θρησκειών κι ωστόσο υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη, πολύ διακριτή νοοτροπία καθώς όλοι είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά. Έχουμε και την Ανατολή και τη Δύση, έχουμε κομμουνιστική κληρονομία. Υπό αυτή την έννοια είμαστε περίπλοκο κράμα και γι‘αυτό είμαστε κάτι σαν την καρδιά της Ευρώπης,» λέει η νεαρή σκηνοθέτης Άιντα Μπέτζιτς από τη Βοσνία.

Η τραυματική περίοδος της δεκαετίας του ’90 και τα γεγονότα του πολέμου που σημάδεψαν την πόλη και τους ανθρώπους της ενέπνευσαν τους περισσότερους από τους δημιουργούς.

«Αυτός ο πόλεμος με χάραξε βαθιά. Εκείνη την εποχή σπούδαζα κινηματογράφο και στη διπλανή μας πόρτα, δίπλα μας γινόταν πόλεμος. Και θυμάμαι πως την εποχή που μάθαινα πώς να κάνω ταινίες, ήταν σε εξέλιξη ένας πόλεμος. Όλες οι πληροφορίες που έφταναν σε μας, οι φωτογραφίες, τα ρεπορτάζ, οι δυνατές εικόνες του πολέμου, όπως για παράδειγμα με τους ελεύθερους σκοπευτές. Όλες αυτές οι εικόνες έμειναν για πάντα στο μυαλό μας,» περιγράφει την εμπειρία της η Ελβετή σκηνοθέτης Ούρσουλα Μάιερ.

Ο Σέρβος σκηνοθέτης Βλάντιμιρ Πέρισιτς είχε βραβευτεί το 2009 με τη «Χρυσή Καρδιά», το βραβείο καλύτερης ταινίας του Φεστιβάλ του Σαράγιεβο για την ταινία του «Κοινοί άνθρωποι» με θέμα την κακομεταχείριση των ανδρών κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας.

«Θεωρώ πως η ιδέα της ενωμένης γιουγκοσλαβίας αναζωπυρώνεται, κάτι το οποίο σε κάποιο επίπεδο θυμίζει το απελευθερωτικό κίνημα του Μπολιβάρ στη Λατινική Αμερική. Αυτό που συνέβη με το πέρασμα των Βαλκανικών χωρών από τον σοσιαλισμό στο καπιταλισμό είναι ένας καπιταλισμός εξαιρετικά βίαιος όπου μόνο στη Βοσνία έχει οδηγήσει σε 28% ανεργία,» είπε ο Βλαντίμιρ Πέρισιτς.

Οι δεκατρείς ταινίες αποτελούν μία σύνθεση της εικόνας της πόλης αλλά και της σχέσης της με την Ευρώπη. Ρόλο συνδετικού ιστού ανάμεσα στην κάθε μια παίζουν τα κινούμενα σχέδια έχουν δημιουργήσει ο Βέλγος Φρανσουά Σουιτέν και ο Πορτογάλος Λουίς Ντα Μάτα Αλμέιδα.

Η ταινία παρουσιάστηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών. Στις 27 Ιουνίου θα προβληθεί στο Σαράγεβο ως μέρος της εκδήλωσης «Σαράγεβο, η καρδιά της Ευρώπης» για την επέτειο των εκατό χρόνων από τον το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου που συνδιοργανώνεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι υπόλοιποι σκηνοθέτες που συμμετείχαν στη δημιουργία της είναι η Πορτογαλίδα Τερέσα Βιγιαβέρντε, η Γερμανίδα Ανγκελα Σάνελετς, ο Ισπανός Μαρκ Ρέτσα, ο Ρουμάνος Κρίστι Πουιού, οι Ιταλοί Βιντσέντζο Μάρα και Λεονάρντο Ντι Κοστάνζο, ο Βούλγαρος Κάμεν Κάλεφ και η Γαλλίδα Ιζίλντ Λε Μπεσκό.