Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Η πόλη της Λυόν χορεύει σε ηλεκτρονικούς ρυθμούς

Η πόλη της Λυόν χορεύει σε ηλεκτρονικούς ρυθμούς
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Την 12η έκδοση του γιορτάζει το φεστιβάλ μουσικής “Nuits sonores” ή «Νύχτες ήχου» που διεξάγεται από το 2003 σε δημόσιους χώρους και σημεία πολιτιστικού ενδιαφέροντος της Λυόν στη νοτιοανατολική Γαλλία.

Το Φεστιβάλ συγκεντρώνει μουσικούς και συγκροτήματα που κινούνται στην πρωτοπορία της ηλεκτρονικής μουσικής κάνοντας χρήση ψηφιακών μέσων και καινοτομιών. Πάνω από 100 χιλιάδες θεατές υποδέχονται τους περίπου 250 καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη που δίνουν συναυλίες σε 50 εμβληματικά σημεία της πόλης.

Το Φεστιβάλ αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία συνάντησης της νεολαίας και όχι μόνο. Ο δήμαρχος της πόλης της Λυόν Ζεράρ Κολόμπ δίνει το παρών.

Στη βραδιά των εγκαινίων του Φεστιβάλ μια ξεχωριστή παρουσία βρέθηκε πίσω από τα πικάπ. Ο μπασίστας του σκοτσέζικου συγκροτήματος “Jesus and the Mary chain” έπαιξε μουσική σε μια πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα.

Το θρυλικό συγκρότημα δίνει φέτος 3 συναυλίες ένα χρόνο πριν τα 30χρονα από την κυκλοφορία του άλμπουμ Psychocandy που το 2003 ψηφίστηκε από το περιοδικό Rolling Stone ως ένα από τα σημαντικότερα στην ιστορία της μουσικής.

«Ανακάλυψα το πανκ ροκ στα 12 και μου άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα κάνω ταινίες αλλά είναι πολύ ωραίο να βρίσκομαι εδώ στη Λυών για να παίξω μουσική. Το διασκέδασα πολύ. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ ωραία εδώ πέρα, πολύ ξεχωριστή,» είπε στο euronews ο Ντάγκλας Χαρτ.

Στα πλατώ βρέθηκε και ο Μάρτιν Φλυν συνιδρυτής της δισκογραφικής εταιρείας LuckyMe από τη Σκοτία που έχει βγάλει μερικά από τα πιο δυνατά άλμπουμ της δεκαετίας.

«Μεγάλωσα μέσα στα συγκροτήματα, παίζοντας, κάνοντας τον DJ, παίζοντας hip hop σε βραδιές και σε rave parties στην εξοχή. Είμαι από ένα χωριό της Σκοτίας, από το πουθενά. Αν θέλεις σήμερα να κάνεις κάποιον να ενδιαφερθεί για ένα δίσκο πρέπει όλο το πακέτο να είναι ελκυστικό με όμορφες φωτογραφίες, πολλά εικαστικά και τέτοια πράγματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών,» σχολίασε ο Μάρτιν Φλυν.

Επί σκηνής μια γερμανοσουηδική συνεργασία έδωσε ρυθμό στην εναρκτήρια βραδιά του φεστιβάλ.

Ο Άξελ Μπόμαν ξεκίνησε την καριέρα του στη μικρή αλλά σημαντική σκηνή της Στοκχόλμης και σήμερα είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους dj’s στην Ευρώπη και ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της ηλεκτρονικής μουσικής σκηνής στη Γερμανία.

«Από πολύ νωρίς, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 άρχισε να στήνεται η μουσική σκηνή της τέκνο και της μουσικής χάουζ που παραμένει ιδιαίτερα ζωντανή και σήμερα. Το κέντρο βέβαια είναι το Βερολίνο και όλοι στρέφονται σε αυτή την πόλη. Κι εμένα μου αρέσει να παίζω εκεί αλλά και η σκηνή της Φρανκφούρτης δεν είναι τόσο κακή όσο η φήμη της,» εξήγησε ο Άξελ Μπόμαν.

«Η μουσική του με είχε εντυπωσιάσει πολύ και θυμάμαι πως όταν είχα αρχίσει να κάνω μουσική άκουγα τη μουσική του και αυτά που έκανα μου τη θύμιζαν,» είπε ο Ρομάν Φλύγκελ.

Ο Λωράν Γκαρνιέ εμφανίστηκε στη σκηνή μαζί με τον Ντανίλο Πλέσοου και το κέφι ανέβηκε κατακόρυφα. Οι δύο καλλιτέχνες έκαναν μαζί την παραγωγή ενός άλμπουμ.

«Το φεστιβάλ Nuits Sonores βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των διεθνών φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής. Ένα σφιχτό και πλούσιο πρόγραμμα επί 4 μέρες και νύχτες έχει σκοπό να μας κάνει να χορέψουμε ως το πρωί,» μεταδίδει από τη Λυόν ο Βόλφγκανγκ Σπίντλερ.

«Γέφυρες του Σαράγεβο»: 13 σκηνοθετικά βλέμματα συνθέτουν την ιστορία της μαρτυρικής πόλης

«Γέφυρες του Σαράγεβο»: 13 σκηνοθετικά βλέμματα συνθέτουν την ιστορία της μαρτυρικής πόλης
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Δεκατρείς σκηνοθέτες ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση να αφηγηθούν την ιστορία της πόλης του Σαράγεβο των τελευταίων εκατό χρόνων. Ο καθένας τους επέλεξε μια στιγμή στο χρόνο και δημιούργησε την δική του μικρού μήκους ταινία που εντάχθηκε στην συλλογική ταινία «Οι γέφυρες του Σαράγεβο».

«Στον καθένα τους επιβάλαμε έναν και μόνο περιορισμό: αυτόν της διάρκειας που ήταν μεταξύ 6 και 8 λεπτών για κάθε ταινία καθώς επίσης και τον περιορισμό του προϋπολογισμού που ήταν κοινός για όλους. Πέρα από αυτά, είχαν απόλυτη ελευθερία να μου προτείνουν την ιδέα τους για την ταινία η οποία έπρεπε να έχει σχέση με το Σαράγεβο των τελευταίων εκατό χρόνων, από το 1914 ως το 2014», εξηγεί ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Ζαν Μισέλ Φροντόν, καλλιτεχνικός διευθυντής του σχεδίου.

Μεταξύ των σκηνοθετών που κατέθεσαν την προσωπική τους ματιά είναι και ένας από τους πλέον εμβληματικούς εκπροσώπους της Έβδομης Τέχνης, ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ.

Η σκηνοθέτης Άιντα Μπέτζιτς η οποία κατέθεσε την δική της πρόταση στην ταινία, είναι μία από τις κατοίκους της μαρτυρικής πόλης.

«Το Σαράγεβο αποτελεί πάντα ένα παράδειγμα. Πιστεύω πως λειτουργεί ως καθρέφτης για την Ευρώπη. Στο Σαράγεβο αντανακλώνται, κατά κάποιο τρόπο, όλα τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα σταυροδρόμι διαφορετικών πολιτισμών, διαφορετικών θρησκειών κι ωστόσο υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη, πολύ διακριτή νοοτροπία καθώς όλοι είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά. Έχουμε και την Ανατολή και τη Δύση, έχουμε κομμουνιστική κληρονομία. Υπό αυτή την έννοια είμαστε περίπλοκο κράμα και γι‘αυτό είμαστε κάτι σαν την καρδιά της Ευρώπης,» λέει η νεαρή σκηνοθέτης Άιντα Μπέτζιτς από τη Βοσνία.

Η τραυματική περίοδος της δεκαετίας του ’90 και τα γεγονότα του πολέμου που σημάδεψαν την πόλη και τους ανθρώπους της ενέπνευσαν τους περισσότερους από τους δημιουργούς.

«Αυτός ο πόλεμος με χάραξε βαθιά. Εκείνη την εποχή σπούδαζα κινηματογράφο και στη διπλανή μας πόρτα, δίπλα μας γινόταν πόλεμος. Και θυμάμαι πως την εποχή που μάθαινα πώς να κάνω ταινίες, ήταν σε εξέλιξη ένας πόλεμος. Όλες οι πληροφορίες που έφταναν σε μας, οι φωτογραφίες, τα ρεπορτάζ, οι δυνατές εικόνες του πολέμου, όπως για παράδειγμα με τους ελεύθερους σκοπευτές. Όλες αυτές οι εικόνες έμειναν για πάντα στο μυαλό μας,» περιγράφει την εμπειρία της η Ελβετή σκηνοθέτης Ούρσουλα Μάιερ.

Ο Σέρβος σκηνοθέτης Βλάντιμιρ Πέρισιτς είχε βραβευτεί το 2009 με τη «Χρυσή Καρδιά», το βραβείο καλύτερης ταινίας του Φεστιβάλ του Σαράγιεβο για την ταινία του «Κοινοί άνθρωποι» με θέμα την κακομεταχείριση των ανδρών κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας.

«Θεωρώ πως η ιδέα της ενωμένης γιουγκοσλαβίας αναζωπυρώνεται, κάτι το οποίο σε κάποιο επίπεδο θυμίζει το απελευθερωτικό κίνημα του Μπολιβάρ στη Λατινική Αμερική. Αυτό που συνέβη με το πέρασμα των Βαλκανικών χωρών από τον σοσιαλισμό στο καπιταλισμό είναι ένας καπιταλισμός εξαιρετικά βίαιος όπου μόνο στη Βοσνία έχει οδηγήσει σε 28% ανεργία,» είπε ο Βλαντίμιρ Πέρισιτς.

Οι δεκατρείς ταινίες αποτελούν μία σύνθεση της εικόνας της πόλης αλλά και της σχέσης της με την Ευρώπη. Ρόλο συνδετικού ιστού ανάμεσα στην κάθε μια παίζουν τα κινούμενα σχέδια έχουν δημιουργήσει ο Βέλγος Φρανσουά Σουιτέν και ο Πορτογάλος Λουίς Ντα Μάτα Αλμέιδα.

Η ταινία παρουσιάστηκε εκτός συναγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών. Στις 27 Ιουνίου θα προβληθεί στο Σαράγεβο ως μέρος της εκδήλωσης «Σαράγεβο, η καρδιά της Ευρώπης» για την επέτειο των εκατό χρόνων από τον το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου που συνδιοργανώνεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι υπόλοιποι σκηνοθέτες που συμμετείχαν στη δημιουργία της είναι η Πορτογαλίδα Τερέσα Βιγιαβέρντε, η Γερμανίδα Ανγκελα Σάνελετς, ο Ισπανός Μαρκ Ρέτσα, ο Ρουμάνος Κρίστι Πουιού, οι Ιταλοί Βιντσέντζο Μάρα και Λεονάρντο Ντι Κοστάνζο, ο Βούλγαρος Κάμεν Κάλεφ και η Γαλλίδα Ιζίλντ Λε Μπεσκό.

«Γέφυρες του Σαράγεβο»: 13 σκηνοθετικά βλέμματα συνθέτουν την ιστορία της μαρτυρικής πόλης