Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Στην «Ατέρμονη Θλίψη» από το Μεξικό ο Χρυσός Αλέξανδρος

Στην «Ατέρμονη Θλίψη» από το Μεξικό ο Χρυσός Αλέξανδρος
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Μια μεξικανική ταινία κέρδισε φέτος τον Χρυσό Αλέξανδρο στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Ο Χόρχε Πέρες Σολάνο και η «Ατέρμονη Θλίψη» του ήταν οι νικητές της φετινής διοργάνωσης. Το κορυφαίο βραβείο απένειμε στον μεξικανό δημιουργό, η Υφυπουργός Πολιτισμού, Άντζελα Γκερέκου.

Η δραματική ταινία έχει να κάνει με τη δύσκολη μοίρα δύο γυναικών, σε μια απομονωμένη περιοχή του Μεξικού. Παλεύουν σιωπηλά, στωικά με τα πάντα: με τους άνδρες που τις περιβάλλουν, με τη φύση, με την ίδια τους τη μοίρα, από την οποία δεν μπορούν να διαφύγουν.

Η «Ατέρμονη θλίψη» είναι η δεύτερη ταινία μυθοπλασίας του Σολάνο, ο οποίος χρησιμοποιεί ελάχιστους διαλόγους για να αφηγηθεί την ιστορία του, επιτείνοντας με αυτό τον τρόπο την ένταση.

«Δεν περίμενα το βραβείο, παρόλο που και στις δύο προβολές, το κοινό αγκάλιασε την ταινία. Δέχτηκα πολύ θετικά σχόλια. Πολύς κόσμος ήρθε και μου μίλησε. Το να συμμετέχω σε ένα τέτοιο φεστιβάλ είναι μια βράβευση από μόνη της. Το ότι πήρα αυτό το βραβείο σίγουρα ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου» δήλωσε ο μεξικανός σκηνοθέτης.

Ο Αργυρός Αλέξανδρος πήγε στην ισραηλινή ταινία «Δίπλα της» του Άσαφ Κορμάν, ενώ ο Χάλκινος Αλέξανδρος, το Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής για πρωτοτυπία και καινοτομία, απονεμήθηκε στο «Μάθημα» από τη γειτονική μας Βουλγαρία.

Η ταινία των Κριστίνα Γκρόζεβα και Πέταρ Βαλτσάνοφ έχει να κάνει με το μάθημα συγχώρεσης που προσπαθεί να διδάξει μια νέα δασκάλα στους μαθητές της. Απροσδόκητα μετατρέπεται σ’ ένα μάθημα ζωής για την ίδια. Η καθημερινότητα είναι αμείλικτη για την Νάντε, και τα οικονομικά προβλήματα θα την οδηγήσουν σε ακραίες καταστάσεις.

Συμπαραγωγός στην ταινία είναι η ελληνική εταιρία παραγωγής Graal. Τι βρήκε ενδιαφέρον σ’ αυτό το πρότζεκτ;

«Μας κέντρισε το ενδιαφέρον ότι βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία για μια δασκάλα, η οποία λήστεψε μια τράπεζα» επισήμανε η παραγωγός Κωνσταντίνα Σταυριανού, ενώ η Ρένα Βουγιούκαλου συμπλήρωσε: «Όλη η ηθική που βασίζεται η πρωταγωνίστρια ξαφνικά καταρρέει και πρέπει να μπει σε έναν άλλο κόσμο, που απέχει πολύ από την προσωπικότητά της»

Όλοι φέτος είχαν να πουν τα καλύτερα για την ποιότητα των ταινιών του φεστιβάλ. Ποια είναι όμως η γνώμη του προέδρου της κριτικής επιτροπής, σκηνοθέτη Γκετζ Σπίλμαν;

«Όχι μόνο εγώ αλλά όλοι μας στην επιτροπή είμαστε πολύ ικανοποιημένοι με την ποιότητα των ταινιών που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ. Οι περισσότερες ταινίες είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Δεν συμβαίνει πολύ συχνά κάτι τέτοιο. Η Θεσσαλονίκη πραγματικά ξεχωρίζει για την υψηλή ποιότητα των ταινιών της».

Το φεστιβάλ τίμησε επίσης με τον Χρυσό Αλέξανδρο, τη Χάνα Σιγκούλα για τη μεγάλη της προσφορά στην τέχνη του κινηματογράφου.

Η μούσα του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, η μεγάλη πρωταγωνίστρια του ευρωπαϊκού σινεμά, η Λιλί Μαρλέν, η Πέτρα Φον Καντ, η Μαρία Μπράουν έκλεψε τις εντυπώσεις στη Θεσσαλονίκη, με τη λάμψη της, αλλά και τη γλυκύτητά της. Δεν θα μπορούσε να μην μιλήσει για τον σκηνοθέτη που αγάπησε:

«Πολύ συχνά αποκαλούσαμε τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ μάγο. Είχε πάντα έναν μαγικό τρόπο, ένα μαγικό άγγιγμα στα πράγματα. Μπορούσε να βάζει τα πάντα γύρω του σε κίνηση, πάρα πολύ γρήγορα. Ήταν όμως και ο ίδιος, κατά κάποιον τρόπο μαγεμένος. Ήταν σαν να τον ακολουθούσε μια κατάρα στη ζωή του. Ίσως είχε να κάνει με το γεγονός, ότι ο ίδιος δεν πίστευε στην αγάπη και δεν πίστευε επίσης ότι αυτή μπορούσε να κρατήσει μια ολόκληρη ζωή».

Σε μια συγκινητική βραδιά, η διάσημη γερμανίδα ηθοποιός μας αποκάλυψε και μια άλλη πτυχή του τεράστιου ταλέντου της: το τραγούδι. Έδωσε μια μοναδική συναυλία, αφηγούμενη παράλληλα μοναδικές στιγμές από την καριέρα της. Μοιράστηκε αναμνήσεις, αλλά και γεγονότα από την πληθωρική διαδρομή της.

Η 71χρονη ντίβα τραγούδησε από Κουρτ Βάιλ μέχρι Πιαφ, Τζον Λένον και Ρόλινγκ Στόουνς σε ένα κατάμεστο Ολύμπιον που την καταχειροκρότησε.

Η Διεθνής Διάσκεψη Θεάτρου στο Μπακού

Η Διεθνής Διάσκεψη Θεάτρου στο Μπακού
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Άνθρωποι του θεάτρου από 40 χώρες έδωσαν ραντεβού πριν λίγες μέρες στο Μπακού για να συζητήσουν για το παρόν αλλά και το μέλλον της συγκεκριμένης τέχνης στη Διεθνή Διάσκεψη Θεάτρου.

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν και ο γνωστός πολωνός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, Κριστόφ Ζανούσι, που ασχολείται όμως παράλληλα και με το θέατρο και την όπερα. Είχε ξεκινήσει να ασχολείται με τη θεατρική σκηνοθεσία την εποχή του κομμουνισμού, όπου το θέατρο έπαιζε πολύ σημαντικό πολιτικό και κοινωνικό ρόλο:

«Στον αληθινό κόσμο, ο θεατρικός χώρος συρρικνώνεται. Εξαρτιόμαστε όλο και περισσότερο από τον εικονικό κόσμο, όπου ο χρόνος έχει μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Αυτό που συμβαίνει τώρα εδώ, έχει να κάνει μόνο με το θέατρο».

Οι συμμετέχοντες στη Διάσκεψη είχαν παράλληλα την ευκαιρία να δουν μερικές αζέρικες θεατρικές παραγωγές, όπως για παράδειγμα, το «Shah Gajar», που ανέβασε ο Πάσα Νεμάτοβ στο Κρατικό Θέατρο του Μπακού.

«Η πιο σοβαρή πρόκληση που αντιμετωπίζει το θέατρο είναι να βρει έναν κώδικα επικοινωνίας με το κοινό. Παρουσιάζουμε τις παραστάσεις μας και διαδικτυακά. Όταν όμως κάποιος βλέπει ζωντανά μια παράσταση είναι ανεκτίμητο» δήλωσε ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Σαφρόνοφ.

Η Ιβέτ Χάρντι από την Νότια Αφρική είναι η Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Θεάτρου για Παιδιά και Νέους:

«Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να ανησυχούμε σήμερα. Βλέπουμε μια πραγματική στροφή σε έναν πιο συντηρητικό τρόπο σκέψης, υπάρχει πολλή ξενοφοβία. Γι’ αυτό το λόγο είναι ουσιαστικό για τα παιδιά και τους νέους να έχουν πρόσβαση σε διαφορετικές κουλτούρες και κώδικες. Πρέπει να έχουν διαφορετικές εμπειρίες από όλο τον κόσμο».

Η όπερα «Leyli και Macnun» είναι η αζέρικη διασκευή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας. Παίζεται εδώ και πολλά χρόνια. Ανήκει στις παραστάσεις ρεπερτορίου που συγκεντρώνουν μόνιμα πολύ κόσμο. Υπάρχει όμως ανεξάρτητη θεατρική σκηνή στο Αζερμπαϊτζάν και τι γίνεται με την κρατική χρηματοδότηση;

«Το ανεξάρτητο θέατρο δεν μπορεί να συντηρηθεί από μόνο του. Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για την underground σκηνή. Γι’ αυτό το λόγο αυτά τα θέατρα δεν μπορούν να επιβιώσουν και κλείνουν» επισήμανε ο Αϊντίν Ταλιμπζάντα, θεατρικός κριτικός Αζερμπαϊτζάν, ενώ ο Κριστόφ Ζανούσι συμπλήρωσε:

«Όλα εξαρτιόνται από την κρατική εξουσία. Το κράτος μοιράζει χρήματα και επιχορηγεί τους θιάσους που θέλει. Το θέατρο πρέπει να εναρμονίζεται στη χώρα με τις κυβερνητικές πολιτικές».

Είναι εύκολο όμως για τους συγγραφείς θεατρικών έργων να βρουν νέα θέματα, νέα ζητήματα, πάνω στα οποία θα γράψουν τα έργα του μέλλοντος;

«Όλες οι ιστορίες έχουν ήδη ειπωθεί. Το ξέρουμε όλοι. Ψάχνω να βρω ιδέες μέσα στην κοινωνία που ζω. Γι’ αυτά τα πράγματα θέλω να γράψω. Πηγαίνω και μιλάω με κόσμο. Από εκεί βγάζω τις ιστορίες μου, οι οποίες έχουν αλλάξει αρκετά. Το αποτέλεσμα είναι καθαρή μυθοπλασία. Ψάχνω να βρω θέματα για τα οποία δεν θέλουν να μιλούν οι άνθρωποι» εξήγησε η θεατρική συγγραφέας Βέρα Μαργιάμα.

Ένα από τα κορυφαία ζητήματα της συνάντησης ήταν η συνεχής περικοπή των χρημάτων που προορίζονται για το θέατρο. Η Διεθνής Διάσκεψη Θεάτρου στο Μπακού, διήρκεσε δύο μέρες.

Ο απεσταλμένος του Euronews στο Μπακού, Βόλφγκανγκ Σπίντλερ μεταδίδει:

«Ήταν ένας μαραθώνιος λόγων, που δεν εντάσσονταν σε θεματικές ενότητες. Ο κάθε ομιλητής αναφερόταν σε ό,τι κάνει στο θέατρο και έδινε μια διάλεξη πάνω σε ένα συγκεκριμένο θεατρικό ζήτημα. Όλες είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ευτυχώς το θέατρο είναι πολύ πιο ζωντανό, από ότι οι θεατρικές διασκέψεις».

Η Διεθνής Διάσκεψη Θεάτρου στο Μπακού