Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Ανδρικό το χαμόγελο της Μόνα Λίζα

Ανδρικό το χαμόγελο της Μόνα Λίζα
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Ο Ιταλός Σιλβάνο Βιντσέτι, που είναι επικεφαλής της Εθνικής Επιτροπής για την Προώθηση της Ιστορικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ιταλίας ανακοίνωσε πρόσφατα, μετά από έρευνες που διεξήγαγε, ότι ο Λεονάρντο ντα Βίντσι χρησιμοποίησε έναν άνδρα και μια γυναίκα, ως μοντέλα για να φτιάξει την μορφή της Μόνα Λίζα, του διασημότερου έργου του, που βρίσκεται στο Λούβρο.

Η γυναίκα ήταν η Λίζα Γκεραρντίνι και ο άνδρας ήταν ο Τζιαν Τζιάκομο Καπρότι, που έμεινε γνωστός ως Σαλάι. Αυτή ήταν σύζυγος ενός πλούσιου εμπόρου της Φλωρεντίας και αυτός μαθητευόμενος στο εργαστήριό του.

«Υπάρχει ένα αδιαμφισβήτητο αποδεικτικό στοιχείο, που μπορούμε να το δούμε, με την βοήθεια υπέρυθρης ακτινοβολίας, στο πρώτο στρώμα του πίνακα της Μόνα Λίζα. Σ’ αυτό, μπορούμε να δούμε ότι ήταν μελαγχολική και λυπημένη» υποστηρίζει ο Σιλβάνο Βιντσέτι.

Ο Βιντσέτι και η ομάδα του συνέλεγαν εδώ και πολύ καιρό στοιχεία, και ενδείξεις όσον αφορά τα δύο μοντέλα. Η Λίζα Γκεραρντίνι ήταν πραγματικά λυπημένη από το σύζυγό της, γι’ αυτό και τίποτε δεν την έκανε να χαμογελάσει. Για τον περίφημο πίνακα που ήταν παραγγελία του άνδρα της, ο Ντα Βίντσι χρειάστηκε να βρει ένα δεύτερο μοντέλο για να βγάλει το περίφημο αινιγματικό χαμόγελο του έργου και να ικανοποιήσει τον σύζυγο. Ποια ήταν η μέθοδος που ακολούθησε ο Βιντσέτι;

«Χρησιμοποιήσαμε όλα τα ζωγραφικά έργα στα οποία ο Λεονάρντο χρησιμοποίησε τον Σαλάι ως μοντέλο του και τα συγκρίναμε με την Μόνα Λίζα. Μερικές λεπτομέρειες ταιριάζουν απόλυτα. Άρα χρησιμοποίησε δύο μοντέλα και μετά προσέθεσε δημιουργικές λεπτομέρειες, που ήταν από το μυαλό του. Νομίζω ότι το όλο θέμα έχει να κάνει με μια εμμονή του Λεονάρντο, που είναι το θέμα του ανδρόγυνου. Με άλλα λόγια, για τον ζωγράφο, το τέλειο πρόσωπο ήταν ένας συνδυασμός άνδρα και γυναίκας».

Η ερευνητική ομάδα έκανε συστηματικές ανασκαφές τα τελευταία 4 χρόνια, κάτω από ένα πολύ παλιό μοναστήρι στη Φλωρεντία, όπου βρήκε οστά, που θεωρεί ότι ανήκουν στην Λίζα Γκεραρντίνι. Η χρονολόγηση που έγινε ταιριάζει απόλυτα με την εποχή που έζησε η γυναίκα. Η Γκεραρντίνι πέθανε τον Ιούλιο του 1542, σε ηλικία 63 ετών.

Μετά τη Φουκουσίμα, η Ευρώπη «οχυρώνει» τα φράγματα της

euronews_icons_loading
Μετά τη Φουκουσίμα, η Ευρώπη 
«οχυρώνει» τα φράγματα της
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

«Τα περισσότερα φράγματα σχεδιάστηκαν για να αντισταθούν σε οποιαδήποτε φυσική καταστροφή. Αλλά μετά την τραγωδία της Φουκουσίμα, ευρωπαίοι ερευνητές προσπαθούν να βελτιώσουν την ασφάλεια αυτών των υποδομών» μεταδίδει η απεσταλμένη μας στην Ελβετία, Αν Ντεβινό.

Ένα υδροηλεκτρικό φράγμα ύψους 83 μέτρων, κατατάσσεται μεταξύ των πιο σημαντικών υποδομών.

Η ασφάλεια αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για τους υπεύθυνους λειτουργίας του φράγματος, διότι περιθώριο αποτυχίας δεν υπάρχει.
Αυτό όμως δεν σημαίνει και μηδενικό κίνδυνο.

«Προσπαθούμε να σχεδιάσουμε υποδομές που θα αντέχουν όλες τις πιθανές απειλές. Όμως είναι σαφές ότι υπάρχουν κίνδυνοι που δεν μπορούμε να υπολογίσουμε. Ενώ έχουμε επιλέξει τις μεγαλύτερες καταστροφές, πάντα μπορεί να συμβεί κάτι χειρότερο» υποστηρίζει ο Αντόν Σλέις, ερευνητής του ομοσπονδιακού πολυτεχνείου της Λωζάνης.

Ο κίνδυνος αυτός, όσο μικρός κι αν είναι, βρίσκεται στο επίκεντρο ενός ευρωπαϊκού ερευνητικού προγράμματος που ονομάζεται «STREST».

Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε μετά την πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα. Στόχος είναι να αναπτυχθούν καινοτόμα τεστ αντοχής για τις υποδομές που βρίσκονται αντιμέτωπες με ακραίες φυσικές καταστροφές

«Τι θα συμβεί αν η βαλβίδα που αποτελεί βασικό στοιχείο ασφάλειας, δεν λειτουργήσει…» ρωτάει η δημοσιογράφος του euronews, Αν Ντεβινό.

«Μπορεί να έχουμε ένα μεγάλο σεισμό και ενδεχομένως μετά, μια μεγάλη πλημμύρα. Αν η βαλβίδα κολλήσει θα έχουμε πρόβλημα. Αυτό τον συνδυασμό των γεγονότων μελετούμε στο «Street Project». Πόσο πιθανό είναι αυτό; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε και ποιες είναι οι συνέπειες;» υποστηρίζει ο Αντόν Σλέις, ερευνητής του ομοσπονδιακού πολυτεχνείου της Λωζάνης.

Εκτός από το φράγμα, η μεθοδολογία που αναπτύχθηκε στο πρόγραμμα θα εφαρμοστεί σε διάφορους τύπους υποδομών, όπως διυλιστήρια, αγωγούς, βιομηχανικές και λιμενικές ζώνες.

«Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα γεγονότα είναι εξαιρετικά σπάνια, με πιθανότητα επανάληψης κάθε εκατό ή χίλια χρόνια. Αν πάμε πίσω εκατό χρόνια, δεν υπήρχε σχεδόν καμία υποδομή. Σήμερα η όποια υποδομή είναι εξαιρετικά αστικοποιημένη, είμαστε όλοι συνδεδεμένοι. Υπάρχουν όλα αυτά τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, νερού και φυσικού αερίου που βρίσκονται σε κίνδυνο διότι αλληλοεξαρτώνται» υποστηρίζει μιλώντας στο euronews, ο Αρνό Μιγκάν, project manager του «STREST».

Σε ένα εργαστήριο υδραυλικής μηχανικής στο Πολυτεχνείο της Λωζάνης, οι επιστήμονες δοκιμάζουν τις αντιδράσεις των δομών σε φυσικά μοντέλα.

Εδώ, για παράδειγμα, μετρούν την αντίσταση ενός κτιρίου που αντιμετωπίζει τσουνάμι.

«Δεν εξετάζουμε τις λεπτομέρειες. Όμως συγκρίνουμε σεισμούς, πλημμύρες και περιστατικά διάβρωσης. Όλα την ίδια στιγμή και χρησιμοποιώντας αντίγραφα. Προχωρούμε στην προσομοίωση του συστήματος εκατομμύρια φορές με στόχο να κατανοήσουμε πώς αυτό το δυναμικό σύστημα αντιμετωπίζει όλα αυτά τα γεγονότα. Δεν είναι απαραίτητα ακραία φαινόμενα, όμως βλέπουμε τι συμβαίνει αν εκδηλωθούν ταυτόχρονα και θέσουν σε κίνδυνο τα φράγματα μας» δήλωσε, ο Χοσέ Πέδρο Μάτος, υδραυλικός μηχανικός της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολή της Λωζάνης.

Η καλύτερη κατανόηση των κινδύνων, μπορεί τελικά να βελτιώσει τους
«αδύναμους κρίκους» των υποδομών.

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, επισκεφθείτε την παρακάτω ιστοσελίδα
http://www.strest-eu.org/

Μετά τη Φουκουσίμα, η Ευρώπη «οχυρώνει» τα φράγματα της