Σιαμάκ Ετεμάντι: Είναι πολύ βίαιο να αποκλείεις έναν ανάπηρο συνάνθρωπό σου από το ερωτικό παιχνίδι

Στο ντοκιμαντέρ «Από τι είμαστε φτιαγμένοι» του Σιαμάκ Ετεμάντι πρωταγωνιστεί ο Άρης Κατσούλης, ένας τετραπληγικός φοιτητής ψυχολογίας, ο οποίος κάνει την πτυχιακή του εργασία πάνω στα στερεότυπα που σχετίζονται με την σεξουαλική ζωή των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα.

Ο κινηματογραφιστής ακολουθεί τον Άρη, καθώς γνωρίζει ανθρώπους των οποίων η εμπειρία της αναπηρίας έχει διαμορφώσει την ερωτική τους ζωή: από την Κατερίνα Βρανά μέχρι τον Δημήτρη Ζώρζο, τον πρώτο επαγγελματία σεξουαλικό βοηθό στην Ελλάδα για άτομα με αναπηρία και από νεαρά ζευγάρια στα πρώτα βήματα της σχέσης τους έως συντρόφους ζωής που βίωσαν την απώλεια των αγαπημένων τους.

Μέσα από τις συναντήσεις και τις συζητήσεις των χαρακτήρων, το ντοκιμαντέρ παρατήρησης παρακολουθεί τη ζωή τους και καταγράφει τις πολλαπλές δυσκολίες που συναντούν οι ανάπηροι στην Ελλάδα, καθώς δεν έχουν ισότιμη πρόσβαση στο δημόσιο χώρο και ισότιμη συμμετοχή στη ζωή. Η ταινία δεν αναζητά οριστικές απαντήσεις, αλλά θέτει το ερώτημα τι σημαίνει να αγαπάς, να επιθυμείς και, τελικά, να είσαι άνθρωπος: τρωτός, ευάλωτος, αλλά γεμάτος ζωή και επιθυμία.

Ο Ιρανός σκηνοθέτης, που υπέγραψε πριν από λίγα χρόνια την ταινία μυθοπλασίας «Pari», μένει στην Ελλάδα τα τελευταία 31 χρόνια. Το «Από τι είμαστε φτιαγμένοι» είναι η πρώτη του ταινία τεκμηρίωσης. Προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου και πλαισιώνεται από μια καμπάνια ευαισθητοποίησης. Τον συναντήσαμε για μιλήσαμε μαζί του για το πώς κατέγραψε την ερωτική επιθυμία, την οικειότητα και τη σεξουαλική ζωή των αναπήρων, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και κυρίως τι πρέπει να αλλάξει στη συμπεριφορά μας απέναντί τους.

-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για αυτό το ντοκιμαντέρ;

H ιδέα της ταινίας γεννήθηκε πριν από έξι χρόνια, όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον Άρη. Τότε ήταν φοιτητής ψυχολογίας, ανάπηρος ο ίδιος και ήθελε να ερευνήσει τα στερεότυπα στην ερωτική ζωή των αναπήρων στην Ελλάδα. Αισθάνθηκα ότι αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Είναι ένα θέμα που μας αφορά όλους, είτε είμαστε ανάπηροι, είτε όχι. Πρότεινα λοιπόν στον Άρη να κάνουμε αυτό το ντοκιμαντέρ. Το δέχτηκε και έτσι ξεκινήσαμε. Η έρευνά του ήταν για τα στερεότυπα στη σεξουαλική ζωή των αναπήρων. Η ταινία αναπτύχθηκε και κατέληξε για μένα να είναι για την αγάπη, για τον έρωτα και την οικειότητα. Είναι τελικά ένα ταξίδι, μια μελέτη για αυτό που όλοι αναζητούμε, έχουμε ανάγκη και δυσκολευόμαστε να το προσεγγίσουμε.

Εννοείται ότι υπάρχει και η κοινωνική πλευρά του θέματος της αναπηρίας, καθώς λόγω πολλών δυσκολιών, οι ανάπηροι στην Ελλάδα δεν έχουν την ίδια πρόσβαση, είτε είναι λόγω συνθηκών που υπάρχουν στις πόλεις και δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν, είτε είναι λόγω νοοτροπίας των ανθρώπων. Αισθανθήκαμε λοιπόν ότι μιλώντας και ερευνώντας αυτό το θέμα, αγγίζουμε ουσιαστικά πολλά άλλα ζητήματα. Και έτσι κάπως μεγάλωσε η γκάμα των ερωτημάτων που είχαμε.

Από εκεί προέκυψε και ο τίτλος της ταινίας «Από τι είμαστε φτιαγμένοι». Γιατί σίγουρα επιθυμία είναι ένα μέρος αυτού που είμαστε, όπως και πολλά άλλα. Όπως ο Άρης μεγάλωνε και συναντούσε διάφορους ανθρώπους στην έρευνα που έκανε, έτσι και εμείς μαθαίναμε διαφορετικές πτυχές αυτού που λέμε έρωτα και ερωτική ζωή_._

-Σ’ αυτό το ταξίδι, σ’ αυτή τη διαδρομή δημιουργίας της ταινίας, ποια ήταν τα ζητήματα που σε απασχόλησαν περισσότερο; Πού αποφάσισες να εστιάσεις την προσοχή σου;

Πρώτη φορά κάνω ντοκιμαντέρ. Προέρχομαι από τη μυθοπλασία, γράφω τα σενάρια των ταινιών μου. Στη μυθοπλασία, έχεις πάντα έναν έλεγχο στο πώς πάει η ιστορία και πού θέλεις να εστιάσεις. Όταν κάνεις όμως ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης, όπου δεν έχεις συνεντεύξεις και δεν είναι ένα κλασικό ντοκιμαντέρ, πας κάπως με τη ροή των πραγμάτων. Διαλέγεις κάποιους ανθρώπους να συνεργαστείς, σε εμπιστεύονται και σου επιτρέπουν να παρακολουθήσεις τις ζωές τους. Μετά καταγράφεις αυτό που συμβαίνει. Σίγουρα το βλέμμα μετράει εκεί που εστιάζεις. Νομίζω ότι αυτό που σίγουρα δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε αρχικά ήταν το θέμα του σώματος, επειδή αρκετοί από τους χαρακτήρες της ταινίας είναι ανάπηροι, όχι όλοι. Ήταν ένα σώμα διαφορετικό. Είναι σώματα με βλάβη.

Εδώ υπάρχει αυτή η μεγάλη κουβέντα: τι είναι τελικά αναπηρία; Γιατί κάθε σώμα μπορεί να αποκτήσει βλάβη ανά πάσα στιγμή, αλλά ανάπηροι είναι αυτοί που αποκλείονται λόγω κοινωνικών συνθηκών και όσοι αποκλείονται από την ισότιμη συμμετοχή, εξαιτίας του τρόπου που εμείς έχουμε φτιάξει την κοινωνία μας. Επικεντρωθήκαμε σε ένα μεγάλο μέρος της ταινίας σε αυτό το θέμα. Τι είναι το σώμα; Τι είναι ομορφιά; Τι είναι ελκυστικό; Είναι θέματα που μας επηρεάζουν συνειδητά και υποσυνείδητα.

Η δική μου αίσθηση ήταν πάντα ότι δεν ερωτευόμαστε μόνο ένα όμορφο σώμα, ή ένα τέλειο σώμα. Ερωτευόμαστε και το χαρακτήρα του άλλου. Ερωτευόμαστε πολλά πράγματα. Παραμένει πάντα ένα μυστήριο. Κάπως έτσι αναπτύχθηκαν και άλλα θέματα στην ταινία, καθώς παρακολουθούσαμε ζωές ανθρώπων που έχουν περάσει στην πορεία τους από διάφορα στάδια. Προσπαθήσαμε να εμβαθύνουμε κάπως έτσι στην αναζήτησή μας.

-Τι είναι αυτό που μας δυσκολεύει ή μας απαγορεύει να αποκτήσουμε σχέση με ένα ανάπηρο άτομο; Είναι θέμα ανασφάλειας, άγνοιας, ορατότητας-εξοικείωσης, ή απλώς στερεοτύπων;

Νομίζω ότι είναι ένας συνδυασμός πολλών διαφορετικών θεμάτων. Σίγουρα παίζει ρόλο η νοοτροπία, τα πιστεύω μας και τα πρότυπα ομορφιάς που μπορούμε να έχουμε αποκτήσει συνειδητά ή υποσυνείδητα. Είναι στερεότυπα που όλοι έχουμε μέσα μας, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και μετά μπαίνουν και άλλα θέματα. Το θέμα της ορατότητας παίζει καθοριστικό ρόλο: καθώς οι ανάπηροι είναι αποκλεισμένοι από την κοινωνία μας και τη δημόσια ζωή, σπάνια έχουμε πάρε δώσε και συναναστροφή μαζί τους. Αυτό σημαίνει ότι δεν τους έχουμε πολυσυνηθίσει στη ζωή μας.

Στην ταινία αναδεικνύονται και άλλα θέματα. Σίγουρα παίζει ρόλο και η αυτοπεποίθηση που μπορεί να έχει ένας ή μια ανάπηρη. Νομίζω ότι κάθε θέμα έρχεται με έναν τρόπο και προστίθεται στο άλλο και φτιάχνει ένα πολύπτυχο μωσαϊκό. Η προσπάθεια που κάναμε για να το αποδομήσουμε και να το ξαναδούμε από την αρχή, ήταν ένα δύσκολο ταξίδι. Είναι όμως ένα ταξίδι που αξίζει, γιατί αλλάζει ουσιαστικά και ολοκληρωτικά τη νοοτροπία και τον τρόπο που βλέπουμε τη ζωή.

-Τι άλλαξε στη ζωή σου, αυτά τα πέντε-έξι χρόνια που έφτιαχνες αυτό το ντοκιμαντέρ και ακολούθησες τον Άρη;

Είμαι ένας άλλος άνθρωπος, μετά από αυτή την ταινία. Πρώτον γιατί πήρε 6 χρόνια να την κάνουμε και δεύτερον επειδή σκέφτεσαι θέματα και βιώνεις συνθήκες που δεν ήσουν συνηθισμένος στη ζωή σου. Αναγκαστικά βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Πιστεύω βαθιά ότι αυτά τα θέματα μας αφορούν όλους. Μπορεί να πεις ότι εγώ δεν είμαι ανάπηρος τώρα και έχω αυτό που λέμε «κανονική» ζωή. Αυτή η κανονική ζωή μπορεί να αλλάξει όμως ανά πάσα στιγμή και αλλάζει. Αυτό είναι ένα άλλο σημαντικό θέμα. Όσο μεγαλώνουμε δεν είμαστε ίδιοι. Τα σώματά μας αλλάζουν. Αποκτούν βλάβες, είτε από ατυχήματα είτε από την απλή διαδικασία της γήρανσης.

Όσο νωρίτερα λοιπόν συνειδητοποιούμε αυτή την αλήθεια της ζωής και προσαρμοζόμαστε σ’ αυτή, τόσο περισσότερο θα έχουμε μια πιο πλούσια συναισθηματική, πνευματική και ερωτική ζωή. Με την έννοια ότι αλλιώς είσαι, όταν είσαι 20 χρονών και αλλιώς όταν είσαι 60. Δεν σταματάει η επιθυμία, ούτε η ανάγκη για έρωτα και σύνδεση. Πιστεύω ότι οι ζωές όλων μας συνδέονται. Δεν μπορείς να ζεις μια ικανοποιητική, πλούσια ζωή, αν ο διπλανός σου, ο συμπολίτης σου δεν έχει τα ίδια δικαιώματα. Σε επηρεάζει σε όλα τα επίπεδα.

-Μέσα από αυτή την έρευνα και τα γυρίσματα που έκανες, πώς είδες την κατάσταση, που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα; Αυτοί οι άνθρωποι έχουν πολύ σημαντικά προβλήματα και πολλές φορές η ίδια η κοινωνία αλλά και το κράτος δεν τους βλέπει, δεν τους λαμβάνει υπόψη.

Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Μου αρέσει να βλέπω στη ζωή τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Νομίζω ότι αυτό στο οποίο θέλουμε να εστιάσουμε στην ταινία μας, είναι πως οι συνθήκες αλλάζουν, αλλάζουν οι νοοτροπίες και πως υπάρχει όλο και μεγαλύτερη ανεκτικότητα, μεγαλύτερη κατανόηση για αυτά που πρέπει να αλλάξουν, ώστε να υπάρξει κάποια στιγμή μια ισότιμη ζωή για τους συνανθρώπους μας. Οι χώρες και οι κοινωνίες τρέχουν με διαφορετικές ταχύτητες σε αυτό το θέμα. Αυτό που εννοώ δηλαδή είναι πώς είναι εντελώς διφοαρετικό να είσαι ανάπηρος σε μια χώρα της Σκανδιναβίας, αλλιώς στην Ελλάδα και αλλιώς στην Αίγυπτο ή το Ιράν. Αυτό που συμβαίνει όμως στη χώρα μας, είναι ότι είμαστε πλέον τουλάχιστον πιο ανοιχτοί να μιλάμε γι’ αυτά τα θέματα.

Η καινούργια γενιά έχει λιγότερα ταμπού και μιλάει πιο ανοιχτά για αυτά. Τα κοινωνικά δίκτυα, οι εφαρμογές, ο τρόπος που ο κόσμος βγαίνει και φλερτάρει, έχει βοηθήσει με έναν τρόπο, επειδή έχει δώσει μεγαλύτερη πρόσβαση και ορατότητα σε κάποιους από τους ανάπηρους συμπολίτες μας, που είχαν δυσκολότερη πρόσβαση στην πόλη, στην κοινωνική και σεξουαλική ζωή. Δεν φτάνει όμως αυτό. Νομίζω ότι παρόλο που μιλάμε πιο εύκολα, αν σκάψουμε λίγο πιο βαθιά, βλέπουμε ότι τα στερεότυπα επιμένουν.

Υπάρχει ένα κομμάτι στην ταινία που έχει πλάκα, γιατί μιλήσαμε με αρκετούς νέους ανθρώπους. Μας έλεγαν πολύ συχνά ότι δεν έχουν κανένα θέμα με την αναπηρία. Και όντως έτσι πιστεύουν. Αμέσως μετά όμως, όταν τους ρωτούσαμε, αν έχουν κάνει ποτέ φλερτ ή σχέση με κάποιον ανάπηρο άνθρωπο, η απάντηση ήταν όχι. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε ακόμα πολλή δουλειά να κάνουμε. Νομίζω ότι βοηθούν σε όλο αυτό και οι πρωτοβουλίες που παίρνουν οι ίδιοι οι ανάπηροι. Μην ξεχνάμε ότι είναι πολλοί. Είναι η μεγαλύτερη μειονότητα σε κάθε κοινωνία, με το ποσοστό τους να φτάνει σχεδόν στο 15%. Δηλαδή είναι μια μεγάλη ομάδα συμπολιτών μας.

Οι πρωτοβουλίες που παίρνουν οι ίδιοι, θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο και στο μέλλον. Είναι μια διεκδίκηση για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Δεν είναι κάτι που χαρίζουμε εμείς σε κάποιους άλλους ανθρώπους, επειδή είμαστε καλοί και ευαίσθητοι. Είναι καθαρά θέμα ισότητας. Και αυτό που επιμένω και λέω είναι ότι όλοι έχουμε να κερδίσουμε από αυτή η ιστορία. Δηλαδή όσο πιο προσβάσιμη πόλη έχουμε, όσο πιο ανοιχτόμυαλοι είμαστε και αλλάζουμε τα πρότυπα που έχουμε για την ομορφιά και την ελκυστικότητα και πάμε πιο κοντά στην αληθινή ζωή, τόσο πιο πλούσια και ικανοποιητική ερωτική ζωή θα έχουμε και εμείς οι ίδιοι. Είναι ένας αγώνας που μας αφορά όλους.

-Υπάρχει κάποιος στόχος, κάτι που επιθυμείς να «πεις» μέσα από αυτή την ταινία;

Αν και εκτιμώ πολύ τους σκηνοθέτες που κάνουν πολιτικό σινεμά και στέλνουν μηνύματα, η αλήθεια είναι ότι το σινεμά που κάνω, είναι πρώτα από όλα μια βαθιά, δικιά μου αναζήτηση. Αισθάνθηκα λοιπόν ότι έμαθα πολλά, επειδή υπήρχαν πολλά θέματα που δεν ήξερα και ήθελα να μάθω, ψάχνοντας και προσπαθώντας να τα κινηματογραφήσω. Το να μιλήσεις και να αναλύσεις επίσης το θέμα του έρωτα, της σεξουαλικότητας, της οικειότητας ή της εγγύτητας, είναι πολύ δύσκολο. Γιατί μπορείς να πεις κάποιες κουβέντες που να ακούγονται ωραίες και σωστές, αλλά στην πράξη να μην λένε κάτι. Γι’ αυτό χρειάστηκε τόσος χρόνος για να ολοκληρωθεί το ντοκιμαντέρ και μεγάλη προσπάθεια να δούμε τους ανθρώπους στις ζωές τους και να αγγίξουμε όλα αυτά τα ταμπού, τις πτυχές της ιστορίας. Κάνοντας αυτή την προσπάθεια, μπορεί να μη φτάσαμε στο αποτέλεσμα που θέλαμε, λόγω του θέματος. Αλλά μέσα σε αυτή την πορεία, αγγίζουμε και δείχνουμε πολλά άλλα, από τα οποία ο θεατής μπορεί να έχει κέρδος και να τον βάλουν να σκεφτεί.

Αυτό που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα είναι ότι γυρίζοντας αυτή την ταινία, αισθάνθηκα αγανάκτηση, όταν κατάλαβα πόσο τρομερά βίαιο είναι να αποκλείεις τον ανάπηρο συνάνθρωπό σου από το ερωτικό παιχνίδι. Είναι σαν να αγνοείς ή να μη θέλεις να δεις την ερωτική του υπόσταση. Δεν αναφέρομαι στενά στη σεξουαλικότητα και στη σεξουαλική επαφή. Πολύ συχνά μπορεί να υπάρχει το φλερτ, η σύνδεση και η χημεία μεταξύ δύο ανθρώπων. Είναι τρομερά βίαιο να αποκλείουμε τους συνανθρώπους μας από το συναισθηματικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, λόγω της αναπηρίας τους.

-Η προβολή της ταινίας θα πλαισιωθεί από μια ειδική καμπάνια. Τι ετοιμάζετε;

Επειδή η ταινία έχει ακριβώς αυτό το θέμα, αισθανθήκαμε ότι υπάρχουν πολλά κοινωνικά ζητήματα για τα οποία πρέπει να μιλήσουμε περισσότερο. Έτσι αποφασίσαμε να οργανώσουμε μια impact campaign, μια καμπάνια που θα συνοδέψει την ταινία. Είναι μια πρακτική που όλο και περισσότερο γίνεται στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα τώρα ξεκινάμε σιγά σιγά να την εφαρμόζουμε. Είναι μια καμπάνια που επικεντρώνεται στη σεξουαλικότητα και την αναπηρία στην Ελλάδα και τα εμπόδια, που υπάρχουν για τα ανάπηρα άτομα. Με αφορμή τις προβολές της ταινίας, οργανώνουμε εκδηλώσεις, συζητήσεις, εκπομπές, podcast, ώστε να ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση όσο περισσότερο μπορούμε, σε όλα τα επίπεδα.

Για παράδειγμα, υπάρχει το θέμα του σεξουαλικού βοηθού. Αν και στην αρχή πολύς κόσμος παραξενεύεται κάπως όταν ακούει τον όρο, συνειδητοποιούμε ότι πολλοί δεν καταλαβαίνουν ακριβώς τι είναι αυτή η δουλειά και γιατί υπάρχει ανάγκη για ένα τέτοιο θεσμό στην Ελλάδα. Καταρχάς υπάρχει άγνοια και παραπληροφόρηση για το τι ακριβώς πρόκειται. Το δεύτερο είναι ότι είδαμε ότι υπάρχουν πάρα πολλές οικογένειες που δυστυχώς έχουν αφεθεί εντελώς μόνες τους να αντιμετωπίσουν αυτό το τεράστιο θέμα. Γιατί τα ανάπηρα παιδιά μεγαλώνουν κι έχουν τεράστια ανάγκη για σεξουαλική επαφή. Πέρα από αυτό, υπάρχουν διάφορα άλλα ζητήματα που πρέπει να αναδειχθούν.

Ευτυχώς υπάρχουν πολλές οργανώσεις αναπήρων και υπέροχοι ακτιβιστές και influencers που έχουν ανοίξει αυτή τη συζήτηση. Η φιλοδοξία μας είναι αυτή η καμπάνια να γίνει σαν ένας συνδετικός κρίκος μέσω όλων αυτών των οργανώσεων και των ανθρώπων, για να υπάρξει μια ουσιαστική ενημέρωση και ουσιαστικές πρωτοβουλίες που θα βοηθήσουν στην επίλυση πολλών θεμάτων. Επίσης τεράστιο θέμα είναι η πρόσβαση. Όσον περισσότερο κάνουμε την πόλη μας προσβάσιμη, τόσο περισσότερο θα υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας για το τι είναι ικανοποιητική ερωτική επαφή, για το τι είναι πλούσια συναισθηματική ζωή.

Το κέρδος θα είναι για όλους μας, αν αρχίσουμε να συζητάμε θέματα που θεωρούνται ταμπού, ή πρακτικά θέματα, που αφορούν τους ανάπηρους. Μιλώντας ανοιχτά και πιο ουσιαστικά, μπορούμε να αλλάξουμε τις νοοτροπίες και να περάσουμε και στις πράξεις. Γενικά, υπάρχουν πολλά στερεότυπα που αφορούν τους ανάπηρους. Πολλοί θα μας πουν ότι οι ανάπηροι έχουν τόσα θέματα να λύσουν, γιατί εμείς εστιάσαμε στη σεξουαλικότητα. Η απάντησή μου είναι ότι μέσω της σεξουαλικότητας και της πρόσβασης αγγίζουμε όλα τα θέματα.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

«Από τι είμαστε φτιαγμένοι»

Μια παραγωγή της AEGOS FILMS

Σκηνοθεσία & Παραγωγή ΣΙΑΜΑΚ ΕΤΕΜΑΝΤΙ

Σε συμπαραγωγή με @ ΕΚΚΟΜΕΔ @ERT @AVE A.E με την Συμμετοχή HERETIC

Σενάριο: ΣΙΑΜΑΚ ΕΤΕΜΑΝΤΙ, ΠΑΝΟΣ ΒΟΥΤΣΑΡΑΣ

Μοντάζ: ΠΑΝΟΣ ΒΟΥΤΣΑΡΑΣ

Μουσική: ΜΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΚΗΣ

Έρευνα: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Story: ΣΙΑΜΑΚ ΕΤΕΜΑΝΤΙ

Συμμετέχουν: Άρης Κατσούλης, Κωνσταντίνα Αλεξανδρίδου, Γιώργος Χριστάκης, Έλλη Μπογιάκη, Γωγώ Ρουκουτάκη, Θεανώ Κόντα, Μαρίζα Τερζοπούλου, Gerald Stakaj, Κατερίνα Βρανά, Δημήτρης Ζώρζος

Οργάνωση παραγωγής: ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΘΕΟΧΑΡΗ, ΝΤΙΑΝΝΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ , ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΤΕΡΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Έρευνα: ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Ηχοληψία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΑΚΡΙΔΑΚΗΣ

Μιξάζ ήχου ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙΩΤΗΣ

Σχεδιασμός ήχου: ΒΑΛΙΑ ΤΣΕΡΟΥ

Post-Production Services Εικόνας: AN MAR FILM LAB

Color Grading: ΒΙΟΛΕΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Σχεδιασμός αφίσας: ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΡΙΒΑΚΟΣ

Executive Producers: ΑΡΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ, ΘΩΜΑΣ ΡΟΥΠΑΣ

Associate Producer: ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΘΕΟΧΑΡΗ

Διανομή: Tanweer Alliances S.A.

Impact producers: ΑΝΔΡΙΑΝΑ ΘΕΟΧΑΡΗ, ΣΙΑΜΑΚ ΕΤΕΜΑΝΤΙ

Impact campaign συνεργάτες: NEANIKO ΠΛΑΝΟ

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑΣ : ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ

Διάρκεια: 98 λεπτά