Υπολογίζεται ότι διαθέτουν περίπου 150.000 επίλεκτους στρατιώτες, με την υποστήριξη ενός παραστρατιωτικού δικτύου Basij που αριθμεί έως και 600.000 μέλη
«Αυτή η θεοκρατία δεν πρέπει να παραμείνει στην εξουσία», δήλωσε στο Euronews η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα.
Ανάμεσα όμως στους διαδηλωτές και στο ιρανικό καθεστώς στέκεται μια αμείλικτη δύναμη: οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης, γνωστοί ως IRGC. Ποιοι είναι και γιατί βρίσκονται στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής συζήτησης;
Οι IRGC δεν αποτελούν απλώς έναν ακόμη στρατιωτικό σχηματισμό. Πρόκειται για μια ελίτ κατασταλτική μηχανή, που ιδρύθηκε το 1979 με αποστολή την προστασία της ιδεολογίας της Ισλαμικής Επανάστασης και λογοδοτεί αποκλειστικά στον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν.
Υπολογίζεται ότι διαθέτουν περίπου 150.000 επίλεκτους στρατιώτες, με την υποστήριξη ενός παραστρατιωτικού δικτύου Basij που αριθμεί έως και 600.000 μέλη.
Σε αντάλλαγμα για την απόλυτη αφοσίωσή τους, το καθεστώς της Τεχεράνης τους εξασφαλίζει τεράστια οικονομικά προνόμια: ο προϋπολογισμός τους εκτιμάται μεταξύ 6 και 9 δισεκατομμυρίων δολαρίων — σχεδόν διπλάσιος από εκείνον του τακτικού στρατού.
Παράλληλα, οι Φρουροί αποτελούν και έναν πανίσχυρο επιχειρηματικό όμιλο, μια «αυτοκρατορία μέσα στην αυτοκρατορία», με έλεγχο σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, από την ενέργεια έως τις τηλεπικοινωνίες.
Με χιλιάδες διαδηλωτές να θεωρείται ότι έχουν χάσει τη ζωή τους, τα δισεκατομμύρια αυτά λειτουργούν ως μηχανισμός εξαγοράς της πίστης όσων τραβούν τη σκανδάλη.
Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ακόμη χαρακτηρίσει τους IRGC τρομοκρατική οργάνωση;
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά εδώ και χρόνια την ένταξή τους στη σχετική λίστα. Ωστόσο, το ευρωπαϊκό δίκαιο απαιτεί πρώτα απόφαση εθνικού δικαστηρίου και στη συνέχεια ομοφωνία μεταξύ των κρατών-μελών. Μια πρόσφατη δικαστική υπόθεση στη Γερμανία φαίνεται πως παρείχε πλέον το απαραίτητο νομικό έρεισμα.
Ευρωπαίοι ηγέτες καλούν τώρα σε νέες, σκληρότερες κυρώσεις, με στόχο να πληγεί οικονομικά το ιρανικό καθεστώς.
Το ερώτημα είναι αν αυτά τα μέτρα αρκούν για να σταματήσει η αιματοχυσία στους δρόμους της Τεχεράνης.