Η Κολομβιανή σταρ επιστρέφει στην Ισπανία με 12 συναυλίες στη Μαδρίτη, γιορτάζει τη λατινική κουλτούρα, ενώνει γυναίκες και μετατρέπει μια δύσκολη περίοδο της ζωής της σε μουσική και ελευθερία.
Υπάρχουν κορίτσια που μόλις φτάνουν το ένα μέτρο ύψος. Γυναίκες που θα μπορούσαν να είναι οι μητέρες τους κι άλλες που θα μπορούσαν να είναι οι γιαγιάδες τους. Υπάρχουν Κολομβιανές, Βενεζουελάνες, Περουβιανές και Ισπανίδες, αλλά και Γερμανίδες, Ολλανδέζες και Δανές. Κάποιες φορούν μωβ περούκες. Άλλες, φούστες με κέρματα. Πολλές, χρυσόσκονη. Και όταν αρχίζουν οι ουρλιαχτές, για λίγες ώρες όλες γίνονται το ίδιο: λύκαινες.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η Shakira δεν ήθελε να επιστρέψει στην Ισπανία απλώς με μία συναυλία. Όχι. Ήθελε να επιστρέψει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο.
Οκτώ χρόνια μετά την τελευταία της περιοδεία στη χώρα, η Κολομβιανή επέλεξε τη Μαδρίτη για τη μοναδική ευρωπαϊκή σειρά εμφανίσεων του "Las Mujeres Ya No Lloran World Tour": 12 συναυλίες, περισσότερα από 600.000 εισιτήρια και ένα προσωρινό στάδιο που έχει στηθεί για την ίδια και τους θαυμαστές της στο νότο της πρωτεύουσας, με περίπου 55.000 θεατές κάθε βράδυ.
Και γύρω από τη σκηνή έχει χτίσει σχεδόν μια ολόκληρη πόλη.
Λέγεται Macondo Park, προς τιμήν του σύμπαντος του Gabriel García Márquez, και προσφέρει γαστρονομία, μουσική, λογοτεχνία, παιδικούς χώρους, εκθέσεις και μια δεύτερη σκηνή. Οι πόρτες ανοίγουν ώρες πριν εμφανιστεί η Shakira. Δεν φιλοδοξεί να είναι απλώς μια συναυλία: είναι ένα φεστιβάλ που γιορτάζει την λατινοαμερικανική κουλτούρα, στημένο γύρω από μια καλλιτέχνιδα που εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες την εξάγει στον κόσμο.
Και η επιλογή της Μαδρίτης μόνο τυχαία δεν είναι.
Η Shakira έχει εξηγήσει ότι διάλεξε την πρωτεύουσα επειδή εδώ βρήκε κάτι που ήθελε να γιορτάσει: μια πόλη με μια τεράστια λατινοαμερικανική κοινότητα, όπου η λατινική κουλτούρα αποτελεί πλέον κομμάτι της καθημερινής ταυτότητας και γιορτάζεται.
Όμως είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς μια άλλη διάσταση αυτής της επιστροφής.
Η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη διατηρούν μια ιστορική αντιπαλότητα που ξεπερνά το ποδόσφαιρο. Και η Βαρκελώνη δεν είναι μια οποιαδήποτε πόλη στη βιογραφία της Shakira: υπήρξε το σπίτι της για περισσότερο από μία δεκαετία, η πόλη όπου έζησε με τον πρώην σύντροφό της, όπου μεγάλωσαν τα παιδιά της και από την οποία τελικά έφυγε για το Μαϊάμι μετά από έναν επώδυνο χωρισμό.
Τώρα, η μοναδική μεγάλη ευρωπαϊκή της κάθοδος δεν είναι εκεί. Είναι στη Μαδρίτη.
Το συμβολικό βάρος είναι αναπόφευκτο. Η γυναίκα που εγκατέλειψε τη Βαρκελώνη μετά από μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της επιστρέφει στην Ισπανία καταλαμβάνοντας για τέσσερα σαββατοκύριακα την αντίπαλη πόλη.
Και η ίδια δείχνει να απολαμβάνει αυτή την αφήγηση.
«Καλησπέρα, Μαδρίτη. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είμαι εδώ», λέει μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Τότε θυμάται κάτι που της είπαν πριν επιστρέψει: «Με τα μούτρα που έφυγες, για δες με τι μούτρα γύρισες».
Από έναν χωρισμό σε μια αγέλη λύκαινες
Η συναυλία ξεκινά με το "La fuerte". Μετά έρχονται τα "Girl Like Me", "Las de la intuición" και "Estoy aquí". Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά συνυπάρχουν η Shakira των 90s, το παγκόσμιο αστέρι του latin pop και η γυναίκα που τα τελευταία χρόνια μετέτρεψε έναν συναισθηματικό χωρισμό σε μουσική.
Μια ψηφιακή Shakira εμφανίζεται στην αρχή ξανασυναρμολογώντας το σώμα της μέσα από την άμμο. Στη συνέχεια, η πραγματική διασχίζει το κοινό συνοδευόμενη από την αγέλη της πριν φτάσει στη σκηνή. «Δεν υπάρχει τίποτα σαν τη στιγμή που μια λύκαινα ξαναβρίσκει την αγέλη της», λέει.
Και η αγέλη ανταποκρίνεται. Χορεύουν το "La tortura". Ουρλιάζουν το "Te felicito". Ξέρουν το "TQG". Γυρνούν 20 χρόνια πίσω με το "Hips Don't Lie". Τραγουδούν το "Waka Waka". Ανάμεσα στο ένα τραγούδι και το άλλο χτίζεται σιγά σιγά μια ιδέα που διαπερνά ολόκληρο το σόου: το να πέφτεις δεν σημαίνει ότι μένεις στο πάτωμα.
Στη Μαδρίτη, η Shakira παραδέχεται ότι τα τελευταία χρόνια «δεν ήταν εύκολα» και περιγράφει την επιστροφή της στην Ισπανία ως «ένα δώρο». Και τότε ξαναρχίζει να χορεύει.
Οι γυναίκες δεν κλαίνε πια
Υπάρχει κάτι βαθιά γυναικείο σε αυτή τη νύχτα. Όχι επειδή είναι μια γιορτή αποκλειστικά για γυναίκες, αλλά λόγω της αίσθησης ότι εδώ μπορούν να καταλάβουν όλο τον χώρο. Να είναι θορυβώδεις. Αισθησιακές. Γελοίες. Θυμωμένες. Ευάλωτες. Δυνατές. Να βάλουν μια μωβ περούκα, να κουνάνε τους γοφούς επί δύο ώρες και να χορεύουν δίπλα σε μια άγνωστη.
Κατά τη διάρκεια του σόου εμφανίζεται μια φράση της Isabel Allende που λειτουργεί σχεδόν ως μανιφέστο: «Οι γυναίκες μόνες είμαστε ευάλωτες, αλλά μαζί είμαστε ανίκητες». Και αρκεί να κοιτάξεις γύρω σου για να καταλάβεις γιατί βρίσκεται εκεί.
Μητέρες που χορεύουν με τις κόρες τους. Παρέες φίλων που αγκαλιάζονται. Γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, χωρών και γλωσσών που τραγουδούν τα ίδια τραγούδια. Για τις Λατίνες, επιπλέον, υπάρχει κάτι ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο σε ένα σόου που ούτε μειώνει ούτε κρύβει την ταυτότητά του: ποπ, ρεγκέτον, σάλσα, μπατουκάδα, κρουστά και γοφοί. Η Barranquilla είναι παρούσα, παρότι βρισκόμαστε στη Μαδρίτη.
Η φράση που τελικά όρισε αυτή την περίοδο δεν είχε καμία πρόθεση να είναι λεπτή: «Οι γυναίκες δεν κλαίνε πια, οι γυναίκες βγάζουν λεφτά». Και πράγματι, βγάζει.
600.000 εισιτήρια: και οι γυναίκες βγάζουν λεφτά
Η residency είναι επίσης μια γιγαντιαία οικονομική επιχείρηση. Δώδεκα νύχτες, σε τέσσερα συνεχόμενα σαββατοκύριακα. Πάνω από 600.000 εισιτήρια. Ένας χώρος που έχει χτιστεί ειδικά για το γεγονός και μια εκτίμηση μεταξύ 150 και 200 εκατομμυρίων ευρώ σε άμεση σχετιζόμενη δαπάνη για τη Μαδρίτη.
Η Shakira κατάφερε ώστε, αντί να γυρίζει η ίδια την Ευρώπη, για έναν μήνα να είναι η Ευρώπη αυτή που ταξιδεύει σε εκείνη.
Έτσι, η Μαδρίτη μετατρέπεται σε προορισμό για θαυμαστές από δεκάδες εθνικότητες και γενιές. Και η φράση που γεννήθηκε ως απάντηση σε έναν χωρισμό αποκτά εδώ ένα πολύ πιο κυριολεκτικό νόημα.
Οι 10 εντολές μιας λύκαινας
Προς το τέλος της συναυλίας εμφανίζονται στις οθόνες οι δέκα εντολές των λυκαινών. Είναι ο κώδικας αυτής της νέας Shakira: ανεξαρτησία, ελευθερία, αλληλεγγύη μεταξύ γυναικών και αρκετές αναφορές στο παρελθόν της, που το κοινό πιάνει αμέσως.
Μία από αυτές προκαλεί ιδιαίτερα τη Μαδρίτη: «Μια λύκαινα δεν θα επιθυμήσει τα ξένα αγαθά».
(''**Clara-**mente'').
Το στάδιο εκρήγνυται.
Όσα πριν από λίγα χρόνια γέμιζαν τα πρωτοσέλιδα για την προσωπική της ζωή έχουν πλέον μετατραπεί σε χιούμορ, μουσική και θέαμα. Η Shakira δεν προσπαθεί πια να χωρίσει την προσωπική της ιστορία από τα τραγούδια της: παίζει με αυτήν.
Έπειτα έρχεται το "Loba".
Αλλά υπάρχει ακόμη ένα τελευταίο τραγούδι. Και δύσκολα θα μπορούσε να έχει επιλέξει κάποιο άλλο.
Μετά από περισσότερες από δύο ώρες όπου διατρέχει τρεις δεκαετίες καριέρας, η Shakira κρατά για το τέλος τη συνεδρία με τον Bizarrap, στην οποία μετέτρεψε τον χωρισμό της με τον Gerard Piqué σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της πορείας της.
Τότε δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ξαναφωνάζουν μαζί της: «Οι γυναίκες δεν κλαίνε πια, οι γυναίκες βγάζουν λεφτά».
Ο κύκλος κλείνει ακριβώς εδώ και το τελευταίο τραγούδι μοιάζει γραμμένο γι’ αυτή τη στιγμή. Η Shakira έφυγε από την Ισπανία κλαίγοντας. Επέστρεψε στη Μαδρίτη βγάζοντας λεφτά.