Η έρευνα σε 118 ανθρώπους περιγράφει περιστατικά σε σχολεία, πανεπιστήμια, χώρους εργασίας και μέσα μεταφοράς. Συμμετέχοντες λένε ότι αποφεύγουν ακόμη και να μιλούν εβραϊκά δημόσια, ενώ παιδιά και έφηβοι αναφέρουν πίεση και κοινωνική απόσυρση.
Στις 7 Οκτωβρίου 2023, η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς επιτέθηκε στο Ισραήλ, σκοτώνοντας περισσότερους από 1.200 ανθρώπους και απαγάγοντας 251. Η επίθεση χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική ενέργεια κατά του Ισραήλ. Ωστόσο, αντί για αλληλεγγύη, οι Ισραηλινοί στη Γερμανία, αλλά και οι Εβραίοι Γερμανοί, βιώνουν το αντίθετο.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Δεν έχει αλλάξει μόνο η εικόνα του Ισραήλ στη Γερμανία. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, εξακολουθούν επίσης να υπάρχουν δυσπιστία και αποκλεισμός απέναντι στις εβραϊκές κοινότητες.
«Όποιος δηλώνει ανοιχτά ότι είναι Εβραίος ή ότι προέρχεται από το Ισραήλ, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει συνέπειες που επηρεάζουν την ίδια του την ύπαρξη», δήλωσε η Φέρντα Αταμάν, ανεξάρτητη ομοσπονδιακή επίτροπος για την καταπολέμηση των διακρίσεων. Οι συνέπειες κυμαίνονται «από τη δυσμενή μεταχείριση κατά την αναζήτηση κατοικίας ή εργασίας και την άρνηση εξυπηρέτησης σε εστιατόρια έως τον εκφοβισμό σε παιδικούς σταθμούς και σχολικές αίθουσες».
Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία κατά των Διακρίσεων είχε χρηματοδοτήσει, μετά την τρομοκρατική επίθεση, μελέτη σχετικά με τις επιπτώσεις της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου στις εβραϊκές και ισραηλινές κοινότητες στη Γερμανία.
«Οι Εβραίοι πρέπει να προστατεύονται καλύτερα από τις διακρίσεις στην καθημερινή ζωή», τόνισε η ομοσπονδιακή επίτροπος Αταμάν. Όποιος θέλει πραγματικά να προστατεύσει την εβραϊκή ζωή στη Γερμανία πρέπει επίσης να ενισχύσει τα δικαιώματα των Εβραίων όταν αντιδρούν στις διακρίσεις, πρόσθεσε, καταγγέλλοντας ένα «μεγάλο κενό προστασίας στη νομοθεσία» όσον αφορά τις διακρίσεις σε σχολεία και πανεπιστήμια.
«Μια νέα αντισημιτική κανονικότητα»
Στο πλαίσιο της μελέτης, 118 άτομα συμμετείχαν σε συνεντεύξεις και ομαδικές συζητήσεις. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, μίλησαν για απώλεια εμπιστοσύνης, αποκλεισμό και διακρίσεις στην καθημερινή ζωή.
Ακόμη και χώροι που προηγουμένως θεωρούνταν ασφαλείς δεν είναι πλέον παρά μόνο υπό προϋποθέσεις. «Για παράδειγμα, όταν ένας γιατρός πιέζει μια ασθενή να πάρει πολιτική θέση ή όταν οι συνάδελφοι στον χώρο εργασίας κρατούν αποστάσεις», αναφέρεται στην ανακοίνωση για τη μελέτη της Υπηρεσίας κατά των Διακρίσεων. Οι άνθρωποι που επηρεάζονται περιγράφουν περιστατικά με θεραπευτές, οδοντιάτρους και γυναικολόγους.
Σύμφωνα με την ανάλυση, Εβραίοι αποφεύγουν να χρησιμοποιούν την εβραϊκή γλώσσα σε λεωφορεία και τρένα. Ορισμένοι έχουν σταματήσει εντελώς να χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς μετά τις 7 Οκτωβρίου. Μία συμμετέχουσα στη μελέτη δέχθηκε ύβρεις ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο στα εβραϊκά. Μία μητέρα περιγράφει ότι δέχθηκε δύο φορές επιθέσεις με λόγια μαζί με τον γιο της σε αποβάθρα τρένου. Έκτοτε έχει μαζί της σπρέι πιπεριού.
«Η 7η Οκτωβρίου βιώνεται από τους συμμετέχοντες στη μελέτη ως μια “ρήξη” στη ζωή τους — τόσο λόγω του σοκ μπροστά στην ανεξέλεγκτη βία των σφαγών όσο και λόγω της κατάρρευσης της βεβαιότητας ότι αποτελούν μέρος μιας κοινωνίας που τους στηρίζει και τους προστατεύει», εξηγούν οι επικεφαλής της μελέτης Μαρίνα Τσερβίνσκι και καθηγήτρια δρ. Φρίντερίκε Λόρεντς-Σινάι.
Η αντισημιτική κινητοποίηση και οι κοινωνικές αντιδράσεις σε αυτήν έχουν αλλάξει μακροπρόθεσμα την κοινωνική ατμόσφαιρα και, κατά συνέπεια, και την κατάσταση ασφαλείας της εβραϊκής και ισραηλινής κοινότητας.
Ακόμη και παιδιά βιώνουν αποκλεισμό και μίσος
Ακόμη και παιδιά σε παιδικούς σταθμούς και δημοτικά σχολεία, καθώς και έφηβοι, βιώνουν μίσος. Συχνά εξαναγκάζονται, χωρίς να το επιθυμούν, να μπουν σε έναν «ρόλο εξήγησης» ή να πρέπει να δικαιολογήσουν την καταγωγή ή την ταυτότητά τους. Οι νέοι μιλούν για ψυχολογική επιβάρυνση, αυξημένη ανησυχία για ζητήματα ασφαλείας και κοινωνική απόσυρση.
Οι συμμετέχοντες στη μελέτη βιώνουν το άμεσο περιβάλλον τους άλλοτε ως παθητικό και άλλοτε ως παρεμβατικό. Τελικά, αυτό επηρεάζει και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική ζωή.
Μία 16χρονη που επηρεάστηκε από τέτοιο περιστατικό ανέφερε, στο πλαίσιο της αξιολόγησης της μελέτης, ότι κάποιος τοποθέτησε ένα χαρτί με σβάστικα μέσα στο καλλιτεχνικό της έργο. Ανέφερε το περιστατικό στη διεύθυνση του σχολείου, αλλά, σύμφωνα με την περιγραφή της, δεν έγινε στη συνέχεια τίποτε άλλο.
Και όσον αφορά τα πανεπιστήμια, φοιτητές που έχουν επηρεαστεί αναφέρουν αδράνεια. Αντισημιτικά συνθήματα παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να αφαιρούνται, αφίσες με φωτογραφίες ομήρων, οι οποίοι απελευθερώθηκαν μόλις τον Οκτώβριο του 2025, σκίζονται, ενώ χρησιμοποιείται αντισημιτική γλώσσα. Οι φοιτητές μιλούν για ένα αίσθημα αορατότητας.
Η σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023
Η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς πραγματοποίησε στις 7 Οκτωβρίου 2023 μια τρομοκρατική επίθεση εναντίον του Ισραήλ, η οποία είχε σχεδιαστεί εκ των προτέρων. Περισσότεροι από 1.200 άνθρωποι δολοφονήθηκαν και 251 άνθρωποι απήχθησαν ως όμηροι.
Στο επίκεντρο της επίθεσης βρέθηκε το γνωστό Μουσικό Φεστιβάλ Nova. Περίπου 4.000 άνθρωποι διασκέδαζαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν στις 6:29 η μουσική σταμάτησε ξαφνικά και ακούγονταν πλέον μόνο ρουκέτες.
«Όλο και περισσότερες ρουκέτες περνούσαν στον ουρανό, περισσότερες από το συνηθισμένο, δεκάδες», θυμάται ο Ρόεϊ Ντρέι, ο οποίος βρισκόταν στο φεστιβάλ με μια μεγάλη παρέα φίλων και τον αδελφό του και επέζησε.
Ο Ρόεϊ κατάλαβε την έκταση της επίθεσης μόνο όταν όλα είχαν ήδη φτάσει πολύ κοντά του. «Για μένα δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Θα γυρίσουμε ζωντανοί στο σπίτι, δεν υπάρχει άλλος δρόμος», είχε δηλώ ο επιζών στο Euronews σε έκθεση το 2025.
Τρεις φίλοι του 28χρονου δεν τα κατάφεραν. Σκοτώθηκαν από τη Χαμάς στο φεστιβάλ. «Είχα ευθύνη απέναντι στις οικογένειες των φίλων μου, γιατί έπρεπε να τους εξηγήσω πώς κατάφερα να φτάσω εδώ και ότι οι γιοι τους, με τους οποίους βρισκόμουν στο φεστιβάλ, δεν ήταν πια εκεί». Ήταν μια δύσκολη περίοδος για τον Ρόεϊ.
Ο Ρόεϊ επιστρέφει ξανά και ξανά — κάθε δύο μήνες — στον χώρο του φεστιβάλ, κοιτάζει την περιοχή και παρατηρεί πώς έχει αλλάξει ο χώρος, όπως είπε επίσης στο Euronews. Από το φεστιβάλ δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτε ορατό, καθώς έχει «μετατραπεί περισσότερο σε ένα είδος τουριστικού αξιοθέατου».
Για τον ίδιο, ωστόσο, ο τόπος παραμένει ο ίδιος. «Ξέρω πού είχαμε στήσει τις σκηνές μας, ξέρω πού ήταν η πίστα χορού, ξέρω πού ήταν οι τουαλέτες, μπορώ ακόμη να τα βλέπω μπροστά μου όταν βρίσκομαι εκεί». Στους ανθρώπους που βρίσκονται στον χώρο αφηγείται όσα έζησε.