Το τμήμα κρανίου ηλικίας 120 εκατομμυρίων ετών ανήκει στον πρώτο γνωστό μεγαραπτόρα της Ευρώπης, έναν θηρευτή με ισχυρά άκρα και κοφτερά νύχια.
Ένα απολίθωμα δεινόσαυρου που παρέμεινε σχεδόν έναν αιώνα στις συλλογές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου ταυτοποιήθηκε ως νέο είδος.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Το τμήμα του κρανίου ανήκε στον Invictibellatrix amberina, έναν έως τώρα άγνωστο σαρκοφάγο δεινόσαυρο που έζησε πριν από περίπου 120 εκατομμύρια χρόνια. Είναι επίσης η πρώτη επιβεβαιωμένη ένδειξη ύπαρξης μεγαραπτορικού δεινοσαύρου στην Ευρώπη.
Το απολίθωμα ανακαλύφθηκε αρχικά στη βάση ενός γκρεμού στη νοτιοδυτική ακτή της Νήσου Ουάιτ από τον ερασιτέχνη κυνηγό απολιθωμάτων Reginald Walter Tooley. Μετά τον θάνατό του, το 1924, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας απέκτησε πάνω από 1.000 δείγματα από τη συλλογή του, ανάμεσά τους και το συγκεκριμένο τμήμα.
Παρότι οι επιστήμονες γνώριζαν ότι ανήκε σε δεινόσαυρο, η ακριβής ταυτότητά του παρέμενε μυστήριο επί δεκαετίες.
Τώρα, οι ερευνητές επανεξέτασαν το απολίθωμα χρησιμοποιώντας τεχνολογία σάρωσης CT, που τους επέτρεψε να μελετήσουν την εσωτερική του δομή και να δημιουργήσουν ένα τρισδιάστατο μοντέλο. Τα πλήρη ευρήματά τους δημοσιεύθηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση Royal Society Open Science.
Πιο επικίνδυνος από έναν T.rex
Ο καθηγητής Paul Barrett, κύριος συγγραφέας της μελέτης από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, δηλώνει: «Παρά τα περισσότερα από 200 χρόνια συλλογής, η Νήσος Ουάιτ συνεχίζει να μας εκπλήσσει με νέα είδη δεινοσαύρων και τα ευρήματα σαρκοφάγων δεινοσαύρων, όπως ο Invictibellatrix, ήταν ιδιαίτερα δυσεύρετα».
«Τέτοια έρευνα δείχνει την εξαιρετική αξία της δουλειάς με ιστορικές μουσειακές συλλογές, στις οποίες εξακολουθούν να κρύβονται πολλές ανακαλύψεις», πρόσθεσε.
Παρά το όνομά τους, οι μεγαραπτόρες δεν ήταν οι μικροί, πουλιόμορφοι δεινόσαυροι που συνήθως συνδέουμε με τη λέξη «ράπτορας». Ήταν μεγαλύτερα αρπακτικά, πιο στενά συγγενικά με τους τυραννόσαυρους, με «λεπτά κεφάλια», «μεγάλα χέρια» και «γίγαντιες καμπυλωτές δαγκάνες», σύμφωνα με το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Ο Invictibellatrix amberina εκτιμάται ότι είχε μήκος μεταξύ 3 και 4 μέτρων και ύψος περίπου 1,5 μέτρο. Έζησε στην πρώιμη Κρητιδική περίοδο, όταν οι δεινόσαυροι κυριαρχούσαν στα χερσαία οικοσυστήματα.
Οι ερευνητές έχουν επίσης προτείνει ότι ίσως διέθετε φτερά, αν και η ακριβής εμφάνισή του παραμένει αβέβαιη.
Σύμφωνα με τον Dr Cassius Morrison, ερευνητή στο Τμήμα Επιστημών της Γης του University College London (UCL), το είδος αυτό θα έτρωγε μικρούς δεινόσαυρους, σαύρες και θηλαστικά, με ρόλο στην τροφική αλυσίδα παρόμοιο με αυτόν μιας ύαινας σήμερα.
«Δεν ήταν ο κορυφαίος θηρευτής της εποχής του, αλλά για τους ανθρώπους αυτός ο δεινόσαυρος θα ήταν πιο επικίνδυνος από έναν T. rex. Εμείς θα ήμασταν θήραμα ιδανικού μεγέθους, περίπου το ένα τρίτο του σωματικού τους βάρους. Σίγουρα θα μας καταδίωκε. Ένας T. rex δεν θα ασχολιόταν, καθώς θα ήμασταν πολύ μικροί», εξηγεί ο Dr Cassius Morrison, που ηγήθηκε της μελέτης.
Η ανακάλυψη θεωρείται ιδιαίτερα συναρπαστική, καθώς μεγαραπτόρες έχουν ταυτοποιηθεί στο παρελθόν στην Ασία, την Αυστραλία και τη Νότια Αμερική, αλλά ποτέ με βεβαιότητα στην Ευρώπη.