Η τελευταία απόφαση ακολουθεί την καταδίκη του Δεκεμβρίου 2025 για «προπαγανδιστικές δραστηριότητες κατά του καθεστώτος», που επέφερε ποινή φυλάκισης ενός έτους και διετή απαγόρευση ταξιδιών.
Ο Ιρανός σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί, ο υποψήφιος για Όσκαρ και βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα δημιουργός του It Was Just an Accident, καταδικάστηκε ερήμην με νέα απόφαση δικαστηρίου της Τεχεράνης.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Σύμφωνα με τον δικηγόρο του, η ποινή φυλάκισης πέντε ετών και ενός μήνα συνοδεύεται από δήμευση όλων των περιουσιακών του στοιχείων, διετή απαγόρευση δραστηριότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διετή απαγόρευση ταξιδιών.
Η απόφαση, που εκδόθηκε από το Τμήμα 26 του Επαναστατικού Δικαστηρίου της Τεχεράνης, μεταδόθηκε αρχικά από το διαδικτυακό μεταρρυθμιστικό ιρανικό μέσο Emtedad News Agency. Η απόφαση εκδόθηκε χωρίς ο Παναχί να έχει ενημερωθεί για τη συνεδρίαση.
Οι κατηγορίες στις οποίες βασίζεται η τελευταία καταδίκη δεν έχουν διευκρινιστεί δημόσια.
Ο δικηγόρος του, Μοσταφά Νίλι, ανέφερε ότι στα έγγραφα του δικαστηρίου σημειώνεται πως ο Παναχί βρισκόταν στο εξωτερικό και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί, παρότι είχε επιστρέψει στο Ιράν στις 30 Μαρτίου και είχε εμφανιστεί ενώπιον ανακριτικού δικαστηρίου τον Αύγουστο, σε σχέση με άλλη υπόθεση.
Ο Παναχί, ο οποίος βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο Ιράν, αντιμετωπίζει τρεις ανοιχτές δικαστικές διαδικασίες, σύμφωνα με τον δικηγόρο του.
Η τελευταία απόφαση έρχεται μετά την καταδίκη του τον Δεκέμβριο του 2025 για «προπαγανδιστικές δραστηριότητες κατά του καθεστώτος», για την οποία είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης ενός έτους και διετής απαγόρευση ταξιδιών, που επικυρώθηκε σε δεύτερο βαθμό.
Ο Παναχί κέρδισε πέρσι τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για το It Was Just An Accident. Τότε είχε καταδικαστεί από το Επαναστατικό Δικαστήριο του Ιράν σε έναν χρόνο φυλάκιση και διετή απαγόρευση ταξιδιών, ερήμην, στα τέλη του 2025. Ο σκηνοθέτης επέστρεψε στο Ιράν στα τέλη Μαρτίου, μετά την τελετή για την 98η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, όπου το It Was Just An Accident ήταν υποψήφιο στην κατηγορία Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.
Ο Παναχί φυλακίστηκε λίγο πριν γυριστεί το It Was Just An Accident και αποφυλακίστηκε μόνο αφού προχώρησε σε απεργία πείνας. Πέρασε 86 ημέρες στη διαβόητη φυλακή Εβίν του Ιράν, το 2022 και το 2023, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για αντικυβερνητική δράση από το 2010 και για συμμετοχή σε διαδηλώσεις κατά της φυλάκισης του φίλου του και συναδέλφου σκηνοθέτη Mohammad Rasoulof.
Στη φυλακή, ο Παναχί γνώρισε τον ακτιβιστή και πολιτικό κρατούμενο Μεχντί Μαχμουδιάν. Οι δυο τους συνεργάστηκαν στο σενάριο του It Was Just An Accident, ενός θρίλερ εμπνευσμένου από τον χρόνο που πέρασε ο Παναχί στη φυλακή.
Ο Μαχμουδιάν συνελήφθη εκ νέου νωρίτερα φέτος, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για «προσβολή του Ανώτατου Ηγέτη» και «προπαγάνδα κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας».
Ο Παναχί έχει συγκρουστεί με τις κατασταλτικές ιρανικές αρχές ήδη από το 2003, έχει φυλακιστεί δύο φορές στο Ιράν και του έχει επιβληθεί απαγόρευση να γυρίζει ταινίες λόγω της αντικαθεστωτικής του στάσης και για «προπαγάνδα κατά του κράτους».
Παρά τις απαγορεύσεις, συνεχίζει να δημιουργεί ταινίες κόντρα στις αρχές και είναι περισσότερο γνωστός για έργα όπως τα This Is Not a Film, No Bears και Taxi Tehran, με το τελευταίο να κερδίζει τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 2015.
Το It Was Just An Accident ακολουθεί μια ομάδα πρώην κρατουμένων Ιρανών, οι οποίοι σκέφτονται αν θα πάρουν εκδίκηση από έναν άνδρα που πιστεύουν ότι είναι ο πρώην δεσμοφύλακας και βασανιστής τους. Η ταινία λειτουργεί ως ανελέητη καταδίκη της καταστολής από την Ισλαμική Δημοκρατία και ως διαχρονικό σχόλιο για τις αμαρτίες του κρατικού δεσποτισμού.
Στην κριτική μας για το It Was Just An Accident, γράψαμε: «Γυρισμένο κρυφά, δεδομένου ότι στον Παναχί δεν είχε δοθεί άδεια γυρισμάτων από τις αρχές, το αποτέλεσμα είναι ένα δραματουργικά σφιχτό και γεμάτο ένταση δράμα, που εκπλήσσει χάρη στις ευρηματικές μετατοπίσεις του τόνου. (...) Πρόκειται για ένα ισχυρό, καθηλωτικό έργο που εξερευνά τις συνέπειες των βασανιστηρίων, το τίμημα της εκδίκησης και το κατά πόσο η επιείκεια είναι εφικτή, καθώς οι χαρακτήρες ταράζονται από την πιθανότητα ότι η αντίσταση στη βία με βία μπορεί να τους απογυμνώσει ακόμη περισσότερο από την ανθρωπιά τους».