Αλέξης Αλεξίου: Ζούμε ακόμη την εποχή των τεράτων. Ο παλιός κόσμος ραγίζει. Ο νέος παλεύει να γεννηθεί

Ο Αλέξης Αλεξίου επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, με την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του «Θάλασσα από γυαλί», ένα ρεαλιστικό δράμα που εκτυλίσσεται στην ελληνική επαρχία.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Στο επίκεντρο η σχέση που αναπτύσσουν δύο γυναίκες από διαφορετικό κοινωνικό υπόβαθρο. Η 65χρονη Βαγγελιώ είναι παγιδευμένη στη μονοκατοικία της, φροντίζοντας τον κατάκοιτο σύζυγό της, που στο παρελθόν την κακοποιούσε. Ο ξαφνικός του θάνατος την ωθεί σε μια παράτολμη απόφαση. Θα πάει διακοπές. Κλείνει δωμάτιο σε ένα απόμερο τουριστικό θέρετρο έξω από την Χαλκίδα. Εκεί γνωρίζει την 23χρονη Βίκυ, η οποία τρέχει την οικογενειακή επιχείρηση. Ο πατέρας της είναι αλκοολικός και βίαιος. Όταν ένα βράδυ της επιτίθεται, η Βαγγελιώ μπαίνει στη μέση για να την προστατεύσει. Η βία θα ξεσπάσει στη μικρή παραθαλάσσια κωμόπολη και οι δύο γυναίκες οδηγούνται σε μια απροσδόκητη συμμαχία.

Η Βαγγελιώ βλέπει στο πρόσωπο της Βίκυς, μια εκδοχή της χαμένης της νεότητας, την ευκαιρία να επανορθώσει τα λάθη που έκανε ως μητέρα και να σώσει ένα παιδί. Κοινό στοιχείο που συνδέει και δηλητηριάζει τις ζωές των δύο γυναικών είναι η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση. Ο στόχος τους είναι να δραπετεύσουν από την κατάσταση που βιώνουν και να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

Συναντήσαμε τον Αλέξη Αλεξίου και μιλήσαμε για την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του:

Τι είναι η «Θάλασσα από γυαλί»;

Είναι ένας συνδυασμός διαφορετικών ειδών. Ο καλύτερος τρόπος για να την περιγράψει κανείς είναι κοινωνικό θρίλερ. Είναι ένας συνδυασμός νεο-νουάρ, δηλαδή σύγχρονου νουάρ, κοινωνικού δράματος με στοιχεία θρίλερ και road movie. Η ταινία δεν έχει ρεαλιστική γραφή. Θεωρώ ότι ακριβώς επειδή είναι στη σφαίρα του νουάρ, η γραφή της ταινίας και η γλώσσα της είναι πιο εξπρεσιονιστική. Ούτως ή άλλως είναι μια πολύ στυλιζαρισμένη ταινία για να την ερμηνεύσει κάποιος κυριολεκτικά. Θεωρώ ότι η ψυχολογία των ηρώων είναι ρεαλιστική, αλλά η κινηματογραφική γλώσσα της ταινίας δεν είναι ρεαλιστική. Οπότε χωράει μέσα μη ρεαλιστικές ερμηνείες. Ειδικά το τέλος και την τρίτη πράξη ταινίας δεν χρειάζεται να την ερμηνεύσει κανείς κυριολεκτικά.

Σου αρέσει πάρα πολύ το σινεμά είδους. Η «Θάλασσα από γυαλί» είναι ένα εξαιρετικό νουάρ, όπως η προηγούμενη ταινία σου, «Τετάρτη 04:45». Τι βρίσκεις ενδιαφέρον σ’ αυτό το κινηματογραφικό είδος; Τι σου προσφέρει; Ποια είναι τα αβαντάζ του νουάρ;

Αγαπώ τα κινηματογραφικά είδη, γιατί σου προσφέρουν ένα κώδικα, μια κινηματογραφική γλώσσα που το κοινό γενικά αναγνωρίζει. Αυτό που μου αρέσει ειδικά στο νουάρ, είναι ότι μπορεί να συνδυαστεί με την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, χωρίς απαραίτητα να είσαι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσεις τη γλώσσα του ρεαλισμού ή του νατουραλισμού.

Ποιες είναι οι επιρροές σου στο συγκεκριμένο είδος;

Έβλεπα πάρα πολύ σινεμά από μικρό παιδί. Πολύς κόσμος θεωρεί ότι το φιλμ νουάρ είναι κυρίως ένα αμερικάνικο είδος. Δεν είναι αλήθεια. Προφανώς αγαπώ την αμερικάνικη σχολή, δηλαδή το κλασικό νουάρ της δεκαετίας του ’40 και του ’50. Κάποια στιγμή αυτός ο κύκλος του νουάρ τελειώνει και αρχίζει το νεο-νουάρ, που επίσης είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον είδος από μόνο του. Δηλαδή όταν το νουάρ πλέον ανακατεύεται με πιο μοντέρνα στοιχεία, όταν βγαίνει από τα στούντιο και περνάει στις πόλεις, γίνεται πιο ρεαλιστικό. Αυτό το βλέπουμε στις ταινίες του Γουίλιαμ Φρίντκιν, το «French connection». Βρισκόμαστε πια σε μια πιο ρεαλιστική συνθήκη, όπου το νουάρ γίνεται το αστυνομικό φιλμ ή στην πραγματικότητα γίνεται η μετεξέλιξη του αστυνομικού γκανγκστερικού φιλμ. Το αμερικάνικο νουάρ τη δεκαετία του ’70, είναι επίσης πάρα πολύ ενδιαφέρον, γιατί γίνεται πιο πολιτικό και πιο μηδενιστικό. Έχουμε πολύ ωραία φιλμ νουάρ και σε άλλες εθνικές κινηματογραφίες. Αγαπώ πολύ το γαλλικό φιλμ νουάρ. Είναι εκπληκτικό. Λατρεύω δημιουργούς, όπως ο Ζαν Πιερ Μέλβιλ και ο Κλωντ Σαμπρόλ.

Επίσης εκπληκτικές ταινίες μας έχουν δώσει οι Ιάπωνες σκηνοθέτες: ο Κίντζι Φουκασάκου, ο Σεϊτζούν Σουζούκι και πάρα πολλά ονόματα που παραμένουν άγνωστα στο δυτικό κοινό. Το ασιατικό νουάρ είναι επίσης μια ολόκληρη σχολή. Έχει εκπληκτικούς δημιουργούς όπως ο Τζον Γου, ο Ρίνγκο Λαμ. Το ιταλικό νουάρ επίσης, με σκηνοθέτες όπως ο Νταμιάνο Νταμιάνι, που έχει κάνει πάρα πολύ πολιτικές, αστυνομικές, νουάρ ταινίες. Ο Φραντσέσκο Ρόσι. Είναι ατελείωτη η λίστα.

Ναι, μπορώ να ομολογήσω ότι είναι το αγαπημένο μου είδος, γιατί εμπεριέχει το κοινωνικό και πολιτικό σχόλιο της κάθε εποχής. Ταυτόχρονα η φόρμα και η γλώσσα που χρησιμοποιεί, ξεπερνάει το ρεαλισμό και δανείζεται στοιχεία από τον εξπρεσιονισμό. Μπορεί να έχει μια πολύ στυλιζαρισμένη φόρμα. Η εικονογραφία που χρησιμοποιεί, είναι πολλές φορές αλληγορική και γενικά σου δίνει πολλά στοιχεία και όπλα για να παίξεις σαν σεναριογράφος – δραματουργός, αλλά και σαν σκηνοθέτης.

Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκεται η σχέση δύο γυναικών από διαφορετικές γενιές, με διαφορετική προέλευση, της Βαγγελιώς και της Βίκυς. Τι είναι αυτό που τις συνδέει και τις φέρνει κοντά;

Θέλαμε εξαρχής με την Αφροδίτη Νικολαΐδου, με την οποία γράψαμε μαζί το σενάριο, να αφηγηθούμε την ιστορία δύο γυναικών από διαφορετικές γενιές, που έχουν εντελώς διαφορετικό background. Μας ενδιέφερε πολύ, γιατί αυτή είναι μια σχέση, που δε βλέπουμε πολύ συχνά στο σινεμά. Και όντως έρχονται πολύ κοντά. Η Βαγγελιώ βλέπει πιθανότατα στην άλλη κοπέλα, από τη μια πλευρά, μια εκδοχή της χαμένης της νεότητας και από την άλλη βλέπει μια ευκαιρία να σώσει ένα παιδί. Η ίδια έχει δυο γιους από τους οποίους έχει αποξενωθεί, γιατί ως μάνα δεν ένιωσε αρκετά δυνατή να προστατεύσει τα δικά της παιδιά, απέναντι στη βία του πατέρα τους.

Τώρα βρίσκεται σε μια συνθήκη όπου βλέπει αυτό το νέο κορίτσι, τη Βίκυ να βιώνει κάτι αντίστοιχο με ο,τι ζούσε εκείνη, καθώς είναι παγιδευμένη με έναν αλκοολικό, πολύ βίαιο πατέρα. Η Βαγγελιώ συνειδητοποιεί λοιπόν ότι έχει άλλη μια ευκαιρία να κάνει αυτό, που δεν μπόρεσε να κάνει με τα παιδιά της. Να βοηθήσει αυτό το άλλο παιδί, το ξένο παιδί, γιατί πολλές φορές είναι πιο εύκολο να βοηθήσεις, να σώσεις ένα άλλο παιδί από το να σώσεις το δικό σου παιδί. Είναι κάτι παράδοξο που μερικές φορές συμβαίνει στη ζωή.

Είναι μια ταινία στην οποία υπάρχει πολλή οργή, πολύς θυμός. Είναι σαφής η κακοποίηση των δύο ηρωίδων. Όλοι οι χαρακτήρες, ανδρικοί και γυναικείοι, είναι απογοητευμένοι και ματαιωμένοι στη ζωή τους. Είναι όλοι εγκλωβισμένοι. Πώς κατασκεύασες αυτό το σύμπαν;

Νομίζω και εγώ και η Αφροδίτη γράφουμε πάντα χαρακτήρες και καταστάσεις τις οποίες γνωρίζουμε. Δηλαδή γράφουμε πάντα για ανθρώπους και περιβάλλοντα που ξέρουμε. Με ένα περίεργο τρόπο, σ’ αυτή την ταινία, έχεις δίκιο: οι ήρωες, άντρες και γυναίκες βγήκαν σίγουρα οργισμένοι. Ένα πρόβλημα είναι ότι και εμείς οι ίδιοι νιώθουμε αρκετή οργή. Γιατί; Γιατί προφανώς ο κόσμος γύρω μας έχει πάρα πολλή οργή. Γιατί τα πράγματα προφανώς δεν είναι και πολύ ευχάριστα. Υπάρχει πάρα πολλή καταπίεση, πολλή απογοήτευση, πολλή θλίψη και πάρα πολλή ματαίωση.

Οπότε κάπως όλο αυτό βγήκε, όταν γράφαμε αυτούς τους χαρακτήρες. Αυτοί ζουν αυτές τις ζωές, γιατί έτσι είναι ο κόσμος γύρω μας. Δυστυχώς εκεί που υπάρχει απογοήτευση, γεννιέται οργή και βία, γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν μάθει να εκφράζουν την απογοήτευση και τη θλίψη τους με αυτόν τον τρόπο, με τη βία. Και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Γιατί αυτή η βία μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Κληροδοτείται. Όταν ταυτόχρονα οι κοινωνικοί και οι επίσημοι θεσμοί δεν λειτουργούν, αυτός ο κύκλος στην πραγματικότητα δεν σταματάει ποτέ.

Ουσιαστικά η παρατεταμένη κρίση είναι σαν ένα καζάνι. Έχει στερήσει τη δυνατότητα πολλών ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή και ακόμα περισσότερο έχει στερήσει τις ευκαιρίες της νέας γενιάς. Έχει περιορίσει τις δυνατότητες των νέων παιδιών για ένα καλύτερο μέλλον, να φύγουν από τις οικογενειακές εστίες και να σταθούν στα πόδια τους. Δηλαδή τους έχει εγκλωβίσει μέσα στα σπίτια, δημιουργώντας σε μερικές περιπτώσεις, νοσηρές συνθήκες διαβίωσης. Δεν είναι πολύ φυσιολογικό τα παιδιά από ένα σημείο και μετά να ζουν με τους γονείς τους. Δημιουργούνται προβληματικές καταστάσεις.

Και από την άλλη πλευρά, θα τόνιζα ότι όταν και οι συνθήκες δεν είναι καλές οικονομικά, υπάρχει μια επιστροφή σε ένα είδος ατομικισμού και ναρκισσισμού. Βλέπουμε τους ανθρώπους να χάνουν κάποιες ιδιότητες, όπως η ενσυναίσθηση και να υπάρχει μια επιστροφή σε συντηρητικές ιδεολογίες και ιδεοληψίες. Επίσης βλέπουμε να ενισχύονται φαινόμενα όπως η ενδοοικογενειακή βία, η έμφυλη βία και νοοτροπίες και συμπεριφορές που νομίζαμε και νομίζουμε ότι ανήκουν στο παρελθόν. Δυστυχώς επανακάμπτουν απόψεις και πράγματα που θεωρούσαμε ξεπερασμένα ή δικαιώματα που θεωρούσαμε ότι είναι κατοχυρωμένα, τελικά να μην είναι.

Έχω την αίσθηση ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί στην ταινία σου. Αγαπάς εξίσου όλους τους χαρακτήρες σου και «δικαιολογείς» τις πράξεις τους ή θα έλεγα ότι φωτίζεις εξαιρετικά τις αιτίες που τους οδηγούν σε αυτές. Πώς έκτισες αυτούς τους χαρακτήρες και την ψυχολογία τους;

Προσπαθούμε να μπαίνουμε στην ψυχολογία όλων των χαρακτήρων. Αυτό είναι το στοίχημα. Κάθε χαρακτήρα που γράφεις, πρέπει να τον αγαπήσεις. Δηλαδή, όσο αρνητικός κι αν είναι, πρέπει να τον καταλάβεις. Αλλιώς δεν έχει ενδιαφέρον, δεν έχει νόημα. Πρέπει να μπεις στη θέση του. Για μένα, οι αρνητικοί χαρακτήρες έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εγώ δηλαδή απόλαυσα πιο πολύ να γράφω σε αυτό το σενάριο, τους άντρες χαρακτήρες. Έχουν το δικό τους σκοτάδι. Είναι μεγάλη πρόκληση να προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει στο μυαλό τους και για ποιο λόγο φέρονται έτσι. Είναι ενδιαφέρον να προσπαθείς να βρεις ένα τρόπο να καταλάβεις τι σκατά συμβαίνει μέσα τους. Γιατί είναι πολύ εύκολο να βγεις και να τους καταδικάσεις και να πεις ότι είναι τέρατα. Δεν είναι όμως τόσο εύκολο να καταλάβεις τι συμβαίνει πίσω από αυτές τις συμπεριφορές. Κάποιος που βλέπει την ταινία, που ενδεχομένως έχει βρεθεί στη θέση τους, θέλω να αισθανθεί δύσκολα, να τον κάνω να αναλογιστεί τη συμπεριφορά του.

Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα ξεχασμένο τουριστικό θέατρο κοντά στη Χαλκίδα. Ο τόπος έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Τι βρήκες ενδιαφέρον σε αυτά τα μέρη και πώς ουσιαστικά τα αξιοποίησες στη δραματουργία και στην εξέλιξη της πλοκής;

Διαλέξαμε αυτό το μέρος, γιατί είναι πολύ όμορφο. Το ξέρουμε πολύ καλά, διότι έχουμε περάσει και περνάμε πολύ καιρό εκεί. Η Αφροδίτη έχει περάσει ένα μεγάλο κομμάτι της παιδικής και της εφηβικής της ηλικίας εκεί, οπότε έχει πάρα πολλές αναμνήσεις από το Λευκαντί, την παραλία του Βασιλικού και τις γύρω περιοχές. Έχει πολύ ενδιαφέρον, γιατί είναι μόλις μία ώρα από την Αθήνα. Είναι ένα μέρος που μοιάζει τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά. Όταν είναι εκτός σεζόν, κανείς δεν πηγαίνει εκεί, ενώ το καλοκαίρι ξαφνικά γεμίζει κόσμο. Επειδή το χειμώνα είναι τόσο ερημικό, είναι το ιδανικό νουάρ σκηνικό.

Κάτι άλλο πολύ ενδιαφέρον που έχει αυτή αυτή η περιοχή, όπως και ένα μεγάλο κομμάτι της Εύβοιας, είναι ότι ήταν βαλτώδεις εκτάσεις. Οι άνθρωποι, κυρίως στα τέλη δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80, άρχισαν να χτίζουν με τεράστιους ρυθμούς πολυκατοικίες κι εξοχικά. Προσπάθησαν να μετατρέψουν όλη αυτή την αμμώδη έκταση σε ένα τουριστικό θέρετρο. Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια είναι ότι καθώς υπήρξε αλόγιστη δόμηση, έκλεισε η πρόσβαση του νερού προς τη θάλασσα, γιατί πολλοί έχτισαν σε ρέματα. Σε συνδυασμό με τις πολλές πυρκαγιές που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια κι έχουν καταστρέψει μεγάλες δασικές εκτάσεις, υπήρξαν πλημμύρες.

Αποκορύφωμα ήταν η τεράστια καταστροφή του 2020 που ισοπέδωσε όλη την περιοχή. Σιγά σιγά το μέρος άρχισε να γίνεται ξανά ένας τεράστιος βάλτος. Αυτό που έχει ενδιαφέρον, είναι ότι η φύση διεκδικεί σιγά σιγά πίσω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την περιοχή. Αυτό προσπαθήσαμε να το αποτυπώσουμε κάπως στην ταινία. Από τη μια έχεις τον άνθρωπο, που προσπαθεί να καταλάβει τη φύση και να την τιθασεύσει και από την άλλη η φύση αντιστέκεται, επιστρέφει και εκδικείται. Νομίζω ότι αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα μεταφορά. Αυτό περίπου συμβαίνει και στην ηρωίδα στο τέλος της ταινίας.

Από την άλλη, όλοι χαρακτήρες είναι παγιδευμένοι σε αυτό το μέρος. Η φύση τους εγκλωβίζει. Κολλάνε στο βάλτο που υπάρχει γύρω από τον οικισμό.

Λειτουργεί κι έτσι,αλλά στο τέλος μπορεί να πει κάποιος ότι λειτουργεί και απελευθερωτικά για τις δύο ηρωίδες. Η θάλασσα για παράδειγμα είναι ήρεμη και εγκλωβίζει τους χαρακτήρες. Λειτουργεί δηλαδή σαν φυλακή, γιατί δεν συμβαίνει τίποτα. Έρχεται όμως μια καταιγίδα και λειτουργεί απελευθερωτικά. Για μένα το φινάλε είναι αισιόδοξο. Έρχεται η θάλασσα και η μανία της καταιγίδας και λειτουργεί απελευθερωτικά για τις δύο γυναίκες.

Γιατί έδωσες αυτόν τον τίτλο στην ταινία;

Όποιος έχει επισκεφτεί αυτά τα μέρη, θα δει ότι ο Ευβοϊκός κόλπος το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου έχει αυτή την ιδιότητα. Τα νερά είναι ήρεμα, είναι σαν μια τεράστια λίμνη σαν γυαλί. Ονομάσαμε την ταινία Θάλασσα από γυαλί, γιατί υπάρχει μια διπλή κάπως ιδιότητα και σημασία. Από τη μια η θάλασσα λειτουργεί σαν ένας απόλυτος καθρέφτης που αντανακλά τους φόβους, τις επιθυμίες και τα συναισθήματα των ηρώων. Λειτουργεί όμως ταυτόχρονα και λίγο σα φυλακή, γιατί έτσι καθρεφτίζει τις ζωές των ηρώων, που είναι παγωμένες στο χρόνο. Δεν συμβαίνει τίποτα στη ζωή τους. Όταν όμως τα πράγματα εκτροχιάζονται στην ταινία, τότε εκτροχιάζεται και η φύση. Ο καιρός αλλάζει και η θάλασσα γίνεται άγρια και το γυαλί σπάει και έρχονται τα κύματα και η καταιγίδα.

Η σχέση των δύο ηρωίδων και η πορεία τους στην ταινία θυμίζει έντονα το «Θέλμα και Λουίζ».

Εδώ έχουμε ένα νεο-νουάρ που διαδραματίζεται στην ελληνική επαρχία, στο μη αστικό περιβάλλον. Το οποίο είναι κι ένα είδος νεο-γουέστερν. Άρα με έναν τρόπο, η ταινία μου είναι κομμάτι της μυθολογίας του γουέστερν κι έχει ένα φινάλε το οποίο είναι ηρωικό ή και αντιηρωικό ταυτόχρονα, εξαρτάται κανείς πώς το βλέπει. Όπου οι ηρωίδες δεν θέλουν να πέσουν στα χέρια του νόμου και να περάσουν στη σφαίρα του μύθου. Αυτή είναι και μια παράδοση λίγο του αντιηρωικού, ρεβιζιονιστικού αμερικανικού γουέστερν της δεκαετίας του ’60 και του ’70. Αν και εγώ νομίζω ότι στη δική μας ταινία το φινάλε είναι σαφώς πιο λυρικό, πιο αλληγορικό και πιο αισιόδοξο. Είναι μετααποκαλυπτικό.

Και αρκετά αλληγορικό θα έλεγα.

Ναι γιατί δείχνει σε ένα μέλλον που έρχεται. Δεν έχει κάτι οριστικό το φινάλε και αφήνει υποσχέσεις για αυτό που έρχεται. Είμαστε πλέον στη σφαίρα της αλληγορίας και το μέλλον αχνοφέγγει στο τέλος της ταινίας. Ουσιαστικά η ταινία αναφέρεται στο πώς η νέα γενιά πρέπει να αλλάξει και να χτίσει τα πράγματα από την αρχή. Αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων. Αυτό θα γίνει. Δεν μπορούμε να κόψουμε τη φόρα της νέας γενιάς. Αυτό λέει η ταινία για μένα. Αυτό το κύμα της νεολαίας που θέλει να αλλάξει τα κακώς κείμενα είναι εμφανές παντού. Κοίτα τι γίνεται τον τελευταίο καιρό στην Ευρώπη. Υπάρχουν διαδηλώσεις και αντιδράσεις για την κατάσταση που ζούμε παντού. Οι νέοι έχουν ξεσηκωθεί. Είναι νομοτελειακό ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Πάντα έτσι γίνεται. Νομίζουμε ότι κάποια πράγματα είναι δεδομένα και ότι έχουμε πετύχει κάποια πράγματα ως ανθρώπινο είδος. Δεν είναι αλήθεια. Δεν έχουμε πάει μπροστά ως κοινωνία. Χρειάζεται ένας διαρκής αγώνας.

Γι’ αυτό και χρησιμοποιούμε μια φράση του Γκράμσι στο τρέιλερ της ταινίας: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ονέος παλεύει να γεννηθεί. Είναι η εποχή των τεράτων». Εμείς το έχουμε αλλάξει και λέει: «Ο παλιός κόσμος ραγίζει. Ο νέος παλεύει να γεννηθεί». Το πιστεύω αυτό. Δεν έχει πεθάνει ο παλιός κόσμος. Απλά έχει ραγίσει. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Θέλει πολύ ακόμα αγώνα για να πεθάνει ο παλιός κόσμος. Δεν το έχουμε καταφέρει. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αυτή τη στιγμή ζούμε ακόμα την εποχή των τεράτων. Είναι ο Τραμπ, είναι ο Πούτιν είναι όλα αυτά τα τέρατα γύρω μας_._

Η «Θάλασσα από γυαλί» του Αλέξη Αλεξίου έκανε παγκόσμια πρεμιέρα το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου. Προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους από την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου.

BIOΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο Αλέξης Αλεξίου σπούδασε φυσική και κινηματογράφο. Η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Ιστορία 52 συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ του Ρότερνταμ και σε περισσότερα από 40 διεθνή φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων το Τορόντο και το Sitges, όπου απέσπασε το Βραβείο Σεναρίου. Η δεύτερη ταινία του, Τετάρτη 04:45, προβλήθηκε στο διαγωνιστικό της Tribeca και σε σημαντικά φεστιβάλ όπως το Karlovy Vary και το BFI London. Η ταινία τιμήθηκε με εννέα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ανάμεσά τους τα Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, ενώ και οι δύο αυτές ταινίες αναδείχθηκαν καλύτερες ελληνικές ταινίες της χρονιάς από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου. Το 2022 σκηνοθέτησε το μικρού μήκους «ντοκιμαντέρ επιστημονικής φαντασίας» Ιώτα Τελεία Ωμέγα (Ι.Ω), γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε φιλμ 8mm, το οποίο παρουσιάστηκε στο διαγωνιστικό του Dok Leipzig.

ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ - CREDITS

cast ΒΑΓΓΕΛΙΩ ΑΝΔΡΕΑΔΑΚΗ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ ΜΑΤΕΛΣΚΑ ΤΟΚΑ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΝΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ, ΘΑΝΟΣ ΤΟΚΑΚΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΟΥΜΑΚΗΣ, ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΚΑΣΙΛΑΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΡΔΑΜΗΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΣΟΥΡΒΙΝΟΣ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΟΒΩΛΟΥ

οργάνωση παραγωγής ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΕΛΛΟΥ | διεύθυνση παραγωγής ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΕΡΒΑΣ | casting ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΡΙΝΗ, ΑΚΗΣ ΓΟΥΡΖΟΥΛΙΔΗΣ ICDA | βοηθός σκηνοθέτης ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ | 2η βοηθός σκηνοθέτη ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ | make-up & sfx make-up PETYA SIMEONOVA, MARIA STANKOVICH |sfx ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΑΧΟΥΖΟΣ, ΡΟΥΛΗΣ ΑΛΑΧΟΥΖΟΣ | vfx supervisor ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΕΛΑΔΟΠΟΥΛΟΣ | coloring ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ | ηχοληψία BORIS TRAYANOV | σχεδιασμός ήχου ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΛΗΣ | μίξη ήχου ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΥΜΠΟΠΙΩΤΗΣ, ΑΡΗΣ ΛΟΥΖΙΩΤΗΣ | σκηνικά ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΟΥΡΛΑΝΤΖΗ | κουστούμια ΑΛΚΗΣΤΗ ΜΑΜΑΛΗ | μουσική ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΟΥΜΤΖΗΣ | μοντάζ ΜΑΡΙΟΣ ΚΛΕΦΤΑΚΗΣ, ΛΑΜΠΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ GFE | διεύθυνση φωτογραφίας ΣΙΜΟΣ ΣΑΡΚΕΤΖΗΣ GSC | executive producer ΝΙΚΟΣ ΣΜΠΙΛΙΡΗΣ | συμπαραγωγοί ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΜΜΙΤΣΗΣ, ΘΕΟΔΩΡΑ ΒΑΛΕΝΤΗ, ΜΙΝΑ ΝΤΡΕΚΗ, IVICA VIDANOVIC | παραγωγοί ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ, VANYA RAINOVA, VICTORIA MITREVA, ΤΩΝΙΑ ΜΙΣΙΑΛΗ, ΕΛΙΝΑ ΨΥΚΟΥ, ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ | σενάριο ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ, ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ | σκηνοθεσία ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΙΟΥ