Γιάννης Χουβαρδάς: Η αλήθεια μπορεί να σκοτώσει το σαρκίο μας, η ψυχή μας όμως να μείνει ζωντανή

Ο Γιάννης Χουβαρδάς παρουσιάζει στο Θέατρο Τέχνης, της Φρυνίχου στην Πλάκα, το «Ρόσμερσχολμ», του Χένρικ Ίψεν. Το αριστούργημα του Νορβηγού συγγραφέα διαδραματίζεται σε ένα παλιό αρχοντικό στην άκρη ενός φιορδ. Εκεί ζει ο Γιοχάνες Ρόσμερ, πρώην πάστορας, άτεκνος και χήρος. Τον στοιχειώνει η απώλεια της γυναίκας του, που αυτοκτόνησε. Η Ρεμπέκα Βεστ, μια νέα, απελευθερωμένη γυναίκα θα την αντικαταστήσει. Μαζί μπορεί να ζήσουν το μεγάλο έρωτα. Θα καταφέρουν όμως να υπερβούν τη δύναμη των νεκρών, τις ενοχές και τις σκιές του παρελθόντος και να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή;

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Στην έπαυλη των Ρόσμερ μπαινοβγαίνουν συντηρητικοί πολιτικοί, προοδευτικοί εκδότες, οραματιστές φιλόσοφοι και φαντάσματα. Όλοι ζουν σε μια εποχή πολιτικού και κοινωνικού αναβρασμού. Μια νέα τάξη πραγμάτων ανατέλλει στον ορίζοντα.

Ο σκηνοθέτης προσεγγίζει με έναν κινηματογραφικό τρόπο το θεατρικό υλικό του, βρίσκοντας σαφείς αναφορές και αναλογίες στη «Ρεμπέκα» του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Η συνομιλία θεάτρου και κινηματογράφου δίνει μια νέα διάσταση ανάγνωσης του έργου. Στο συγκεκριμένο ανέβασμα το τρομερό αρχοντικό μεταμορφώνεται σε ένα πολύ μικρό δωμάτιο, όπου εκτυλίσσεται όλη η δράση. Η αλήθεια, που αναζητούν οι βασικοί χαρακτήρες, θα αποκαλυφθεί και θα τους οδηγήσει στο μοιραίο τέλος.

Συναντήσαμε τον Γιάννη Χουβαρδά λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα του έργου και μιλήσαμε μαζί του για το έργο και το θεατρικό σύμπαν, που στήνει ο Νορβηγός συγγραφέας.

Γιατί αποφασίσατε να ανεβάσετε αυτό το έργο του Ίψεν; Τι είναι αυτό που σας γοήτευσε σε αυτό το κείμενο;

Με τον Ίψεν έχω μια αρκετά μακροσκελή σχέση, που αρχίζει εδώ και 20 χρόνια και συνεχίζεται. Είτε ανεβάζω έργα του είτε όχι, με συνδέει κάτι πολύ έντονο με τον Ίψεν. Είναι ο πρώτος θεατρικός συγγραφέας ουσιαστικά, ο οποίος εξερεύνησε το υποσυνείδητο και με αυτή την έννοια είναι ένας συγγραφέας που με αφορά πάρα πολύ. Με το συγκεκριμένο έργο συναντήθηκα και παλιότερα αλλά και πρόσφατα που το ξαναδιάβασα. Υπάρχει μία πολύ έντονη σχέση έλξης και άπωσης, γιατί είναι ένα έργο το οποίο πολύ εύκολα μπορεί να το παρεξηγήσει κανείς και να θεωρήσει ότι είναι πολύ σκοτεινό, νεφελώδες, ότι έχει αποτύχει σε ορισμένα σημεία, ότι έχει ασάφειες κι αντιφάσεις. Πολλές φορές τα πρόσωπα αντιφάσκουν με τον εαυτό τους στη διάρκεια του έργου. Αυτό μου είχε δώσει μία αίσθηση ότι πρέπει να το κοιτάξω με πολλή περισσότερη προσοχή.

Κοιτάζοντάς το λοιπόν με πολύ περισσότερη προσοχή, διαπίστωσα ότι ακριβώς αυτές οι ασάφειες και οι αντιφάσεις ήταν επίτηδες εκεί για να δημιουργήσουν μία αμφιβολία και μία ανησυχία στο θεατή κατά πόσον αυτό που γνωρίζει για τους ρόλους και για τα γεγονότα του έργου, είναι αυτό που ακούει ή εάν κρύβονται άλλα πράγματα από πίσω, τα οποία πρέπει ο ίδιος να τα ανακαλύψει. Στην ουσία ο θεατής γίνεται ένα είδος ανασκαφέα, ένα είδος αρχαιολόγου της μνήμης των προσώπων και πολλές φορές γίνεται κι ένας ντετέκτιβ, ο οποίος τους παρακολουθεί και προσπαθεί να εξιχνιάσει το παρελθόν τους και το παρόν τους. Οπότε αυτό μου έδωσε αυτόματα μια αίσθηση ότι το έργο αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί ακριβώς έτσι λειτουργεί το ανθρώπινο μυαλό, το ανθρώπινο υποσυνείδητο.

Το σπίτι των Ρόσμερ παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο, σαν ένας ακόμη χαρακτήρας. Πώς θα περιγράφατε τον κόσμο που στήνει ο Νορβηγός συγγραφέας σ’ αυτό το κτήμα στην άκρη ενός φιορδ;

Ο κόσμος αυτός στεγάζεται σ’ ένα κτήμα, σ’ ένα παλιό αρχοντικό που λέγεται Ρόσμερσχολμ και το οποίο μοιάζει πάρα πολύ, όπως διαπιστώσαμε στις αναλύσεις που κάναμε στο έργο, με κάποιες κινηματογραφικές ταινίες, όπως παραδείγματος χάρη στη «Ρεμπέκα» του Χίτσκοκ, στην οποία υπάρχει αυτό το περίφημο Μαντερλέι, το οποίο είναι όλο το παρελθόν του συζύγου. Στην προκειμένη περίπτωση του Ρόσμερσχολμ, έχουμε έναν σύζυγο, του οποίου η γυναίκα έχει πεθάνει. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην Ρεμπέκα. Και υπάρχει μια άλλη γυναίκα η οποία έχει μπει στη ζωή του, μια νέα γυναίκα. Είμαι σίγουρος δηλαδή ότι και η Δάφνη ντι Μωριέ αλλά και ο ίδιος ο Χίτσκοκ ήξεραν το έργο του Ίψεν και έχτισαν πάνω σε αυτό.

Αυτό λοιπόν το κτήμα, αυτό το τρομερό αρχοντικό με τους πολλούς ορόφους και τα πολλά δωμάτια κρύβει όλο το παρελθόν και όλη την οικογένεια του Ρόσμερ, αυτού του πρώην πάστορα ο οποίος έχει μεταλλαχθεί από έναν άνθρωπο του Θεού σε έναν άνθρωπο που δεν έχει πίστη. Έχει χάσει την πίστη του και ψάχνει μια καινούργια πίστη. Εκεί λοιπόν έρχεται αυτή η γυναίκα, η οποία εμφανίζεται από το πουθενά, από τον Βορρά, σαν ένα τρολ και εισχωρεί στη ζωή του. Στη διάρκεια της παρουσίας της εκεί, αυτοκτονεί η σύζυγος του Ρόσμερ.

Σε αυτό τον χώρο συναντιώνται όμως και πολλά άλλα πρόσωπα: ο αδελφός της πεθαμένης συζύγου, ένας εκδότης εφημερίδας ο οποίος συνδέεται με τον Ρόσμερ από το παρελθόν με έναν ανοίκειο τρόπο και εμφανίζεται και ένα πρόσωπο το οποίο είναι πάλι από το παρελθόν του, ο παλιός του δάσκαλος, τον οποίο εμείς τον μεταμορφώνουμε σε κάτι σαν μια φασματική μορφή, λίγο σαν ένα βρικόλακα. Αυτός έρχεται από το παρελθόν για να απομυζήσει το αίμα του Ρόσμερ και να του δώσει καινούργιο αίμα, να του κάνει μια μετάγγιση για να τον αναγκάσει να προσανατολιστεί προς αυτά τα καινούργια όνειρα και τις προοδευτικές απόψεις, τις οποίες του έχει εμφυσήσει αυτή η νέα γυναίκα. Όλοι αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι συνωστίζονται μέσα σε αυτό το σπίτι. Στο δικό μας ανέβασμα είναι ένα πολύ μικρό δωμάτιο, σε αντίθεση με το μεγάλο αρχοντικό. Και εκεί συντελούνται αυτά τα τρομερά, ανήκουστα πράγματα τα οποία θα δει ο κόσμος.

Ποιος είναι ο οδηγός στη δική σας ανάγνωση; Ποιο είναι το κεντρικό ερώτημα που θέτει η παράσταση;

Το δικό μας ερώτημα και το κεντρικό θέμα του έργου είναι εάν το παρελθόν μας καθορίζει το παρόν και το μέλλον μας. Εάν μπορούμε να απαλλαγούμε από το παρελθόν μας, αν δεν μας αρέσει το παρελθόν μας, αν μας καταδυναστεύει το παρελθόν μας, ή αν δεν έχουμε αυτή τη δυνατότητα και εμείς είμαστε στην πραγματικότητα το παρελθόν. Αυτό είναι το κεντρικό θέμα του έργου. Όλο το έργο και όλη η παράσταση είναι μια ανασκαφή στο παρελθόν και η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα δεν δίδεται στο τέλος. Υπάρχει μια ένδειξη ότι το παρελθόν είναι καταδυναστευτικό με απόλυτο τρόπο και οδηγεί τους ανθρώπους προς τα εκεί που εκείνο θέλει, αλλά ο Ίψεν έχει φροντίσει να αφήσει κάποιες χαραμάδες. Αυτές τις χαραμάδες προσπαθούμε να φωτίσουμε, να δείξουμε ότι άνθρωπος μπορεί και να απαλλαγεί από το παρελθόν του. Αλλά αυτό είναι μια επίπονη και δύσκολη προσπάθεια, η οποία είναι αέναη και δεν σταματάει, ούτε όταν πλησιάζουμε προς το τέλος, στο όποιο τέλος.

Αλλάζετε δηλαδή το τέλος του έργου;

Δεν αλλάζουμε το τέλος. Φωτίζουμε το τέλος με έναν τρόπο. Θα σου δώσω έναν παραλληλισμό για να γίνει σαφές αυτό που θέλω να πω. Υπάρχει το αριστούργημα του Βάγκνερ, ο Τριστάνος και Ιζόλδη. Στο τέλος λοιπόν αυτού του έργου, οι δύο εραστές, οι οποίοι δεν μπορούν να ενωθούν στη ζωή, γιατί υπάρχει κάτι το οποίο τους φράζει το δρόμο, ενώνονται στο θάνατο και με το θάνατο. Υπάρχει μια φράση προς το τέλος του έργου του Ίψεν που ανταλλάσσουν τον τελευταίο τους διάλογο οι πρωταγωνιστές, που λέει η Ρεμπέκα στον Ρόσμερ: «Η ζωή έχει μέσα της την αναγέννηση. Ας κρατηθούμε γερά από αυτό!», που σημαίνει ότι ακόμα και όταν βαδίζουμε προς το θάνατο ή και μέσα στο θάνατο, μπορούμε να ξαναβρούμε την αναγέννηση.

Στο έργο υπάρχει η σύγκρουση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ανάμεσα στους νεκρούς και τους ζωντανούς, ανάμεσα στις συντηρητικές και τις πιο προοδευτικές ιδέες, ανάμεσα στον ιδεαλισμό και τη χειραφέτηση. Υπάρχουν διαρκώς δίπολα.

Αυτά τα δίπολα είναι από τα πιο χαρακτηριστικά ζητήματα στον Ίψεν. Παρουσιάζει δύο ανθρώπους οι οποίοι βρίσκονται σε εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις και καταφέρνει να τους φέρει τόσο κοντά, ώστε να μπορεί να υπαινιχθεί ότι αυτές οι αντίθετες θέσεις είναι στην πραγματικότητα ίδιες και ταυτόσημες. Και αυτό το κάνει δημιουργώντας τρίγωνα. Γιατί όταν έχεις δύο ανθρώπους τους οποίους ενώνει ή χωρίζει μία και μόνη ευθεία γραμμή, αν βάλεις ένα τρίτο πρόσωπο δημιουργείται ένα τρίγωνο και αυτόματα η ένταση από αυτά τα δύο πρόσωπα μετακυλίεται στο τρίτο πρόσωπο. Δημιουργούνται πια άλλες συνδέσεις ανάμεσα στα δύο αυτά πρόσωπα και μετά στα δύο άλλα και στα δύο άλλα. Και αυτή η ενέργεια που συνεχώς κινείται ανάμεσα σε τρίγωνα, γιατί όλοι βρίσκονται σε ένα τρίγωνο σ’ αυτό το έργο, υπάρχουν συνεχώς τρίγωνα, στην ουσία ενώνει τους ανθρώπους και τους φέρνει πάρα πολύ κοντά.

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο στο έργο είναι η αδυναμία να αλλάξουμε τα πράγματα να ξεφύγουμε από το πεπρωμένο. Το πόσο δεμένοι είμαστε με το παρελθόν και πόσο μας καθορίζουν οι ενοχές και οι ανοικτές πληγές μας. Τελικά δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς από το μοιραίο πεπρωμένο του; Από τη βαριά κληρονομιά του κτήματος; Ποια είναι η άποψή σας;

Αυτή την πολύ σημαντική ερώτηση του εάν καταφέρνουμε να ξεφύγουμε από την κληρονομιά μας, από το παρελθόν μας, από τις ενοχές μας, όπως στην προκειμένη περίπτωση οι άνθρωποι που κατοικούν στο έργο και στο Ρόσμερσχολμ, είναι μια ερώτηση που ο Ίψεν προτιμά να μην απαντήσει. Και εγώ είμαι επίσης της σχολής, όπως και πολλοί κινηματογραφικοί σκηνοθέτες τους οποίους θαυμάζω, όπως ο Ντέιβιντ Λιντς, ότι είναι καλύτερα να αφήνει κανείς ανοιχτά ερωτήματα παρά να δίνει απαντήσεις. Προτιμώ να αφήσω στους θεατές, στον κάθε θεατή να τραβήξει το δρόμο του μέσα από την παράσταση. Ο κάθε θεατής μπορεί να τραβήξει πολύ διαφορετικούς δρόμους και να αποφασίσει μόνος του, αν υπάρχουν απαντήσεις και ποια απάντηση θα δώσει.

Ποιο είναι το διακύβευμα για τον πάστορα Ρόσμερ; Η αλήθεια;

Νομίζω ότι αυτό που χαρακτηρίζει τον Ρόσμερ είναι η ανεύρεση της αλήθειας. Η δυσκολία είναι πάντα ότι όταν λέμε θέλω να μάθω την αλήθεια, έχουμε κατά κανόνα μια αλήθεια στο μυαλό μας, την οποία θέλουμε να επιβεβαιώσουμε. Δυστυχώς αυτό ισχύει και για τον Ρόσμερ. Οι εικόνες που έχει στο μυαλό του και τις οποίες προσπαθεί να ανακαλύψει είναι ήδη εκεί, υπάρχουν δηλαδή από πριν. Και όταν εμφανίζονται στο φως αλήθειες που δεν τις περίμενε και που δεν μπορεί να τις δεχτεί, εκεί λυγίζει και βρίσκεται σε ένα απόλυτο αδιέξοδο. Το ίδιο ισχύει και για την Ρεμπέκα, γι’ αυτή τη νέα γυναίκα, η οποία έχει έρθει με άλλα όνειρα και άλλες βλέψεις και στόχους και καταλήγει αλλού. Και νομίζω ότι αυτή είναι και η ενδιαφέρουσα τραγική διάσταση του έργου. Κανένας από τους δύο ήρωες, ενώ αυτό που ψάχνουν είναι η αλήθεια και προσπαθούν να θριαμβεύσει η ζωή πάνω στο θάνατο, στο τέλος έρχονται αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα, την σκληρή αλήθεια. Όλα αυτά συναντούν στο τέλος ένα φινάλε. Το θέμα είναι τι θέση έχουμε εμείς απέναντι σε αυτό το φινάλε, πώς διάκεινται αυτοί οι άνθρωποι απέναντι στο φινάλε αυτό. Αυτό είναι όλο το διακύβευμα. Δεν είναι δηλαδή αν θα έχουμε αυτή την πλευρά της αλήθειας, ή εκείνη την πλευρά της αλήθειας, αλλά όταν έρθει το τέλος πώς στεκόμαστε απέναντί του.

Για να γενικεύσουμε, εσείς πιστεύετε στην αναγεννητική δύναμη της αλήθειας ή τελικά ότι η αλήθεια σκοτώνει;

Η αλήθεια μπορεί να σκοτώσει, αλλά το θέμα είναι τι σκοτώνει η αλήθεια. Μπορεί να σκοτώσει το σαρκίο μας και η ψυχή μας όμως να μείνει ζωντανή, το πνεύμα μας να μείνει ζωντανό. Νομίζω αυτό είναι που προσπαθεί να μας πει ο Ίψεν στο τέλος και αυτό το έχουν πει και πάρα πολλοί άλλοι. Το ζήτημα είναι ποιος καταφέρνει να το πει με πιο πειστικό τρόπο. Ο Ίψεν το λέει πολύ πειστικά στο τέλος και νομίζω ότι αυτό είναι που θέλουμε να μεταδώσουμε και εμείς στους θεατές. Δίπλα όμως διατρέχει πάντα την ιστορία και η ματαιότητα. Αυτό υπάρχει πάντα. Νομίζω όμως ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να βλέπει το τέλος του με ένα φως στο βάθος του τούνελ. Δεν μπορεί να το βλέπει αλλιώς. Γι’ αυτό και όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κατά καιρούς ισχυρίζονται ότι πέρασαν στην άλλη όχθη και ξαναγύρισαν πίσω, μιλάνε για ένα φως στο βάθος του τούνελ.

Πώς βλέπετε τη σχέση του Ρόσμερ και της Ρεμπέκα; Είναι σχέση έρωτα, εξάρτησης, χειραγώγησης ή κάτι πιο σύνθετο;

Είναι όλα αυτά. Είναι και ερωτική και εξάρτηση και χειραγώγηση. Ο ένας εξαρτάται από τον άλλον και τον χρειάζεται. Είναι όλα αυτά και κάτι παραπάνω ταυτόχρονα. Είναι μια σχέση που στην πραγματικότητα δεν έχει πάτο. Είναι απύθμενη, γιατί είναι πολύ αρχετυπική. Οι θέσεις των προσώπων συνεχώς εναλλάσσονται μέσα στο έργο. Η πάλη του καλού και του κακού, του φωτός και του σκότους. Αυτά αλλάζουν συνεχώς θέσεις στο έργο. Αυτό δημιουργεί μια συνεχή ανασφάλεια, η οποία όμως είναι δημιουργική ακόμα και για τον θεατή. Οι δύο αυτές μορφές είναι αρχετυπικές. Έχουμε έναν άνθρωπο του Θεού, της πίστης. Είναι ο άνθρωπος της προόδου, που θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν του, που θέλει να κοιτάξει μπροστά, να φωτίσει τις ψυχές, θέλει ο άνθρωπος να ζει ευτυχισμένος είτε με πολιτικούς, είτε με κοινωνικούς είτε με υπαρξιακούς όρους. Από την άλλη μεριά, έχουμε μια γυναίκα η οποία έχει έρθει από το πουθενά, από τον παγανιστικό Βορρά, η οποία φέρνει όλη τη σχέση με τη φύση, με το σκοτεινό και με το θάνατο. Οπότε καταλαβαίνουμε ότι ο Ίψεν έχει μεταμορφώσει αυτές τις φιγούρες από μυθικές οντότητες σε κάτι σύγχρονο για την εποχή του, αλλά ταυτόχρονα σύγχρονο για όλες τις εποχές. Όλοι οι ρόλοι αντιπροσωπεύουν κάτι και μπορεί κανείς βλέποντας το έργο να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε όποιον από τους ρόλους θέλει.

Το έργο έχει μια καταπληκτική αρχιτεκτονική δομή, μια ζώσα αρχιτεκτονική η οποία μεταλλάσσεται όλη την ώρα. Αυτό είναι εμπόδιο για έναν σκηνοθέτη, ή είναι αβανταδόρικο, καθώς του δίνει τη δυνατότητα να δοκιμάσει πολλά πράγματα;

Το έργο είναι γεμάτο παγίδες και αυτή είναι και η πρόκληση που αποδέχεται κανείς, όταν θελήσει να το ανεβάσει. Πρέπει να να μπεις σε αυτές τις παγίδες, να τις πατήσεις, να παγιδευτείς, να απελευθερωθείς μέσα από τη διαδικασία της πρόβας και της ανάγνωσης και να βγεις από την άλλη μεριά και να προσπαθήσεις να δώσεις τις δικές σου απαντήσεις σε αυτές τις παγίδες. Να δεις αν υπάρχει τρόπος να ξεφύγει κανείς. Και νομίζω ότι πάντα ο Ίψεν νικάει. Στο τέλος νικάει και τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς και τους θεατές και τους πάντες. Αλλά αυτός ο αγώνας είναι υπέροχος

Για τις ανάγκες αυτού του ανεβάσματος, κάνατε μια διασκευή του ιψενικού έργου. Πού εστιάζει και τι λαμβάνει υπόψη της;

Η διασκευή είναι μια πολύ μεγάλη λέξη. Είναι εντελώς προσχηματική η χρήση της. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κάποιες πολύ εκτεταμένες και λεπτομερείς σκηνικές οδηγίες, τις οποίες δίνω στους ηθοποιούς γραπτά, αντί δηλαδή να τους καθοδηγήσω προφορικά. Αυτές οι λεπτομερείς οδηγίες αντιστοιχούν κατά κάποιο τρόπο σε ένα κινηματογραφικό σενάριο. Και αυτό γιατί, όπως εξήγησα και προηγουμένως, υπάρχουν πολλές κινηματογραφικές αναφορές στο έργο. Πολλοί κινηματογραφιστές του βωβού κινηματογράφου και των αρχών του ομιλούντος κινηματογράφου, αλλά και πιο μετά, έχουν χρησιμοποιήσει πάρα πολλά από τα στοιχεία του έργου και του Ίψεν γενικότερα. Αυτό που θα δει ο θεατής, θα είναι σαν να βλέπει σε μία κινηματογραφική οθόνη τρισδιάστατες δράσεις. Τα πρόσωπα δηλαδή είναι ζωντανό θέατρο, αλλά στην πραγματικότητα καδράρονται μέσα σε μία οθόνη κινηματογράφου. Γιατί είναι τόσο κοντινή η σχέση με το θεατή, είναι τόσο κοντά το σκηνικό προς το θεατή, που η παραμικρή κίνηση, το παραμικρό βλέμμα και χειρονομία καδράρεται και μεγεθύνεται για το θεατή. Αυτή είναι στην ουσία η έννοια της διασκευής που έχω κάνει.

Άρα το σκηνικό σύμπαν θα έχει κινηματογραφικό αέρα. Η παράσταση θα μοιάζει σαν να βλέπουμε ταινία;

Επειδή μου αρέσει πάντα η σχέση του κινηματογράφου με το θέατρο και εδώ και πάρα πολλά χρόνια διερευνώ αυτή τη σχέση και δεν έχω καταλήξει ακόμα πουθενά και ελπίζω να μην καταλήξω και ποτέ, ναι, υπάρχει και εδώ. Υπάρχουν κάποιες κινηματογραφικές προβολές, οι οποίες όμως δεν είναι ζωντανές. Είναι κάποιες κινούμενες εικόνες, οι οποίες υπεισέρχονται μέσα στον κόσμο αυτού του δωματίου στον οποίο διαδραματίζεται η δράση. Είναι εικόνες που παρεισφρέουν μέσα στη ζωή αυτών των ανθρώπων.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση, διασκευή, σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς

Σκηνογραφία: Εύα Μανιδάκη

Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη

Video Art: Παντελής Μάκκας

Μουσική: Φώτης Σιώτας

Φωτισμοί:Τάσος Παλαιορούτας, Ιωάννα Αθανασίου

Α’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Δέσποινα Λάρδη

Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Δανάη Παπακωνσταντίνου

Βοηθός Σκηνογράφου: Αγγελική Πολίτη

Βοηθός Ενδυματολόγου: Δήμητρα Σταυρίδου

Βοηθός Συνθέτη: Δημήτρης Χατζηζήσης

Βοηθός Σχεδιαστή Βίντεο: Νάνσυ Κουρούνη

Οργάνωση παραγωγής: Ηρώ Λέφα

Concept promo trailer - φωτογραφίες: Παντελής Μάκκας

Πρωταγωνιστούν (με αλφαβητική σειρά): Γιώργος Γλάστρας, Σίμος Κακάλας, Ηρώ Μπέζου, Άντζελα Μπρούσκου, Αργύρης Ξάφης, Γιάννης Χαρίσης

INFO

Θεάτρο Τέχνης - Καρόλου Κουν-Φρυνίχου

Φρυνίχου 14, Πλάκα

Τηλέφωνο: 210 3222464

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων:

Τετάρτη: 19.00, Πέμπτη : 20.30, Παρασκευή: 20.30, Σάββατο: 17.30 και 21.00, Κυριακή: 19.00

Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες 10´

Εισιτήρια

Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή

Α’ Ζώνη: 23€ Β’ Ζώνη: 20€ / μειωμένο 18€

Γ’ Ζώνη και ελαφρώς περιορισμένης ορατότητας: 18€ / μειωμένο 16€

Σάββατο απόγευμα-Σάββατο βράδυ και Κυριακή Α’ Ζώνη: 25€

Β’ Ζώνη: 23€ / μειωμένο 20€

Γ’ Ζώνη και ελαφρώς περιορισμένης ορατότητας: 20€ / μειωμένο 18€

Τα μειωμένα εισιτήρια εκδίδονται για φοιτητές, ανέργους και ΑΜΕΑ σε περιορισμένο αριθμό για κάθε παράσταση.