Η διεπιστημονική εργασία κατέστησε δυνατή την ταυτοποίηση της σορού ενός γιατρού μεταξύ των θυμάτων της έκρηξης του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.. Το γύψινο εκμαγείο συγκρατούσε μια θήκη με τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι γιατροί εκείνη την εποχή
Ένας γιατρός που παγιδεύτηκε στην τραγωδία, ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ., είχε πάρει μαζί του εργαλεία της δουλειάς του. Αυτή είναι η τελευταία εξαιρετική ανακάλυψη που έγινε στο αρχαιολογικό πάρκο της Πομπηίας, περισσότερα από εξήντα χρόνια μετά την ανασκαφή του Orto dei Fuggiaschi.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η ανακάλυψη προήλθε από τη μελέτη μιας μικρής θήκης που ήταν κρυμμένη μέσα στον γύψο ενός ανθρώπινου εκμαγείου, η οποία βρέθηκε κατά τη διάρκεια των ερευνών που διηύθυνε ο Amedeo Maiuri το 1961. Στην περιοχή αυτή, που τότε καταλαμβανόταν από έναν αμπελώνα, βρέθηκαν εκμαγεία δεκατεσσάρων ανθρώπων που βρέθηκαν στο πυροκλαστικό νέφος σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σωθούν.
Πρόσφατες αναλύσεις των υλικών που φυλάσσονται στις αποθέσεις του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας έφεραν στο φως μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσωπική προίκα: ένα μικρό κουτί από οργανικό υλικό με μεταλλικά στοιχεία, μια υφασμάτινη τσάντα με χάλκινα και ασημένια νομίσματα και μια σειρά από όργανα συμβατά με ένα ιατρικό σετ.
Πώς ταυτοποιήθηκε ο γιατρός της αρχαίας Πομπηίας
Οι διαγνωστικές έρευνες, που πραγματοποιήθηκαν με ακτίνες Χ και τομογραφία στο γηροκομείο Maria Rosaria στην Πομπηία, αποκάλυψαν μια σχιστολιθική πλάκα στο εσωτερικό της θήκης -που χρησιμοποιείται για την προετοιμασία ιατρικών ή καλλυντικών ουσιών- και μικρά μεταλλικά εργαλεία που μπορούν να ερμηνευθούν ως χειρουργικά εργαλεία. Τα στοιχεία αυτά καθιστούν δυνατή την προώθηση της υπόθεσης ότι το θύμα ήταν γιατρός, παρέχοντας ένα σπάνιο και πολύτιμο στοιχείο για το επάγγελμα που ασκούσε.
Η χρήση προηγμένων διαγνωστικών τεχνολογιών, συμπεριλαμβανομένων των αξονικών τομογραφιών που υποστηρίζονται από την τεχνητή νοημοσύνη και των τρισδιάστατων ανακατασκευών, κατέστησε δυνατή την ανάλυση του περιεχομένου του εκμαγείου χωρίς να διακυβεύεται η ακεραιότητά του. Η προσέγγιση αυτή ανοίγει νέες προοπτικές για τη μελέτη των πομπηιανών εκμαγείων και απέδωσε επίσης αδημοσίευτες μέχρι σήμερα λεπτομέρειες σχετικά με την εκλεπτυσμένη μηχανική δομή του θώρακα, ο οποίος ήταν εξοπλισμένος με ένα εξελιγμένο σύστημα κλεισίματος με οδοντωτό τροχό.
Η έρευνα είναι το αποτέλεσμα διεπιστημονικής εργασίας στην οποία συνεργάστηκαν αρχαιολόγοι, συντηρητές, φυσικοί ανθρωπολόγοι, αρχαιοβοτανολόγοι, νομισματολόγοι, ακτινολόγοι, τεχνικοί διάγνωσης και ειδικοί στην ψηφιακή μοντελοποίηση, αποκαθιστώντας όχι απλώς ένα αντικείμενο, αλλά μια διακεκομμένη ιστορία ζωής.
"Ήδη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, υπήρχαν εκείνοι που δεν ήταν γιατροί, περιορισμένοι στις ώρες υποδοχής, αλλά απλώς ήταν, ανά πάσα στιγμή, ακόμη και τη στιγμή της διαφυγής τους από την έκρηξη, που ματαιώθηκε από το πυροκλαστικό νέφος που έπιασε την ομάδα των φυγάδων που προσπαθούσαν να εγκαταλείψουν την πόλη μέσω της Porta Nocera", σχολίασε ο διευθυντής του Πάρκου, Gabriel Zuchtriegel.
"Αυτός ο άνθρωπος έφερε μαζί του τα εργαλεία του για να είναι έτοιμος να ξαναχτίσει τη ζωή του αλλού, χάρη στο επάγγελμά του, αλλά ίσως και για να βοηθήσει άλλους. Αφιερώνουμε αυτή τη μικρή αλλά σημαντική ανακάλυψη σε όλες τις γυναίκες και τους άνδρες που συνεχίζουν σήμερα να ασκούν αυτό το επάγγελμα με πολύ υψηλό αίσθημα ευθύνης και προσφοράς στην κοινότητα", κατέληξε ο Zuchtriegel.