Από πιλάτες μέχρι τάι τσι, ακόμη και ήπια άσκηση μπορεί να ανακουφίσει τον πόνο εξίσου με συχνά παυσίπονα, ανοίγοντας τον δρόμο σε ολιστικές θεραπείες, σύμφωνα με νέα μελέτη.
Είτε υποφέρετε συχνά από ημικρανίες, πόνους περιόδου ή χρόνιο πόνο, η άσκηση μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση των συμπτωμάτων με τρόπο παρόμοιο με τα συνηθισμένα παυσίπονα.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Σε ένα ευρύ φάσμα παθήσεων, η άσκηση μπορεί να μειώσει σημαντικά τον οξύ και τον χρόνιο πόνο, όπως δείχνει μια νέα μελέτη (πηγή στα Αγγλικά) του Adelaide University, η οποία ανέλυσε 157 συστηματικές ανασκοπήσεις, με 2.736 τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και περισσότερους από 220.000 συμμετέχοντες.
«Σε μια περίοδο που αναζητούμε ασφαλείς και αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισης του πόνου πέρα από τα φάρμακα, τα ευρήματα αυτά προσφέρουν ισχυρές αποδείξεις ότι η άσκηση πρέπει να ενταχθεί πιο συστηματικά στη φροντίδα του πόνου», δήλωσε η Carol Maher, ανώτερη ερευνήτρια στο Adelaide University.
Οι ερευνητές εξέτασαν πώς ο τύπος, η ένταση και η διάρκεια της άσκησης επηρεάζουν την ανακούφιση από τον πόνο.
Συνολικά, η άσκηση μείωσε τον πόνο κατά περίπου 1,1 μονάδες σε κλίμακα από το μηδέν έως το 10 – μια μείωση περίπου 60% μεγαλύτερη από τη μέση ανακούφιση που αναφέρεται για τα συνήθη φάρμακα σε ξεχωριστές κλινικές δοκιμές για τον χρόνιο πόνο.
Η χαμηλής έντασης άσκηση παρείχε μεγαλύτερη ανακούφιση από τον πόνο σε σύγκριση με τη μέτρια έως υψηλής έντασης δραστηριότητα, ενώ τα συντομότερα προγράμματα, διάρκειας περίπου 12 εβδομάδων, εμφάνισαν μεγαλύτερα οφέλη από τα πιο μακροχρόνια.
«Το σημαντικό είναι ότι διαπιστώσαμε πως περισσότερη άσκηση δεν είναι απαραίτητα καλύτερη. Αντιθέτως, προγράμματα μικρότερης διάρκειας και χαμηλότερης έντασης οδήγησαν σε μεγαλύτερη μείωση του πόνου, κάτι που υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να γυμνάζονται πιο σκληρά ή για περισσότερη ώρα για να δουν ουσιαστικά οφέλη», ανέφερε ο επικεφαλής ερευνητής Ben Singh.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, προγράμματα άσκησης με λιγότερο από 120 λεπτά την εβδομάδα ήταν πιο αποτελεσματικά από εκείνα με μεγαλύτερη εβδομαδιαία διάρκεια, τα οποία συχνά φαίνονται ανέφικτα για ανθρώπους που ζουν με χρόνιο πόνο.
«Όταν γυμναζόμαστε, ο οργανισμός μας απελευθερώνει χημικές ουσίες, όπως ενδορφίνες και σεροτονίνη, που μπορούν να μειώσουν το πόσο έντονα αισθανόμαστε τον πόνο και να αυξήσουν την ανοχή μας σε αυτόν», εξήγησε ο Singh, προσθέτοντας ότι η άσκηση βοηθά στη μείωση της φλεγμονής και αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος ανταποκρίνεται στον πόνο, ενώ παράλληλα βελτιώνει τη διάθεση.
Παρά τα ευρήματα αυτά, η μελέτη σημειώνει ότι η άσκηση εξακολουθεί να υποχρησιμοποιείται ως θεραπεία για τον πόνο: δεν αποτελεί ακόμη πάγια πρακτική και σπάνια «συνταγογραφείται» με την ίδια ακρίβεια όπως τα φάρμακα.
«Αντί γι’ αυτό, σε ανθρώπους που βιώνουν πόνο συχνά λέγεται απλώς να “μένουν δραστήριοι”, αντί να τους δίνεται ένα συγκεκριμένο, τεκμηριωμένο πρόγραμμα άσκησης που να λαμβάνει υπόψη τι είδους άσκηση πρέπει να κάνουν, πόσο έντονα και για πόση ώρα», πρόσθεσε ο Singh.
Οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι οι επαγγελματίες υγείας χρειάζονται σαφείς οδηγίες, όχι μόνο για το αν η άσκηση βοηθά, αλλά και για το ποιες μορφές άσκησης είναι αποτελεσματικές για ποιους ασθενείς και πώς πρέπει να τις «συνταγογραφούν» με τον σωστό τρόπο.
Παράλληλα, προειδοποιούν ότι η άσκηση δεν πρέπει να θεωρείται καθολική λύση ούτε να αναμένεται ότι θα εξαλείψει πλήρως τον πόνο, καθώς η αποτελεσματικότητά της εξαρτάται από ατομικούς παράγοντες, όπως η πάθηση που προκαλεί τον πόνο, το επίπεδο φυσικής κατάστασης και η συνέπεια στην τήρηση του προγράμματος.