Από τη Μαδρίτη έως άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οι καλλιτέχνες επιλέγουν σειρές εμφανίσεων στον ίδιο χώρο. Οι καταναλωτικές οργανώσεις προειδοποιούν ότι το πραγματικό κόστος για τους θεατές μπορεί να είναι πολύ υψηλότερο από την τιμή του εισιτηρίου.
Για δεκαετίες, το Λας Βέγκας έκανε τις πολυήμερες μουσικές εμφανίσεις σε σταθερό χώρο μέρος της ταυτότητάς του. Αντί ένας καλλιτέχνης να μεταφέρει την παραγωγή του από πόλη σε πόλη, μεγάλα ονόματα εγκαθιστούσαν για εβδομάδες ή και μήνες το σόου τους στον ίδιο χώρο και ήταν το κοινό εκείνο που ταξίδευε για να τους δει. Τώρα, η Ευρώπη αρχίζει να δοκιμάζει μια παρόμοια φόρμουλα.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η Μαδρίτη είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αλλαγής. Η Shakira πραγματοποίησε σειρά 12 συναυλιών σε προσωρινό χώρο, το Estadio de Shakira, που στήθηκε στο Iberdrola Music, στη Βιγιαβέρδε. Ο Bad Bunny συγκέντρωσε δέκα συναυλίες στο Riyadh Air Metropolitano στο πλαίσιο της περιοδείας του, ενώ ο Dani Martín έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης που πραγματοποίησε αντίστοιχη σειρά εμφανίσεων στο Movistar Arena της Μαδρίτης.
Το φαινόμενο δεν αφορά μόνο Ισπανούς και Λατινοαμερικανούς καλλιτέχνες. Διεθνή ονόματα όπως η Céline Dion, η Adele και η Ariana Grande έχουν επίσης συνδεθεί, με διαφορετικούς τρόπους, με μοντέλα που συγκεντρώνουν πολλές εμφανίσεις στην ίδια ευρωπαϊκή πόλη. Το αποτέλεσμα είναι μια σημαντική αλλαγή στη σχέση ανάμεσα στον καλλιτέχνη, την πόλη και τον καταναλωτή.
ια τον Ρούμπεν Σάντσεθ, γενικό γραμματέα της Facua, αυτή η φόρμουλα «δεν ωφελεί το κοινό». Θεωρεί ότι η συγκέντρωση των εμφανίσεων επιτρέπει στη βιομηχανία να μειώνει το κόστος χρησιμοποιώντας για μεγαλύτερο διάστημα τον ίδιο χώρο, ενώ ταυτόχρονα αναγκάζει πολλούς θεατές να επωμίζονται πρόσθετα έξοδα.
«Δεν είναι το ίδιο να γίνονται όλες οι συναυλίες στη Μαδρίτη με το να υπάρχει περιοδεία σε διαφορετικές πόλεις της Ισπανίας», εξηγεί ο Sánchez. Στην τιμή του εισιτηρίου μπορεί να προστεθούν τα έξοδα μετακίνησης, διαμονής, φαγητού και άλλα κόστη που συνδέονται με το ταξίδι.
Περισσότερες ημερομηνίες, αλλά και περισσότερα έξοδα
Οι πολυήμερες εμφανίσεις μπορούν να αυξήσουν τον αριθμό των διαθέσιμων εισιτηρίων, καθώς προσφέρουν περισσότερες ευκαιρίες στο κοινό να δει τον ίδιο καλλιτέχνη. Ωστόσο, για όσους ζουν μακριά από την πόλη όπου πραγματοποιούνται, το πραγματικό κόστος της συναυλίας μπορεί να είναι σημαντικά υψηλότερο.
Ο Σάντσεθ εκτιμά ότι η ανταπόκριση του κοινού θα είναι αυτή που θα καθορίσει το μέλλον του μοντέλου. Αν οι θαυμαστές αποδεχθούν ότι πρέπει να ταξιδεύουν και να καλύπτουν το πρόσθετο κόστος, θεωρεί πιθανό να δούμε περισσότερες τέτοιες σειρές εμφανίσεων. Αν, αντίθετα, υπάρξει αντίδραση και αυτή αποτυπωθεί σε χαμηλότερες πωλήσεις εισιτηρίων, η βιομηχανία ενδέχεται να επανεξετάσει τη στρατηγική της.
«Η επιτυχία ή η αποτυχία αυτού του νέου μοντέλου θα εξαρτηθεί από τη μαζική αντίδραση των καταναλωτών», δηλώνει.
Το πρόβλημα με την τελική τιμή
Η Facua προειδοποιεί και για ένα ακόμη ζήτημα που συνδέεται με την πώληση εισιτηρίων: την έλλειψη σαφήνειας ως προς το τελικό ποσό που θα πληρώσει ο καταναλωτής. Ο Sánchez αμφισβητεί ιδιαίτερα τα λεγόμενα «έξοδα διαχείρισης» που προστίθενται κατά τη διαδικασία αγοράς. Η Facua υποστηρίζει ότι η τιμή που προβάλλεται θα πρέπει εξαρχής να περιλαμβάνει όλες τις υποχρεωτικές χρεώσεις.
«Από το πρώτο λεπτό, από την πρώτη οθόνη, από την πρώτη διαφήμιση, πρέπει να αναφέρεται ποια είναι η τιμή του εισιτηρίου», τονίζει.
Σε αυτό προστίθεται και η αγορά μεταπώλησης εισιτηρίων. Η Facua υποστηρίζει ότι θα πρέπει να επιτρέπεται μόνο χωρίς σκοπό κέρδους, για παράδειγμα όταν ένας καταναλωτής που τελικά δεν μπορεί να παραστεί πουλά το εισιτήριό του σε κάποιον άλλο. Η οργάνωση ζητά αυστηρότερο πλαίσιο για τη μεταπώληση με στόχο το κέρδος.
Ο καταναλωτής θα έχει τον τελευταίο λόγο
Το μοντέλο θυμίζει το Λας Βέγκας επειδή μετατρέπει τη συναυλία σε προορισμό. Για τις πόλεις που φιλοξενούν αυτές τις εμφανίσεις, οι χιλιάδες θεατές μπορούν να δημιουργήσουν πρόσθετη οικονομική δραστηριότητα για ξενοδοχεία, εστιατόρια, μεταφορές και καταστήματα. Για τον καταναλωτή, όμως, το μοντέλο σημαίνει ότι αναλαμβάνει μεγαλύτερο μέρος του κόστους και της οργάνωσης του ταξιδιού.
Ο Sánchez θεωρεί ότι είναι ακόμη νωρίς για να γνωρίζουμε αν οι μουσικές residencies θα εδραιωθούν στην Ευρώπη. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το κοινό θα αποδεχθεί αυτή τη νέα εξίσωση: περισσότερες ευκαιρίες για να δει έναν μεγάλο καλλιτέχνη, αλλά και μεγαλύτερη πιθανότητα να χρειαστεί να ταξιδέψει και να ξοδέψει περισσότερα για να το πετύχει.