Σύμφωνα με έρευνα, οι γυναίκες είναι πολύ πιθανότερο από τους άνδρες να αντιμετωπίζουν μεγάλες καθυστερήσεις διάγνωσης και τα αυτοάνοσα σωματικά τους συμπτώματα να απορρίπτονται ως ψυχολογικά, όπως άγχος ή κατάθλιψη
Οι γυναίκες επηρεάζονται δυσανάλογα από τα αυτοάνοσα νοσήματα, καταστάσεις στις οποίες το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται κατά λάθος στα υγιή κύτταρα και τους ιστούς του οργανισμού. Ωστόσο, μια νέα μελέτη διαπιστώνει (πηγή στα Αγγλικά) ότι είναι σημαντικά πιο πιθανό από τους άνδρες να βιώσουν ιδιαίτερα χρονοβόρες διαγνωστικές διαδικασίες, με σχεδόν το ένα τρίτο των γυναικών που συμμετείχαν να περιμένουν τέσσερα χρόνια ή και περισσότερο μέχρι να λάβουν διάγνωση.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Ενώ σχεδόν οι μισοί άνδρες διαγιγνώσκονται μέσα σε έναν χρόνο από την εμφάνιση των συμπτωμάτων, οι περισσότερες γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με μεγαλύτερες καθυστερήσεις, καθώς το 60,4% περιμένει πάνω από έναν χρόνο για τη σωστή διάγνωση.
Τέτοιες «εμφανείς» διαφορές υποδηλώνουν ότι «οι ιστορικές προκαταλήψεις λόγω φύλου εξακολουθούν να αποτελούν ένα δύσκολο κομμάτι της διαγνωστικής διαδρομής», δήλωσε η Shaista Tayabali, συν-συγγραφέας της μελέτης, επισημαίνοντας ως πιθανούς λόγους τις ιστορικές προκαταλήψεις, την περιορισμένη έρευνα για την υγεία των γυναικών και τα δεδομένα μεροληπτικά ως προς το φύλο που τροφοδοτούν μοντέλα μηχανικής μάθησης.
Οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν το 70% έως 80% των περιστατικών αυτοάνοσων νοσημάτων παγκοσμίως, με συχνότερες καταστάσεις τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, την αυτοάνοση νόσο του θυρεοειδούς, τον συστηματικό λύκο και τη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Παρότι οι γυναίκες προσβάλλονται από αυτοάνοσα νοσήματα πολύ συχνότερα από τους άνδρες, η διάγνωσή τους καθυστερεί περισσότερο.
«Παρόλο που χαρακτηρισμοί όπως “υστερία” θεωρούνται πια παρωχημένοι και, ευτυχώς, χρησιμοποιούνται σπάνια σήμερα, ως γυναίκες εξακολουθούμε συχνά να δυσκολευόμαστε να πείσουμε ότι τα συμπτώματά μας είναι πραγματικά και έτσι να αντιμετωπίζονται σωστά», είπε η Tayabali.
Η μελέτη ανέλυσε περισσότερους από 6.000 ασθενείς με ευρύ φάσμα αυτοάνοσων νοσημάτων. Οι συμμετέχοντες ερωτήθηκαν πόσο χρόνο χρειάστηκε από την εμφάνιση των συμπτωμάτων μέχρι να λάβουν διάγνωση, πόσες ιατρικές επισκέψεις είχαν και ποιες διαγνώσεις είχαν λάβει πριν από τη διάγνωση του αυτοάνοσου.
Συμπτώματα που απορρίπτονται ως ψυχολογικά
Οι γιατροί συχνά ερμηνεύουν συμπτώματα όπως κόπωση, πόνο, διαταραχές ύπνου ή πεσμένη διάθεση ως ψυχοσωματικά ή ψυχιατρικά, χωρίς αρχικά να εξετάζουν την πιθανότητα αυτοάνοσου νοσήματος. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερους χρόνους αναμονής, σε καταστάσεις που μένουν χωρίς θεραπεία και σε απώλεια εμπιστοσύνης στο σύστημα υγείας.
«Οι κλινικοί γιατροί πρέπει να είναι ανοιχτόμυαλοι», δήλωσε ο David D’Cruz, consultant rheumatologist στο Guy’s Hospital στο Λονδίνο, καλώντας τους «να εξετάζουν αν υπάρχει κάποιο υποκείμενο αυτοάνοσο νόσημα που δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί και να ακούν τους ασθενείς».
Ένας από τους λόγους για τις μεγάλες καθυστερήσεις είναι ότι οι γυναίκες είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα από τους άνδρες να δουν τα συμπτώματά τους να ερμηνεύονται λανθασμένα ως ψυχοσωματικά, δηλαδή οι γιατροί να θεωρούν ότι προκαλούνται ή επιδεινώνονται από ψυχολογικούς παράγοντες. Αυτό ανέφερε το 34% των γυναικών, έναντι 22% των ανδρών.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι γυναίκες ήταν σχεδόν κατά 50% πιο πιθανό να δηλώσουν πως είχαν λάβει λανθασμένη ψυχιατρική διάγνωση και σχεδόν κατά 75% πιο πιθανό να αναφέρουν ψυχοσωματική λανθασμένη διάγνωση σε σχέση με τους άνδρες.
«Δεν σημαίνει ότι μια ψυχιατρική διάγνωση είναι πάντοτε λανθασμένη», πρόσθεσε ο D’Cruz. «Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν ταυτόχρονα αυτοάνοσα και ψυχιατρικά νοσήματα, και γίνεται ολοένα πιο σαφές ότι τα ψυχιατρικά συμπτώματα μπορεί να αποτελούν μέρος ενός αυτοάνοσου νοσήματος, ιδίως σε παθήσεις όπως ο λύκος που μπορεί να επηρεάζουν άμεσα τον εγκέφαλο».