Διαφήμιση

Χρόνια μοναξιά συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο άνοιας, δείχνει νέα μελέτη

Μοιραστείτε το Σχόλια Ακολουθήστε τo Euronews στο Google
Η χρόνια μοναξιά μπορεί να επηρεάσει τον κίνδυνο άνοιας.
Η χρόνια μοναξιά μπορεί να επηρεάσει τον κίνδυνο άνοιας. -  Πνευματικά Δικαιώματα  Canva
Πνευματικά Δικαιώματα Canva
Από Gabriela Galvin
Δημοσιεύθηκε
Μοιραστείτε το Close Button

Μια γαλλική ερευνητική ομάδα παρακολούθησε τη μοναξιά των ανθρώπων και τον κίνδυνο άνοιας για 30 χρόνια.

Αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης άνοιας μπορεί να διατρέχουν άνθρωποι που σχεδόν πάντοτε νιώθουν μοναξιά, σύμφωνα με νέα μελέτη που παρακολούθησε ηλικιωμένους ενήλικες επί τρεις δεκαετίες.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Θεραπεία για την άνοια δεν υπάρχει μέχρι σήμερα, ενώ η πάθηση επηρεάζει 57 εκατ. ανθρώπους παγκοσμίως. Ο συνδυασμός γενετικών παραγόντων και παραγόντων τρόπου ζωής, όπως η άσκηση, το αλκοόλ και το κάπνισμα, μπορεί να επηρεάσει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου. Όπως αναφέρει μια ομάδα ειδικών (πηγή στα Αγγλικά) που συγκάλεσε το περιοδικό The Lancet, η κοινωνική απομόνωση είναι ένας ακόμη παράγοντας κινδύνου.

Να ποσοτικοποιήσουν αυτόν τον κίνδυνο επιχείρησαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Μπορντό. Διαπίστωσαν ότι οι μεγαλύτερης ηλικίας ενήλικες που βίωναν χρόνια μοναξιά είχαν 38% υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν άνοια σε σύγκριση με όσους δεν ένιωσαν ποτέ μόνοι.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Aging & Mental Health (πηγή στα Αγγλικά), η περιστασιακή μοναξιά δεν συνδέθηκε σημαντικά με τον κίνδυνο άνοιας.

«Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη», είπε η Καρίν Περέ, μία από τις συγγραφείς της μελέτης και ανώτερη ερευνήτρια στο Κέντρο Πληθυσμιακής Υγείας του Μπορντό.

«Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους τη μοναξιά, είναι όταν η μοναξιά γίνεται χρόνια και επίμονη που μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο ανάπτυξης άνοιας», ανέφερε.

Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα για 3.777 μεγαλύτερης ηλικίας ενήλικες, οι οποίοι παρακολουθήθηκαν από το 1988 έως το 2018. Κατέταξαν τους συμμετέχοντες ως «ποτέ μόνοι», «περιστασιακά μόνοι» ή «χρόνια μόνοι» με βάση τέσσερις ερευνητικές επισκέψεις σε διάστημα οκτώ ετών. Στη συνέχεια εξέτασαν αν οι συμμετέχοντες εμφάνισαν άνοια τα επόμενα 20 χρόνια.

Περίπου ένα στα τρία άτομα που δεν ένιωθαν ποτέ ή ένιωθαν περιστασιακά μόνοι εμφάνισαν τελικά άνοια, σε σύγκριση με περίπου 49% της ομάδας με χρόνια μοναξιά, σύμφωνα με τη μελέτη. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες δεν βίωσαν τακτική μοναξιά.

Η μοναξιά και η κοινωνική απομόνωση δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Η μοναξιά είναι υποκειμενική εμπειρία και, όπως σημειώνει η ομάδα του Μπορντό, οι άνθρωποι μπορεί να τη βιώνουν ακόμη κι αν ζουν με την οικογένειά τους ή βλέπουν τακτικά άλλους ανθρώπους.

«Αυτή η ευαλωτότητα μπορεί επίσης να πηγάζει από μη ικανοποιητικές σχέσεις, το βάρος της φροντίδας άλλων ή την έλλειψη ουσιαστικών δραστηριοτήτων», είπε η Ιβάννα Σάιμον, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Η μελέτη έχει ορισμένους περιορισμούς. Βασίστηκε σε μία μόνο ερώτηση για τη μέτρηση της μοναξιάς, αντί για μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση, και οι ερευνητές ενδέχεται να μην έχουν λάβει υπόψη όλους τους παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη σχέση ανάμεσα στην άνοια και τη μοναξιά. Ωστόσο, τα ευρήματα ευθυγραμμίζονται με προηγούμενες, μεγαλύτερες μελέτες που εντόπισαν παρόμοια σύνδεση μεταξύ άνοιας και μοναξιάς στη μέση και στην τρίτη ηλικία.

Οι ερευνητές του Μπορντό συνέστησαν στους επαγγελματίες υγείας να ελέγχουν τους ασθενείς τους για μοναξιά και να τους ενθαρρύνουν σε περισσότερες κοινωνικές δραστηριότητες. Πιο συμπεριληπτικοί δημόσιοι χώροι, που υποδέχονται ανθρώπους όλων των ηλικιών, θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν, όπως είπαν.

Σύμφωνα με την οργάνωση Alzheimer’s Research UK (πηγή στα Αγγλικά), η διατήρηση της κοινωνικής δραστηριότητας στην τρίτη ηλικία μπορεί να βοηθήσει τμήματα του εγκεφάλου να παραμένουν ενεργά και να μειώσει αλλαγές στον εγκέφαλο που συνδέονται με την άνοια. Η μη κερδοσκοπική οργάνωση υπογραμμίζει ότι κανένας παράγοντας από μόνος του δεν προκαλεί άνοια.

Για παράδειγμα, άτομα που βιώνουν χρόνια μοναξιά μπορεί επίσης να κάνουν λιγότερη άσκηση και να τρέφονται λιγότερο υγιεινά, κάτι που μπορεί να συμβάλει στην εμφάνιση καρδιοπάθειας και διαβήτη. Οι παθήσεις αυτές, με τη σειρά τους, αυξάνουν τον κίνδυνο άνοιας. Οι κοινωνικές αλληλεπιδράσεις αποτελούν απλώς ένα ακόμη επίπεδο.

«Η έλλειψη κοινωνικών επαφών περιορίζει τη γνωστική διέγερση, ενώ το ανεπίλυτο κοινωνικό στρες οδηγεί με την πάροδο του χρόνου σε συσσώρευση βιολογικής φθοράς», ανέφερε η Περέ.

Μετάβαση στις συντομεύσεις προσβασιμότητας
Μοιραστείτε το Σχόλια Ακολουθήστε τo Euronews στο Google

Σχετικές ειδήσεις