Ο σκηνοθέτης κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το πρώτο βραβείο της κινηματογραφικής διοργάνωσης, με τη δεύτερη μικρού μήκους ταινία του.
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Αυλαία έριξε το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κύπρου (ISFFC) την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου με μεγάλο νικητή στο Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα, τον Χρήστο Αρτεμίου και την ταινία του «Kinds of fathers». Ο σκηνοθέτης κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το πρώτο βραβείο, με τη δεύτερη μικρού μήκους ταινία του. Στο επίκεντρο της πρόσφατης κινηματογραφικής του παραγωγής βρίσκεται ένας άνδρας, ο οποίος προσπαθεί να διαχειριστεί, όπως και η οικογένειά του, την απώλεια ενός παιδιού. Η ταινία είναι ένα συγκινητικό πορτρέτο του τι σημαίνει να είσαι πατέρας και τι περιεχόμενο μπορεί να πάρει η πατρότητα.
Το θέμα της γονεϊκότητας είχε απασχολήσει τον δημιουργό και στο πρώτο του σκηνοθετικό εγχείρημα, το «Πρελούδιο για μια Σουπερνόβα». Συναντήσαμε τον σκηνοθέτη Χρήστο Αρτεμίου και μιλήσαμε μαζί του για τα θέματα που τον απασχολούν σε αυτή τη δεύτερη ταινία:
«Τα θέματα τα οποία θα ήθελα να εξερευνήσω έχουν να κάνουν με την πατρότητα, έτσι όπως υπάρχει στο υποσυνείδητό μου. Έχουν να κάνουν με την πατρότητα, όσον αφορά εμένα, ως gay άντρας που ζω σε μια χώρα όπου δεν ισχύουν νομικά οι ομόφυλοι γάμοι, ούτε η τεκνοθεσία από ομόφυλους γονείς. Από τη μια πλευρά, μοιράζομαι την ανάγκη που έχουν οι πλείστοι άνθρωποι να γίνουν γονείς. Από την άλλη πλευρά, ίσως να μην γίνω ποτέ, τουλάχιστον βιολογικός πατέρας. Το άλλο ζήτημα που με απασχολεί είναι ότι ενώ ειδικά στον κινηματογράφο έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πατεράδες είτε απόντες, είτε κακοποιητικούς, βλέπω αντίθετα γύρω μου πατεράδες οι οποίοι είναι πολύ καλοί γονείς, ωραίοι τύποι, πολύ καλοί σύζυγοι. Θεωρώ λοιπόν ότι αυτοί οι πατεράδες υποεκπροσωπούνται στο σινεμά. Σίγουρα υπάρχουν πατεράδες οι οποίοι απόντες, κακοποιητικοί και δεν είναι καλοί, αλλά οι πλείστοι που βλέπω, ακούω και μιλάω είναι εξαιρετικοί. Αυτή η ταινία είναι λοιπόν ένα είδος αφιέρωσης σε αυτούς τους πατεράδες που είναι εξαιρετικοί.
Ναι, ισχύει ότι με απασχολεί και στις δύο ταινίες μου το θέμα της γονεϊκότητας, η σχέση παιδιών και γονέων. Είναι διαφορετική βέβαια κάθε φορά η προσέγγισή μου. Όταν μου έρχεται μια ιδέα, την εξελίσσω και τη φτιάχνω, δεν υπάρχει κάτι συνειδητό. Είναι περισσότερο μια ενστικτώδης διαδικασία. Εκ των υστέρων, βλέπω κι εγώ διάφορα πράγματα που μπορεί να είναι ίδια. Και όντως αυτή η ταινία, χωρίς να το έχω προσπαθήσει, μοιάζει πάρα πολύ στην προηγούμενη ταινία, όχι για τα ίδια και τα προφανή, αλλά και σε λεπτομέρειες που αφορούν τη σχέση παιδιών με γονείς. Επιστρέφω στην παιδική ηλικία, γιατί μάλλον προφανώς το υποσυνείδητό μου θέλει να επιστρέψω εκεί για να επιλύσω πράγματα που χρειάζονται επίλυση. Ακόμα δεν μου είναι ξεκάθαρο ποια είναι αυτά τα πράγματα. Η σχέση μου με τους δύο γονείς μου ήταν δύσκολη και αρκετά τραυματική. Παραμένει δύσκολη. Και θεωρώ ότι οι σχέσεις μας με τους γονείς μας είναι πιο δύσκολες και πιο βαθιές, γιατί είναι και οι πρώτες σχέσεις που έχουμε.
Η πρώτη μου ταινία έχει ένα τέλος που είναι σκληρό και κάπως σκοτεινό. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι το υποσυνείδητό μου δεν βλέπει κάποια ελπίδα συμφιλίωσης με τη δική μου μητέρα. Η τωρινή ταινία έχει όμως ένα τέλος γλυκό, θετικό και όμορφο. Βέβαια αυτό έχει να κάνει με τη δική μου ανάγκη, όχι με τη σχέση με τον πατέρα μου, αλλά με το πώς βλέπω τον εαυτό μου σαν γονέα που δεν είμαι βέβαια γονέας. Θα ήθελα να είχα μια κόρη ή ένα γιο και να έχουμε μια ωραία σχέση μεταξύ μας. Και ίσως γι αυτό, σε αντίθεση με την προηγούμενη ταινία, αυτή η ταινία έχει ένα πιο γλυκό τέλος».
«Free Eliza» - Αλεξάνδρα Ματθαίου
Η Αλεξάνδρα Ματθαίου και η ταινία της «Free Eliza» (Notes on an Anatomical Imperfection) έφυγαν από τη διοργάνωση με το Δεύτερο Βραβείο Καλύτερης Κυπριακής Ταινίας, το Βραβείο Σκηνοθεσίας «Ντίνος Κατσουρίδης» και το Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας για την Γρηγορία Μεθενίτη, που ερμηνεύει την Ελίζα.
Ο κεντρικός χαρακτήρας δουλεύει σεζόν σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο και δεν μπορεί να χαμογελάσει παρά τις απαιτήσεις των πελατών και της επιχείρησης. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η θετικότητα, αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Η Ελίζα θα πρέπει να υπερασπιστεί τη διαφορετικότητά της ή να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις των άλλων. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες.
Δείτε τι μας είχε πει η σκηνοθέτις λίγες μέρες πριν αναχωρήσει για το κορυφαίο κινηματογραφικό φεστιβάλ.
«Ο Πακετάς» - Ερμόλαος Φωτίου
Ο Ερμόλαος Φωτίου και «Ο Πακετάς» (Runner) του κέρδισαν στο 16ο ISFFC το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας και το πρώτο Peer Award (Βραβείο Ομοτίμων) στην ιστορία του φεστιβάλ. Πρόκειται για την πτυχιακή ταινία του από το Τμήμα Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και αποτελεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο.
Σ’ αυτό παρακολουθούμε τη ζωή ενός νεαρού ντελιβερά, που ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, όταν χάνει ένα πακέτο με μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών. Στην προσπάθειά του να αντικαταστήσει το πακέτο, τα πράγματα χειροτερεύουν διαρκώς. Η ταινία γυρίστηκε τον Μάιο του 2025. Πριν τη Λεμεσό, παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και τις Νύχτες Πρεμιέρας, όπου κι απέσπασε ειδική μνεία. Διαθέτει εξαιρετικό ρυθμό, ένταση, ατμόσφαιρα και μια καταπληκτική ερμηνεία από τον Γιώργο Κωνσταντινίδη:
«Η ιδέα γι’ αυτή την ταινία ξεκίνησε, επειδή θέλαμε να κάνουμε ένα crime, γυρισμένο στη Θεσσαλονίκη με πολλή ένταση και ρυθμό. Θέλαμε να έχουμε έναν ήρωα, που είναι στην ουσία αντι-ήρωας. Δεν είναι κακό παιδί. Κάπως το συμπαθούμε και καταλαβαίνουμε αυτά που κάνει. Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας έχει μεγαλώσει σε μια δύσκολη οικογένεια. Ο πατέρας είναι απών. Δεν ξέρουμε πού βρίσκεται. Έχει λοιπόν αναλάβει ένα γονεϊκό ρόλο. Δηλαδή παρέχει στο σπίτι, πληρώνει το ρεύμα, προσέχει το μικρό του αδερφό. Η μητέρα είναι παρούσα-απούσα. Δε νοιάζεται για τα καθήκοντά της και αδιαφορεί. Ο ήρωάς μας είναι ένας τύπος που δεν ζει συμβατικά, δηλαδή πίνει ναρκωτικά και κάνει διακίνηση μέσω της δουλειάς του. Του αρέσει αυτό που κάνει, βγάζει λεφτά από αυτό, έχει γλυκαθεί. Του αρέσει η αδρεναλίνη και το εύκολο χρήμα. Ζει σε δύο κόσμους παράλληλα, δηλαδή έναν κόσμο στο σπίτι, έναν κόσμο στην δουλειά.
Η ταινία είχε πάρα πολλή δουλειά στην προπαραγωγή. Είχαμε δηλαδή ένα σενάριο που εκτυλίσσεται σε πολλούς χώρους και περιλαμβάνει πολλούς ηθοποιούς με μούρες που πρέπει να πείθουν. Αυτό ήταν για μένα το βασικό ρίσκο της ταινίας, καθώς το σύμπαν της αφορά τον υπόκοσμο. Είναι άνθρωποι σε clubs, που κάνουν διακίνηση. Οπότε ήταν πολύ δύσκολο να βρεθούν όλοι αυτοί οι ηθοποιοί και οι χώροι. Παράλληλα, ήταν μια ταινία με πολύ χαμηλό προϋπολογισμό, χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση. Οπότε κάναμε πάρα πολλούς μήνες ρεπεράζ.
Μαζί με τον Λάζαρο Κενάνογλου που είναι συν-σεναριογράφος και φωτογράφος της ταινίας, γυρνούσαμε με το μηχανάκι στην πόλη, ψάχνοντας σουβλατζίδικα, κλαμπ, χαρτοπαικτικές λέσχες. Η δημιουργική ομάδα της ταινίας ήταν φοβερή. Δουλέψαμε πολύ σφιχτά από την αρχή. Ήξερα ακριβώς ποιους ήθελα σε κάθε τμήμα. Ήμασταν σαν μια οικογένεια στο γύρισμα και ήταν παιδιά που είχαμε δουλέψει πολλές φορές μαζί και σε άλλα πρότζεκτ, μέσω της σχολής. Οπότε, ναι, αυτό βοήθησε πολύ στο να βγει όλο αυτό αποτέλεσμα τόσο σφιχτό και τόσο συνεπές» επισημαίνει ο Ερμόλαος Φωτίου.
Το Βραβείο Κοινού και την Τιμητική Διάκριση της Κριτικής Επιτροπής στο Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του 16ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κύπρου κέρδισε το ντοκιμαντέρ «Βαλεντίνος» της Σοφίας Αναστασίου, που αφορά τη ζωή και το έργο του γνωστού Κύπριου καλλιτέχνη.
Βραβεία Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος
Πρώτο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους
«Family Feast» του Nadir Taji
Δεύτερο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους
«Crazy For You / Loquita Por Ti» της Greta Díaz Moreau
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Marie Lukáčová για την ταινία «Orla»
Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ
«Mother Lidia / Mamita Lidia» των Joaquín Nercasseau και Juan Bautista Tagle
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Ανατολικής Μεσογείου
«Τροπικός του Θρηνούντος Γκέκο» του Σταύρου Μαρκουλάκη
Υποψηφιότητα του ISFFC για τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου (European Film Awards)
«A Shot at Art» της Ilke Paddenburg
Τιμητική Διάκριση
«Without Kelly / Utan Kelly» της Lovisa Sirén