Το πρόγραμμα της κινηματογραφικής διοργάνωσης περιλάμβανε φέτος 48 διαγωνιζόμενες ταινίες, εργαστήρια και παράλληλες δράσεις
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Κύπρου (ISFFC) έγινε φέτος 16 ετών. Η κινηματογραφική γιορτή των μικρομηκάδων που πραγματοποιείται στο θέατρο Ριάλτο της Λεμεσού, διήρκεσε επτά ημέρες και αποτέλεσε σημείο συνάντησης δημιουργών και θεατών. Πέρα από τις προβολές των 48 διαγωνιζόμενων ταινιών, περιλάμβανε εργαστήρια, ενδιαφέρουσες παράλληλες δράσεις και νέα βραβεία.
Οι δύο καλλιτεχνικοί διευθυντές της διοργάνωσης Διομήδης Κουφτερός και Καίτη Παπαδήμα μας μίλησαν για τους στόχους που έχουν βάλει και τις επιλογές που έκαναν, στη δεύτερη χρονιά που είναι στο τιμόνι του ISFFC:
«Αυτή είναι η δέκατη έκτη χρονιά του Φεστιβάλ, δεύτερη δική μας με την Καίτη. Εμπνευστήκαμε λοιπόν από το δέκατο έκτο έτος, από την εφηβεία, όπου συναντάμε όλη αυτή την αμφισβήτηση του κόσμου, την ανακάλυψη και την περιέργεια για τον εαυτό και τι συμβαίνει γύρω μας, αλλά επίσης και τη χαρά της ζωής. Αυτό ήταν σίγουρα ένα πράγμα που θέλαμε να αναδείξουμε. Όπως κάθε χρονιά, οι ταινίες που διαλέγουμε, όπως και πέρσι, είναι από όλο τον κόσμο και πρέπει να είναι άρτιες. Πρέπει να έχουν ενδιαφέρον, να ψυχαγωγούν αλλά και να λένε και κάτι για τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Δηλαδή μια όμορφη ταινία μπορεί να είναι άξια, αλλά πρέπει να λέει και κάτι και πρέπει να φέρνει και κάτι καινούργιο πλέον. Αυτό είναι ένα πράγμα το οποίο ψάχνουμε» αναφέρει ο Διομήδης Κουφτερός.
Η Καίτη Παπαδήμα συμπληρώνει: «Αυτό που μας ενδιαφέρει να κάνουμε είναι να φέρουμε τον κόσμο μέσα στην αίθουσα, κυρίως μέσα από το πρόγραμμα, αλλά γίνονται και παράλληλα άλλες δράσεις και ενέργειες. Για παράδειγμα, φέτος εγκαινιάσαμε το βραβείο κοινού, το οποίο θεωρήσαμε ότι λείπει γιατί με αυτόν τον τρόπο συμπεριλαμβάνεις περισσότερο το κοινό σου. Όπως επίσης εισάγαμε και και το Q&A στο τέλος της προβολής με τους συντελεστές που είναι παρόντες, γιατί αυτό νομίζω δημιουργεί και μια νέα σοδειά θεατών που καταλαβαίνουν καλύτερα, ρωτούν καλύτερα, συζητούν καλύτερα. Με τις ταινίες που διαλέγουμε, θέλουμε ο κόσμος να έρθει να περάσει καλά, να σκεφτεί, να συλλογιστεί, να συζητήσει και ίσως να αλλάξει και γνώμη για κάποια πράγματα που έχει στο μυαλό του σαν δεδομένα».
Το «A Shot at Art» της Ολλανδής Ίλκε Πάντενμπουργκ ήταν μια από τις ταινίες που έκλεψε τις εντυπώσεις στη διοργάνωση και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό. Στο επίκεντρο αυτής της απολαυστικής κωμωδίας είναι δύο φίλες, οι οποίες αποφασίζουν να συμμετάσχουν ως εθελόντριες σε ένα διεθνές εικαστικό φεστιβάλ. Βρίσκονται έξω από το κτίριο μιας αμφιλεγόμενης καλλιτεχνικής εγκατάστασης για την πατριαρχία που απαιτεί τη συμμετοχή γυναικών. Δεν θα αργήσει όμως η ώρα, που θα πάρουν και αυτές μέρος σε αυτό που συμβαίνει εντός του κτιρίου, με απρόσμενα αποτελέσματα.
Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Μικρού Μήκους του Κλερμόν Φεράν, ενώ από την Κύπρο έφυγε με την Υποψηφιότητα για τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου. Η πρωταγωνίστρια του Shot at Art, Ζιούλ Φράινταχ ήρθε στη Λεμεσό και μας μίλησε για το πώς προσέγγισε το ρόλο:
«Η ταινία αφορά την πατριαρχία. Μου είναι δύσκολο να το προφέρω στα αγγλικά. Η σκηνοθέτις της ταινίας αναρωτιόταν: «Γιατί είμαστε πάντα τόσο θυμωμένες; Μισούμε τους άντρες;» Και τότε αποφάσισε ότι έπρεπε να προσεγγίσει το θέμα, το ζήτημα, με διαφορετικό τρόπο. Μπορώ να φανταστώ ότι πολλές γυναίκες κάνουν πάντα ό,τι θέλει ο σύζυγός τους. Ακόμα κι εγώ έχω λίγο από αυτή τη συμπεριφορά στη δική μου περίπτωση. Και πάντα σκέφτομαι: “Όχι, μην το κάνεις. Είμαστε ίσοι. Δεν χρειάζεται να μου λες τι πρέπει να κάνω”. Έχει μείνει όμως ένα μικρό κατάλοιπο από το παρελθόν. Και έτσι μπορώ να φανταστώ πώς πρέπει να αισθάνεται σε ευρύτερο επίπεδο. Οπότε δεν μου είναι δύσκολο να καταλάβω τι κάνει και ότι γίνεται πραγματικά επιθετική και απογοητευμένη και γι’ αυτό κάνει αυτό που πρόκειται να κάνει».
Το «Coyotes» είναι η τρίτη μικρού μήκους ταινία του Σαΐντ Ζάγκα. Ο Παλαιστίνιος-Βρετανός σκηνοθέτης παραδίδει ένα δυνατό θρίλερ που σου κόβει την ανάσα. Μια Παλαιστίνια χειρούργος επιστρέφει ένα βράδυ στο σπίτι της, έπειτα από μια μακριά νυχτερινή βάρδια στο νοσοκομείο. Δεν γνωρίζει πώς η συνήθης διαδρομή της σε έναν έρημο δρόμο της Δυτικής Όχθης θα της αλλάξει για πάντα τη ζωή και θα την αναγκάσει να πάρει την τύχη στα χέρια της.
Η ατμοσφαιρική, γεμάτη ένταση ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 82ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και έχει ταξιδέψει από τότε σε 160 φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Συναντήσαμε τον κινηματογραφιστή και μιλήσαμε μαζί του για την ταινία:
«Η ιδέα για την ταινία μου ήρθε ουσιαστικά από κάτι που μου συνέβη. Έζησα στην Παλαιστίνη όλη μου τη ζωή, εκτός από τα τελευταία χρόνια. Η γυναίκα μου και η κόρη μου είχαν ήδη φύγει, έπρεπε να τις συναντήσω στο Ηνωμένο Βασίλειο και οδηγούσα ανάμεσα στην Ιεριχώ και τη Ραμάλα, δύο πόλεις στη Δυτική Όχθη, σε εκείνο τον επικίνδυνο δρόμο που βλέπετε στην ταινία. Ξαφνικά εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο μπροστά μου. Ήταν ένα ισραηλινό στρατιωτικό όχημα και δεν έκαναν τίποτα. Απλώς έστρεφαν τους φακούς τους προς το αυτοκίνητο.
Φοβήθηκα πραγματικά για περίπου πέντε λεπτά. Δεν συνέβαινε τίποτα, απλώς έστρεφαν τους φακούς και πραγματικά νόμιζα ότι θα πεθάνω. Σκέφτηκα ότι ίσως ήταν η τελευταία νύχτα της ζωής μου. Μετά όμως το στρατιωτικό όχημα απομακρύνθηκε και πήγα σπίτι. Ήμουν όμως πραγματικά συγκλονισμένος από αυτή την εμπειρία και με έκανε να σκεφτώ το τι θα συνέβαινε σε κάποιον, αν τον χτυπούσαν σε αυτόν τον δρόμο. Και αυτή είναι μια ιδέα που κατά κάποιον τρόπο συνδύασα με μια άλλη ιδέα, καθώς γνώριζα ιστορίες εκβιασμού που διάβαζα στις εφημερίδες, ειδικά για ομοφυλόφιλους Παλαιστίνιους. Έτσι ένωσα αυτές τις δύο ιστορίες.
Η ταινία πέρασε από πολλές αναθεωρήσεις, γιατί έγραψα το πρώτο προσχέδιο το 2020. Έψαχνα για χρηματοδότηση. Μετά συνέβησαν πολλά πράγματα εκείνη την περίοδο που άλλαξαν για μένα πραγματικά την εστίαση της ταινίας. Αλλά ουσιαστικά το κύριο θέμα είναι η ιδέα του τι ωθεί έναν άνθρωπο στα άκρα, ώστε να προβεί σε μια πραγματικά ριζοσπαστική ενέργεια. Προσπάθησα λοιπόν να δημιουργήσω αυτό το συναισθηματικό ταξίδι του κύριου χαρακτήρα, από το να είναι απόλυτα ειρηνίστρια στο ακριβώς αντίθετο. Έπρεπε να βρω τρόπους να το δημιουργήσω και να το ενσωματώσω στο υπόλοιπο της ιστορίας.
Όσον αφορά στον τίτλο της ταινίας, νομίζω ότι πρέπει να αναφέρω ότι ο τίτλος στα αραβικά είναι στην πραγματικότητα διαφορετικός. Σημαίνει «απειλούμενοι με εξαφάνιση», μια φράση που λέει ο κακός στην ταινία αναφερόμενος στα ζώα, αλλά έχει μια ευρύτερη ερμηνεία στο πλαίσιο της ταινίας. Όσο για την επιλογή των κογιότ, πιστεύω ότι σε στιγμές που οι άνθρωποι αισθάνονται πραγματικά απειλούμενοι, όταν η κατάσταση γίνεται ζήτημα ζωής ή θανάτου, ένας άνθρωπος μπορεί να λειτουργεί με βάση τον ερπετοειδή εγκέφαλο (το πιο πρωτόγονο τμήμα του ανθρώπινου εγκεφάλου), ξέρεις, «μάχη ή φυγή», όπως λέμε. Πιστεύω λοιπόν ότι ο τίτλος “Κογιότ” αντανακλά κατά κάποιον τρόπο την ψυχολογική κατάσταση της πρωταγωνίστριας, όσο πηγαίνουμε προς το τέλος της ταινίας».
