Πέθανε στα 93 του στη Ρώμη ο Τίντο Μπρας, ιταλός σκηνοθέτης του ερωτικού σινεμά

Την επιθυμία απελευθέρωσε, συντρίβοντας τα ταμπού, και την έκανε τέχνη. Ο σκηνοθέτης Τίντο Μπρας, που έφερε το κινηματογράφο ερωτικού περιεχομένου της Ιταλίας στο ευρύ κοινό, αφήνει αυτό στο κοινό του: την απελευθέρωση από τις αναστολές και τη γιορτή του Έρωτα.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Μεταξύ πειραματισμού, σκανδάλων και ταινιών που έγιναν cult, ο Μπρας αποχαιρετά το κοινό του: ο σκηνοθέτης πέθανε στη Ρώμη σε ηλικία 93 ετών. Γεννημένος στο Μιλάνο στις 26 Μαρτίου 1933, διέγραψε πάνω από μισό αιώνα κινηματογράφου. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Ίζολα Φαρνέζε, στα περίχωρα της Ρώμης. Στο πλευρό του βρισκόταν η σύζυγος Κατερίνα Βάρτσι, με την οποία παντρεύτηκε το 2017 και η οποία επιμελήθηκε το αρχείο του. Η πρώτη σύζυγος, Κάρλα Τσιπριανί, γνωστή ως Τίντα, είχε πεθάνει το 2006.

«Είναι μια δύσκολη στιγμή, βαθιάς θλίψης και στεναχώριας», είπε η Βάρτσι στο πρακτορείο Adnkronos στις ώρες που ακολούθησαν τον θάνατο του σκηνοθέτη.

Από τον Ροσελίνι στον ερωτικό κινηματογράφο

Η καλλιτεχνική πορεία του Μπρας αρχίζει μακριά από τον ερωτισμό. Μετά το πτυχίο στη νομική, μετακινείται στο Παρίσι, όπου έρχεται κοντά στον κινηματογράφο μέσα από το μοντάζ στη Cinémathèque. Επιστρέφοντας στην Ιταλία, συνεργάζεται με τον Ρομπέρτο Ροσελίνι ως μοντέρ για το «L'India vista da Rossellini» και ως βοηθός σκηνοθέτη για το «Il Generale della Rovere».

Το ντεμπούτο του πίσω από την κάμερα έρχεται το 1963 με το «In capo al mondo», ταινία για τη νεανική δυσφορία που πέφτει πάνω στη λογοκρισία. Ο Μπρας αλλάζει τον τίτλο σε «Chi lavora è perduto», αλλά συνεχίζει να εξερευνά γλώσσες και δυσάρεστα θέματα με έργα όπως «Col cuore in gola», «L'urlo», «Nerosubianco» και «La vacanza».

Η στροφή στον ερωτισμό παίρνει μορφή στη δεκαετία του 1970. Το 1975 σκηνοθετεί το «Salon Kitty», για τη σχέση ανάμεσα στο σεξ, την εξουσία και το χρήμα. Τέσσερα χρόνια αργότερα ακολουθεί ο «Caligola», μια ταραχώδης παραγωγή στο επίκεντρο δικαστικών υποθέσεων, που κατασχέθηκε για άσεμνο περιεχόμενο.

Οι ταινίες που έγιναν cult

Τη δεκαετία του 1980 ο Μπρας εγκαινιάζει την εποχή των πιο διάσημων τίτλων του. Η «La chiave», με τη Στεφάνια Σαντρέλι, ανοίγει τον δρόμο για τη «Miranda», με τη Σερένα Γκράντι, και το «Capriccio», με τη Φραντσέσκα Ντελέρα.

Μετά από μια παρένθεση με το «Snack Bar Budapest», επιστρέφει στον ερωτικό κινηματογράφο με την «Paprika», με πρωταγωνίστρια τη Ντέμπορα Καπριόλιο, και το «Così fan tutte», με την Κλάουδια Κολ. Ακολουθούν ο «L'uomo che guarda», βασισμένος στο μυθιστόρημα του Αλμπέρτο Μοραβία, το «Fermo posta Tinto Brass», η «Monella», το «Senso '45», το «Fallo!» και το «Monamour».

Πέρα από τη σκηνοθεσία, ο Μπρας εργάστηκε και ως ηθοποιός, συνεργάστηκε με το περιοδικό Penthouse και εξέδωσε το βιβλιαράκι «Elogio del culo».

Το τελευταίο αντίο στη Βενετία

Τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Μπρας θα ήθελε να βρίσκεται στη Βενετία για την προβολή, αποκατεστημένη σε 4K, του «Col cuore in gola», που παρουσιάστηκε στο προάνοιγμα της Μόστρας του Κινηματογράφου. Ένας πυρετός και η κατάσταση της υγείας του τον είχαν όμως αναγκάσει να ματαιώσει το ταξίδι από την Ίζολα Φαρνέζε.

Το μήνυμα που είχε εμπιστευθεί στη σύζυγό του είχε διαβάσει η Βάρτσι κατά τη διάρκεια της βραδιάς στο Λίντο. «Δεν υπάρχει ένα σημείο εκκίνησης και ένα σημείο άφιξης, υπάρχει μόνο το σημείο στο οποίο βρίσκομαι», είχε γράψει ο σκηνοθέτης, ευχαριστώντας τη Μπιενάλε, το Κέντρο Πειραματικού Κινηματογράφου-Εθνική Ταινιοθήκη (Centro Sperimentale di Cinematografia-Cineteca Nazionale) και όσους είχαν συμβάλει στην αποκατάσταση.

Με την ευκαιρία εκείνη ο Μπρας είχε λάβει επίσης το βραβείο Πιέτρο Μπιανκι, που απονέμεται από το Εθνικό Συνδικάτο Ιταλών Δημοσιογράφων Κινηματογράφου (Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani). «Εγώ, που στις επίσημες διακρίσεις έχω δώσει πάντα μικρή σημασία, αυτό το κρατάω σφιχτά, δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία», είχε πει.

Ο Μπρας είχε εκφράσει μια τελευταία επιθυμία με αφορμή τα 90ά του γενέθλια: «Όταν πεθάνω θέλω οι στάχτες μου να σκορπιστούν στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας». Μια επιθυμία που τώρα θα μπορούσε να συνοδεύσει το τελευταίο του ταξίδι.