Ένας διοργανωτής γκέι πάρτι έρχεται ξαφνικά αντιμέτωπος με την πατρότητα σε ένα γοητευτικό ντεμπούτο του Τζόρνταν Φέρστμαν, που σε κερδίζει και (σχεδόν) σε συγκινεί.
Μπρούκλιν, 2016. Για το κλαμπ ξεκινούν ο Πίτερ (Τζόρνταν Φέρστμαν) και η εύθυμη παρέα των ξενυχτών, έχοντας στο μυαλό τους μόνο δύο ερωτήματα.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
«Ποιο είναι το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς;»
Η απάντηση μοιάζει να είναι μια ισοπαλία ανάμεσα στο «Lemonade» της Μπιγιονσέ και το «Blonde» του Φρανκ Όσιαν. (Ακόμη κι αν όλοι ξέρουμε ότι το «Atrocity Exhibition» του Ντάνι Μπράουν είναι ο ξεκάθαρος νικητής, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.)
«Τι θέλουμε;»
Η απάντηση είναι, εμφατικά, ναρκωτικά. Και τα θέλουν τώρα.
Το κλαμπ στο οποίο κατευθύνονται δεν θα είναι η μόνη στάση του Πίτερ για εκείνη τη νύχτα. Στη γκέι σκηνή των κλαμπ της Νέας Υόρκης είναι η ψυχή του πάρτι, καθώς λανσάρει εκδηλώσεις μαζί με την φίλη και συνεταίρο του Σόφι (Κάρα Ντελεβίν). Η αποστολή του ως προωθητή κλαμπ είναι να φροντίζει ώστε όλοι να περνούν καλά, που σημαίνει να επιβλέπει πως τα ναρκωτικά ρέουν άφθονα. Αν τύχει να το ρίξει κι ο ίδιος, ακόμη καλύτερα.
Παρά το γεγονός ότι δηλώνει πως «δεν έχει αγγίξει ποτέ στη ζωή του κόλπο», καταλήγει σε ένα τρίο υπό την επήρεια LSD, στο οποίο συμμετέχει η Λεονόρα (Πάρις Πετιζάν), μια Βρετανίδα τουρίστρια του στυλ «innit, babes?».
Κάπως έτσι πάει περίπατο εκείνο το γκέι χρυσό αστέρι.
«Περίπου μια δεκαετία αργότερα», ο Πίτερ εξακολουθεί να οργώνει τα κλαμπ. Είναι μεγαλύτερος αλλά όχι σοφότερος. Εξακολουθεί να πουλά ναρκωτικά και φαίνεται πως δεν μπορεί να βγει έξω χωρίς να σακατευτεί. Παράλληλα πρέπει να αντιμετωπίσει τόσο την ολοένα και πιο εξαγριωμένη Σόφι όσο και τον Νίκι (Έλνταρ Ισγκαντάροφ), έναν νευρωτικό τουίνκ από το Αζερμπαϊτζάν, που δηλώνει «ανερχόμενος κουήρ φιλόσοφος» και έχει μια έντονη απέχθεια στο να πληρώνει ενοίκιο.
Την ίδια ημέρα που η Σόφι απολύει τον Πίτερ επειδή είναι «κυριολεκτικά ένα γαμημένο παιδί», ακούγεται χτύπος στην πόρτα. Είναι η Έντισον (Κέρμπι Χάουελ-Μπαπτίστ), άλλη μια «innit, babes?». Και δεν είναι μόνη. Η φλύαρη Βρετανίδα έχει έρθει στη Νέα Υόρκη με τον Άρλο (Ρέτζι Άμπσολομ), τον 9χρονο βιολογικό γιο του Πίτερ από εκείνη την περιπέτεια με ναρκωτικά πριν από 10 χρόνια.
Ήρθαν από το Λονδίνο επειδή η φίλη της Έντισον, η Λεονόρα, πέθανε με αυτοκτονία και ο πατριός του Άρλο είναι σκάρτος τύπος. Η Έντισον έχει το πιστοποιητικό γέννησης που αποδεικνύει την πατρότητα, χρειάζεται ένα γρήγορο χιτ κοκαΐνης για να ηρεμήσει, λέει ότι καταλαβαίνει απολύτως αν ο Πίτερ δεν θέλει να γίνει μπαμπάς και θα πάρει χαλαρά τον Άρλο πίσω στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά πρώτα πρέπει να κάνει μερικές δουλειές και θα γυρίσει αμέσως να μαζέψει το πιτσιρίκι, στο υπόσχεται babes.
Σπόιλερ: Φεύγει οριστικά και επιστρέφει στο Λονδίνο πριν προλάβεις να πεις «fuck this comedown».
Είτε το θέλει είτε όχι, για τον Πίτερ έχει έρθει η ώρα να μεγαλώσει.
Το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Φέρστμαν τον βρίσκει όχι μόνο σε τριπλό ρόλο – σενάριο, σκηνοθεσία και ερμηνεία – αλλά και να αφηγείται μια γνώριμη ιστορία καθυστερημένης ενηλικίωσης και τυχαίας πατρότητας.
Από το The Kid του Τσάρλι Τσάπλιν μέχρι το C'mon C'mon του Μάικ Μιλς, περνώντας από τα Big Daddy, Instructions Not Included και το λιγοπροβεβλημένο Scrapper του 2023, η ιστορία ενός «αιώνιου παιδιού» που συναντά το δικό του παιδί και καλείται να αντιμετωπίσει τον νεοαποκτηθέντα ρόλο του πατέρα κάθε άλλο παρά καινούρια είναι. Ωστόσο, ό,τι μπορεί να λείπει από το Club Kid σε επίπεδο πρωτοτυπίας αφήγησης το αναπληρώνει με μια μεθυστική διάθεση και μια βαθιά αφοσίωση στους χαρακτήρες του.
Ο Φέρστμαν μπορεί να μένει πιστός στην καθιερωμένη φόρμουλα ενηλικίωσης, έχει όμως σαφή εκτίμηση για την πόλη και τη νυχτερινή ζωή που απεικονίζει, καθώς και προφανή κατανόηση και ενσυναίσθηση για την κουήρ κοινότητα της Νέας Υόρκης. Κάνει τη σκηνή να μοιάζει ταυτόχρονα ζωντανή και πειστικά γλυκόπικρη, αγκαλιάζοντας τον θεατή σε έναν κόσμο με πολλές όψεις. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα αισθητό όταν είναι ξεκάθαρο ότι για τον Πίτερ το πάρτι έχει τελειώσει, ακόμη κι αν δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι τα φώτα έχουν ανάψει. Η ευφορία μοιάζει αυθεντική, όπως και η αναπόφευκτη πτώση μετά τα περιστασιακά σεξ και τις δόσεις κεταμίνης στην πίστα. Στη μεγάλη δύναμη του Club Kid, αισθάνεσαι την έλξη που εκπέμπει ο ηδονιστικός τρόπος ζωής των πάρτι με τον ίδιο τρόπο που αντιλαμβάνεσαι ότι ο ενθουσιασμός είναι μόνο μια προσωρινή ανάπαυλα από τα καθημερινά προβλήματα και τις βαθιά ριζωμένες ευαλωτότητες.
Όπως λέει ο Πίτερ στον Άρλο σε μια συγκινητική στιγμή: «Βασικά δεν έχω καθόλου αυτοεκτίμηση».
Κομβικό στοιχείο των πολλών γοητειών της ταινίας είναι ο ανθισμένος δεσμός ανάμεσα στον Πίτερ και τον Άρλο. Ο Φέρστμαν αποδίδει ιδανικά τον απίθανο ρόλο του πατέρα και έξυπνα υποτονίζει το μαρτύριο που κρύβεται στον πυρήνα του να αφήνεις πίσω ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού σου.
Οι προσπάθειές του ανταμείβονται από τον Άμπσολομ. Πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός, ο νεαρός Βρετανός είναι εδώ αποκάλυψη και κάνει το ντουέτο να λειτουργεί θαυματουργά. Πλάθοντας τον Άρλο ως ένα πειστικά ευάλωτο σκανταλιάρικο παιδί με αδυναμία στους Cocteau Twins και στο DJing, ο Άμπσολομ καταφέρνει να υπαινίσσεται ένα υπό διαμόρφωση τραύμα που κρύβεται πίσω από τα αγγελικά χαρακτηριστικά του με εντυπωσιακά φυσικό τρόπο.
Η εξαιρετική χημεία του ζευγαριού στην οθόνη ενισχύεται από το σενάριο του Φέρστμαν, το οποίο ισορροπεί έξυπνα ανάμεσα στο ξερό χιούμορ και τη ζεστασιά. Είτε πρόκειται για κάποιες καυστικές ατάκες της στιγμής είτε για ένα ακατάλληλο μπλουζάκι «I Heart Björk And Barebacking», τα γέλια δεν υπερκαλύπτουν ποτέ τη γλύκα.
Βέβαια, οι εκρηκτικές, καρικατουρίστικες σκανταλιές του συγκάτοικου Νίκι συγκρούονται καρτουνίστικα με τον συνολικό τόνο, και ορισμένες συναισθηματικές στιγμές απειλούνται περιστασιακά από μερικά σεναριακά βραχυκυκλώματα που υπονομεύουν έναν ρεαλιστικότερο κόσμο. Παρόλα αυτά, το φτηνό μελόδραμα αποφεύγεται, και το τελικό πλάνο οδηγεί το Club Kid σε ένα ειλικρινές φινάλε.
Δυστυχώς, υστερεί λίγο από το να χαρακτηριστεί γνήσιο tearjerker. Όχι πολύ, αλλά, σε αντίθεση με το Aftersun της Σαρλότ Γουέλς, δεν φτάνει στο ίδιο επίπεδο συναισθηματικής απήχησης στον πυρήνα μιας λεπτοδουλεμένης ιστορίας ανάμεσα σε έναν νεαρό πατέρα και το παιδί του. Ίσως να φταίνε εδώ ορισμένες προβλέψιμες εξελίξεις στο τρίτο μέρος· ωστόσο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η καρδιά του βρίσκεται πάντα στη σωστή θέση.
Σε γενικές γραμμές, αυτό το ειλικρινές αφήγημα αυτογνωσίας και τρυφερής κουήρ οικογενειακής δυναμικής είναι ένα πολύ υποσχόμενο ντεμπούτο από τον Φέρστμαν, ο οποίος καταφέρνει να μεταδώσει ότι ποτέ δεν είναι αργά για να βρεις μια νέα πορεία στη ζωή.
Και, παρεμπιπτόντως, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς για να συστήσεις στα μικρά σου αλητάκια τους Cocteau Twins και την Björk. Ο ορισμός (και οι παγίδες) του barebacking θα πρέπει να περιμένουν.
Club Kid προβάλλεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες.