Αυτό το συχνά διασκεδαστικό παραμύθι για την απελευθέρωση είναι μια γλυκιά ιστορία, μακριά από το τολμηρό ερωτικό σόου που υπόσχονταν τα viral τρέιλερ...
Στον «Μικρό Πρίγκιπα», ο Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερί έγραψε: «Είναι μοναχικά ακόμη κι όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους».
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Μια ντόπια ψαρά (Olivia Coleman) ξέρει κάτι παραπάνω γι’ αυτό. Οι χωριανοί – όλοι ανώνυμοι και ταυτισμένοι μόνο από το επάγγελμα ή την οικογενειακή τους κατάσταση – τη φωνάζουν βρομιάρα, την κοροϊδεύουν για τη μυρωδιά της και τη ρακένδυτη εμφάνισή της, την προσβάλλουν συστηματικά και σε μεγάλο βαθμό την έχουν απομονώσει. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα μέσα σε αυτή τη συντηρητική κοινότητα, εκείνη δεν ενδιαφέρεται για τα αρχαϊκά έθιμα των κατοίκων, ιδίως για τις τελετές γύρω από τον γάμο. Σε αυτή την πόλη, ο γάμος σημαίνει ένα κολάρο γύρω από τον λαιμό της γυναίκας, και η αγάπη που διακηρύσσουν οι χωριανοί μοιάζει για την ψαρά «περισσότερο βάρος παρά έπαθλο».
Κι όμως, είναι μόνη και έχει κουραστεί από τα παθητικο-επιθετικά σχόλια της Γυναίκας του Ράφτη (Elizabeth Debicki). Για να μη καταλήξει η κλασική γεροντοκόρη του χωριού, επισκέπτεται τον Καλαθοποιό στο δάσος (Peter Dinklage) και του ζητά να της φτιάξει έναν σύζυγο.
Έναν μήνα αργότερα, ο τεχνίτης παραδίδει. Εκείνη εμφανίζεται στο ξωκλήσι για να συναντήσει την αλλόκοτη παραγγελία της: έναν Ψάθινο Σύζυγο (Alexander Skarsgård). Είναι μια επιβλητική φιγούρα, ένας μειλίχιος γίγαντας πλεγμένος εξ ολοκλήρου από ιτιά. Και είναι αναπάντεχα γοητευτικός, με τις παραδοσιακές νοικοκυρές να χαζεύουν την ψάθινη δουλειά και να αναρωτιούνται για το… ξύλινο «στέλεχός» του.
Καθώς το νέο ζευγάρι δένει, γίνεται σαφές ότι η παρουσία του ανατρέπει την καθιερωμένη τάξη. Ο Ψάθινος Σύζυγος είναι όλα όσα δεν είναι οι υπόλοιποι σύζυγοι: προσεκτικός, τρυφερός και εκρηκτικός στο κρεβάτι, σε σημείο που το κρεβάτι της ψαράς χρειάζεται συνεχώς επιδιόρθωση.
Πριν ρωτήσετε, όχι, το ζήτημα των πιθανών σκλήθρων που προκύπτουν από το έντονο σεξ δεν απαντάται ποτέ. Απλώς πάρτε το όπως έρχεται και θεωρήστε δεδομένο ότι η κολπίτιδα απλώς δεν υπάρχει σε αυτόν τον μαγικό κόσμο.
Καθώς η συζυγική ευτυχία συνεχίζει να ανθίζει, οι ντόπιοι άντρες αρχίζουν να νιώθουν ανασφάλεια μπροστά στα νέα, υψηλότερα στάνταρ, οι γυναίκες αναρωτιούνται τι σημαίνει οικιακή τελειότητα όταν έρχονται αντιμέτωπες με μια τόσο φαινομενικά αυθεντική αγάπη, και η ανικανοποίητη «μελισσοβασίλισσα» του χωριού, η Γυναίκα του Ράφτη, δεν πρόκειται να το ανεχτεί. Αρχίζει να καταστρώνει σχέδια για να διαφυλάξει τη «ιερότητα» της μονότονης ρουτίνας…
Όπως και ο «Μικρός Πρίγκιπας», το Wicker καταπιάνεται με θέματα μοναξιάς, αγάπης, απώλειας και ανθρώπινης φύσης. Είναι ένα παραμύθι χειραφέτησης που συχνά είναι απολαυστικά αστείο, αλλά και μια εξαιρετικά γλυκιά ιστορία, που μόνο σεξουαλικό ξεφάντωμα δεν είναι, όπως ίσως να σας έκαναν να πιστέψετε τα viral τρέιλερ.
Προσαρμόζοντας το σύντομο παραμύθι της Ursula Wills, «The Wicker Husband», οι σκηνοθέτες Alex Huston Fischer και Eleanor Wilson επιτρέπουν στον εαυτό τους λίγη αθυροστομία, αλλά ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο να στήσουν ένα παραμύθι εποχής για τον καταπιεστικό χαρακτήρα των κοινωνικών συμβάσεων. Κυρίως για το πώς η ευτυχία μπορεί να απειληθεί από μια συλλογική καταπίεση που πηγάζει από διάχυτο μισογυνισμό και αποδεκτούς κοινωνικούς περιορισμούς.
Σε όλη τη διάρκεια, η πάντα αψεγάδιαστη Coleman γειώνει την αρχική εκκεντρικότητα της ιδέας με μια χειροπιαστή, ειλικρινή συναισθηματική βάση, ενώ ο Skarsgård διαπρέπει σε έναν ρόλο που εκ πρώτης όψεως μοιάζει να μην απαιτεί πολλά – αλλά απαιτεί. Δεν είναι απλώς «γαμήσιμο έπιπλο», αλλά ένα πλάσμα που, όπως ο Πινόκιο, έχει τη δυνατότητα να επιλέξει τον χαρακτήρα του. Ο Skarsgård σοφά παίζει χαμηλά τον ρόλο και προτιμά να στηριχτεί στην εξαιρετική δουλειά του Wētā Workshop, του οποίου ο σχεδιασμός του Ψάθινου Συζύγου είναι υποδειγματικός. Η δημιουργική ομάδα αξιοποιεί εντυπωσιακά πρακτικά εφέ και προσθετικά, που επιτρέπουν στον ηθοποιό να ισορροπεί ανάμεσα σε πλάσμα με φαινομενικά μικρή αυτονομία και άντρα με βαθιά ψυχή.
Εκεί όπου το Wicker κάπως χάνει τη φόρα του είναι στην αδυναμία του να αφεθεί πλήρως στην ακαταμάχητη αλλοκοτιά του. Παρότι αποφεύγει με επαινετό τρόπο τις γλυκερές παγίδες και πετυχαίνει αρκετή από την ασέβεια που υπόσχεται, μια τόσο υποσχόμενη ιδέα, ερμηνευμένη από ηθοποιούς που κατάλαβαν απόλυτα την αποστολή, άξιζε μια πιο ιδιόρρυθμη και αξέχαστη υλοποίηση στο δεύτερο μισό.
Όλα στηρίζονται σε μια τραγική στιγμή παρόρμησης, στην οποία η Coleman λάμπει. Μπορεί να υπηρετήσει τον παιχνιδιάρικο τόνο όταν χρειάζεται, αλλά το κρίσιμο είναι ότι κατορθώνει να γειώσει τα συναισθήματα με συγκινητικό και πειστικό βάθος. Ωστόσο, η απόφαση να υιοθετηθεί τελικά ένα happy end μοιάζει να υπονομεύει μέρος από το δυνητικά «αδελφοί Γκριμ» σκοτάδι της ταινίας, καθώς και τους στοχασμούς της πάνω στην αναγκαία παροδικότητα της αγάπης.
Ή – χωρίς να αποκαλύψουμε την ανατροπή – το πώς η υποταγή στις πιέσεις της συλλογικής σκέψης μπορεί να καταραστεί την ευτυχία, αλλά και ενδεχομένως να οδηγήσει σε μια διαφορετική εκδοχή της ανιδιοτελούς αγάπης.
Βεβαίως, το φινάλε προσφέρει μια αγκαθωτή λύση παραμυθιού με ηθικό δίδαγμα που είναι διαβολικά απολαυστική· όμως μια πιο τολμηρή, πιο σπαρακτική αποδόμηση θα μπορούσε να κάνει το Wicker πραγματικά πιο δυνατό.
Προσθέστε σε αυτά και ορισμένα αδικαιολόγητα ανεκμετάλλευτα μέλη του καστ (κυρίως τον Richard E. Grant σε ένα απλό cameo) και το γεγονός ότι οι μονόλογοι του Dinklage δεν «πιάνουν» όσο θα έπρεπε – παρά ένα πολλά υποσχόμενο αρχικό voice-over για ένα ψάρι στη Θάλασσα της Αρκτικής που αντίκρισε την αντανάκλασή του («Στην αρχή επιτέθηκε στο αντανάκλασμα του εαυτού του. Μετά ζήλεψε τα λαμπερά λέπια του. Μετά προσπάθησε να πηδήξει τον εαυτό του. Ύστερα πέθανε. Πιο ασφαλές να μη δεις καθόλου την ψαρίσια εκδοχή του εαυτού σου»), και το Wicker μένει τελικά λίγο πιο κάτω από τις δυνατότητές του.
Για μια ταινία που μιλά για μια γυναίκα η οποία αρνείται να χορέψει σύμφωνα με την αποδεκτή χορογραφία (κυριολεκτικά σε μία σκηνή), καταλήγεις να εύχεσαι η ίδια η ταινία να είχε μιμηθεί λίγο περισσότερο την ηρωίδα της, παίρνοντας ένα τελευταίο ρίσκο. Το Wicker αρκείται στο να είναι ένα ψυχαγωγικό και γοητευτικό παραμύθι, πράγμα διόλου κακό. Όμως ένα πιο παράξενο και σκοτεινό παραμύθι βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής.
Wicker προβάλλεται ήδη στις αίθουσες.