Τα γερμανικά μονοπάτια πεζοπορίας χωρίς παπούτσια εμπνέουν τη δημιουργία παρόμοιων διαδρομών στη φύση στις ΗΠΑ
Στην άκρη ενός μονοπατιού στην ειδυλλιακή περιοχή του Μέλανα Δρυμού στη Γερμανία, τα μουσκεμένα σκαλοπάτια βουλιάζουν σε νερό και λάσπη μέχρι τον αστράγαλο, απαιτώντας προσεκτικό πάτημα. Το πραγματικά ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του όμως είναι ότι έχει σχεδιαστεί ώστε οι επισκέπτες να το χρησιμοποιούν χωρίς κάλτσες και παπούτσια.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Σε όλον τον κόσμο υπάρχουν μονοπάτια για περπάτημα ξυπόλυτος, που καλούν τους ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά στη φύση μέσα από ήχους και αισθήσεις. Η αίσθηση της δροσερής λάσπης που λασπώνει ανάμεσα στα δάχτυλα, το πάτημα πάνω σε πευκοβελόνες και η εξερεύνηση σπηλαίων διαλογισμού, σταθμών οσμών και σκοτεινών δωματίων μετατρέπουν μια συνηθισμένη βόλτα σε μια βιωματική εμπειρία.
Το περπάτημα χωρίς παπούτσια σε ποικίλες επιφάνειες μπορεί επίσης να συμβάλει στην ψυχική ευεξία και στη συνολική υγεία των ποδιών, σύμφωνα με ποδίατρους και υποστηρικτές του ξυπόλυτου βαδίσματος.
Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ξανασυνδέονται με τη γη, βήμα βήμα.
Τα ξυπόλητα μονοπάτια ως κίνημα για το περιβάλλον και την υγεία
Οι θεωρίες για τα οφέλη του να περπατά κανείς ξυπόλυτος έχουν κερδίσει έδαφος τις τελευταίες δεκαετίες ανάμεσα σε δρομείς και άλλους αθλητές, σε περιβαλλοντιστές αλλά και ως εναλλακτική προσέγγιση στις θεραπείες ψυχικής υγείας, όμως η ιδέα υπάρχει εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα.
Ο Σεμπάστιαν Κνάιπ, Γερμανός καθολικός ιερέας του 19ου αιώνα και από τους πρώτους εκπροσώπους της φυσιοπαθητικής, προωθούσε την επαφή με τη φύση, τις υδροθεραπείες και το περπάτημα ξυπόλυτος ως μορφή άσκησης και τρόπο τόνωσης της κυκλοφορίας και ενίσχυσης της συνολικής υγείας, συμπεριλαμβανομένης της λειτουργίας του ανοσοποιητικού. Συνιστούσε περπάτημα ξυπόλυτος πάνω σε «δροσοβρεγμένο γρασίδι» ή στο χιόνι και λέγεται ότι αποκαλούσε τα παπούτσια «μηχανές που λυγίζουν τα πόδια».
Η φιλοσοφία του ενέπνευσε τη δημιουργία μονοπατιών σε όλη την Ευρώπη, όπου είναι γνωστά και ως διαδρομές Κνάιπ, και σε μικρότερο βαθμό στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ασία, τα μονοπάτια ρεφλεξολογίας από πέτρες, βότσαλα και γρασίδι στοχεύουν στη διέγερση σημείων πίεσης στις πατούσες, μια προσέγγιση που συνδέεται με τις παραδοσιακές ιατρικές θεραπείες.
Το γερμανικό «πάρκο με όλες τις αισθήσεις»
Το γερμανικό Park mit allen Sinnen, που στα αγγλικά μεταφράζεται ως «park with all senses», εντάσσεται στη γενικότερη στροφή προς τον τουρισμό ευεξίας στον Μέλανα Δρυμό, μια περιοχή άνω των 6.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, όπου οι επισκέπτες μπορούν να αναπνεύσουν ορεινό αέρα, να χαλαρώσουν σε ιαματικά λουτρά και να επισκεφθούν σπα που προσφέρουν θεραπείες με τοπικά βότανα και φυτά.
Η είσοδος στο πάρκο είναι με αντίτιμο. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του, το χαλαρό περπάτημα ξυπόλυτος στα διαφορετικά εδάφη της διαδρομής μήκους δύο χιλιομέτρων «είναι ιδανικό για την άσκηση της πλάτης και της σπονδυλικής στήλης και ταυτόχρονα αποτελεί ένα τέλειο μασάζ ρεφλεξολογίας ποδιών στον καθαρό αέρα».
Η Λία Γουίλιαμς, ιδιοκτήτρια του πάρκου The Barefoot Trail κοντά στο Φλάγκσταφ της Αριζόνα, δημιούργησε πριν από δύο χρόνια, μετά από οικογενειακό ταξίδι στην Ευρώπη, ένα προσεγμένα διαμορφωμένο μονοπάτι ίδιου μήκους κοντά στον ιστορικό αυτοκινητόδρομο 66. Η είσοδος γίνεται με εισιτήριο, αν και η Γουίλιαμς λειτουργεί το πάρκο ως μη κερδοσκοπικό φιλανθρωπικό ίδρυμα.
Η Γουίλιαμς λέει ότι η μητέρα της, που κατάγεται από τη Γερμανία, την ενθάρρυνε ως παιδί να περπατά ξυπόλυτη σκαρφαλώνοντας σε δέντρα και παίζοντας στα δάση και τα ρυάκια γύρω από το Σιάτλ, μια συνήθεια που διατήρησε και ως ενήλικη και μετέφερε και στα δικά της παιδιά. Όταν η οικογένεια ζούσε στην Ολλανδία, επισκέφθηκαν ένα ξυπόλυτο μονοπάτι στο Βέλγιο.
«Μου άρεσαν όλα. Είδα ανθρώπους όλων των ηλικιών και χάρηκα ιδιαίτερα που έβλεπα μεγαλύτερους σε ηλικία επισκέπτες στο πάρκο, γιατί εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν το συναντάς αυτό», λέει η Γουίλιαμς. «Σκέφτηκα: “Όταν επιστρέψω στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα φτιάξω μόνη μου ένα τέτοιο πάρκο”».
Προσφέρει εκπαιδευτικό υλικό για σχολεία, καλοκαιρινά προγράμματα και κατασκηνώσεις στα παιδιά που επισκέπτονται το πάρκο.
«Το να φροντίζουμε τη φύση είναι ουσιαστικά δική μας ευθύνη ως ανθρώπων και έχουμε διαθέσει [πέντε εκτάρια] γης στο πάρκο μας για την ψυχαγωγία της κοινότητας,... για την απόλαυση των κατοίκων της περιοχής, αλλά και επισκεπτών από ολόκληρη την πολιτεία και την περιφέρεια», λέει η Γουίλιαμς.
Μια εμπειρία για όλες τις αισθήσεις
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν συνηθίζουν να περπατούν ξυπόλυτοι έξω και η έκθεση των ευαίσθητων πελμάτων τους σε διαφορετικές υφές, θερμοκρασίες και μορφές επαφής απαιτεί εξοικείωση.
«Πρέπει να δείτε τις εκφράσεις των ανθρώπων όταν αρχίζουν να περπατούν», λέει η Γουίλιαμς.
Αν και πολλά πάρκα με ξυπόλυτα μονοπάτια ενθαρρύνουν τους επισκέπτες να διασχίζουν τις διαδρομές χωρίς παπούτσια, αυτό δεν είναι υποχρεωτικό. Όσοι έχουν νευροπάθειες, διαβήτη ή προβλήματα στα πόδια είναι ευπρόσδεκτοι να κρατήσουν τα παπούτσια τους στα πάρκα στην Αριζόνα και στη Γερμανία.
Ορισμένα ξυπόλυτα μονοπάτια έχουν σχεδιαστεί ώστε να ενεργοποιούν πολλαπλές αισθήσεις.
Στο Park mit allen Sinnen, μια πινακίδα στα γερμανικά με την ένδειξη «Παρακαλώ ησυχία» σηματοδοτεί έναν χώρο που περιγράφεται ως σπηλιά διαλογισμού. Στο εσωτερικό, ένα μακρύ παγκάκι κοιτάζει προς ψηλά παράθυρα με θέα στο δάσος, ενώ απαλή μουσική ακούγεται από κρυφά ηχεία.
Σε άλλα σημεία του πάρκου, οι επισκέπτες μπορούν να πιέσουν κόκκινους μηχανισμούς για να απελευθερώσουν το άρωμα παπάγιας ή βερίκοκου ή να βάλουν τα χέρια τους μέσα σε ένα κουτί γεμάτο τρίχωμα αγριόχοιρου.
Χωρίς παπούτσια: βήμα βήμα σε όλον τον κόσμο
Η Αυστρία, η Δανία, η Γαλλία, η Ουγγαρία, η Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν ξυπόλυτα μονοπάτια. Κάποια απευθύνονται κυρίως σε κατοίκους και όχι σε τουρίστες, επομένως μπορεί να είναι δύσκολο να τα εντοπίσει κανείς. Μια αναζήτηση των όρων «ξυπόλυτος» ή «μονοπάτια για ξυπόλυτο περπάτημα» στην τοπική γλώσσα μπορεί να βοηθήσει.
Στο Χονγκ Κονγκ, τη Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία, ορισμένα δημόσια πάρκα διαθέτουν μονοπάτια με βότσαλα, διαδρομές με λείες πέτρες σταθερά τοποθετημένες στο έδαφος που χρησιμοποιούνται για ρεφλεξολογία και μασάζ ποδιών.
Παρομοίως, στις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχουν τα λεγόμενα πάρκα ευεξίας και άτυπες ξυπόλυτες πεζοπορίες σε κανονικά μονοπάτια. Επειδή ωστόσο τέτοιες διαδρομές είναι σπάνιες στη χώρα, η Γουίλιαμς σχεδιάζει να επεκτείνει την ιδέα του The Barefoot Trail και αλλού.
Το ίδρυμα έλαβε πρόσφατα περίπου οκτώ εκτάρια γης σε μια εμπορική και οικιστική περιοχή στη φοιτητούπολη Λόρενς, στο Κάνσας, για τη δημιουργία ενός πάρκου αντίστοιχου με εκείνο που άνοιξε στην Αριζόνα.
«Το πάρκο θα είναι ένα από τα στοιχεία ενός μεγαλύτερου εμπορικού συγκροτήματος που αναπτύσσεται», λέει η Γουίλιαμς. «Στόχος είναι να εντάξουμε αυτά τα φυσικά περιβάλλοντα στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων και να προσφέρουμε ασφαλείς χώρους για να τα απολαμβάνουν».