Οι αόρατες προκριματικές: στο παρασκήνιο της Δημοκρατικής κούρσας για το 2028

Κανείς δεν έχει επισήμως θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία, αλλά όλοι κάνουν προεκλογική εκστρατεία.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Όταν οι Δημοκρατικοί ψηφοφόροι ρίξουν τις πρώτες τους ψήφους στην Αϊόβα και το Νιου Χάμσαϊρ στις αρχές του 2028, η μάχη για το χρίσμα ενδέχεται να διεξάγεται ήδη σχεδόν δύο χρόνια.

Σε ολόκληρη την Αμερική, οι Δημοκρατικοί κυβερνήτες ηγούνται εκδηλώσεων συγκέντρωσης χρημάτων σε πολιτείες που διεξάγουν νωρίς προκριματικές εκλογές για την προεδρία. Γερουσιαστές κυκλοφορούν απομνημονεύματα. Παλαίμαχα στελέχη κυβερνήσεων κάνουν προσεκτικά σκηνοθετημένες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Μέλη του Κογκρέσου χτίζουν τεράστια ακροατήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιμένοντας παράλληλα ότι είναι απολύτως αφοσιωμένα στα σημερινά τους καθήκοντα. Πολιτικές επιτροπές δράσης προσλαμβάνουν αθόρυβα προσωπικό. Δωρητές κλείνουν συναντήσεις. Δημοσκόποι δοκιμάζουν συνθήματα. Επικοινωνιολόγοι χαράσσουν στρατηγικές για τους αντιπροσώπους.

Κανείς δεν ανακοινώνει. Όλοι προετοιμάζονται.

Το Δημοκρατικό Κόμμα μπαίνει, πιθανότατα, στη πιο απρόβλεπτη προεδρική αναμέτρηση των τελευταίων πενήντα χρόνων: μια πραγματικά ανοιχτή προκριματική διαδικασία, χωρίς εν ενεργεία πρόεδρο, χωρίς αντιπρόεδρο που κληρονομεί αυτομάτως τη σκυτάλη και χωρίς κάποιον προφανή ηγέτη συναίνεσης.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που οι στρατηγιστές της Ουάσινγκτον όλο και πιο συχνά αποκαλούν «Αόρατη προκριματική αναμέτρηση»: μια εκτεταμένη σκιώδης καμπάνια, στην οποία δεκάδες φιλόδοξοι Δημοκρατικοί ανταγωνίζονται για επιρροή πολύ πριν ένας και μόνο υποψήφιος καταθέσει επίσημα τα χαρτιά του.

Ένα κόμμα που αναζητά τη νέα του ταυτότητα

Το διακύβευμα ξεπερνά κατά πολύ τα πρόσωπα.

Το Δημοκρατικό Κόμμα συνεχίζει να παλεύει με τα πολιτικά διδάγματα της εποχής Τραμπ. Πρέπει οι Δημοκρατικοί να κινηθούν προς το κέντρο για να ξανακερδίσουν τους μετριοπαθείς των προαστίων; Ή να αγκαλιάσουν ένα πιο λαϊκιστικό οικονομικό μήνυμα που θα ενθαρρύνει τους νεότερους ψηφοφόρους; Να παραμείνει η μετανάστευση καθοριστικό ζήτημα; Μπορεί η πολιτική για το κλίμα να αναδιατυπωθεί γύρω από τις θέσεις εργασίας και όχι γύρω από τη θυσία; Πώς πρέπει το κόμμα να αντιμετωπίσει τα ζητήματα ταυτότητας και κουλτούρας που οι Ρεπουμπλικανοί έχουν αξιοποιήσει αποτελεσματικά στις πρόσφατες εκλογές;

Ο τελικός υποψήφιος δεν θα κληρονομήσει απλώς μια συμμαχία.

Θα καθορίσει τι εκπροσωπεί το Δημοκρατικό Κόμμα μετά από σχεδόν μια δεκαετία που κυριαρχήθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Αυτή η αβεβαιότητα εξηγεί γιατί τόσοι πολλοί πιθανοί υποψήφιοι συμπεριφέρονται σαν διεκδικητές της προεδρίας χωρίς να το παραδέχονται.

Γκάβιν Νιούσομ: σε προεκλογική εκστρατεία χωρίς επίσημη υποψηφιότητα

Λίγοι πολιτικοί έχουν αγκαλιάσει τόσο ορατά τη σκιώδη καμπάνια όσο ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ.

Εδώ και χρόνια, ο Νιούσομ διευρύνει προσεκτικά το εθνικό του προφίλ μέσα από τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις με συντηρητικούς, εμφανίσεις σε πολιτείες που ελέγχονται από Ρεπουμπλικανούς, συνεντεύξεις σε δημοφιλή podcast και αδιάκοπη κριτική στην κυβέρνηση Τραμπ και στον ίδιο τον Τραμπ.

Το μήνυμά του είναι απλό: οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν απλώς να αντιτίθενται στους Ρεπουμπλικανούς – πρέπει να τους νικήσουν στην εθνική συζήτηση.

Ο Νιούσομ έχει καλλιεργήσει σχέσεις με μεγάλους δωρητές, έχει χτίσει δεσμούς με συνδικάτα και έχει τοποθετήσει τον εαυτό του ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους επικοινωνητές του κόμματος.

Η πρόκληση που αντιμετωπίζει είναι εξίσου προφανής.

Οι Ρεπουμπλικανοί θα απολάμβαναν μια αναμέτρηση με έναν κυβερνήτη της Καλιφόρνια, παρουσιάζοντας τον Νιούσομ ως ενσάρκωση της προοδευτικής υπερβολής. Οι ίδιοι οι Δημοκρατικοί παραμένουν διχασμένοι για το αν το λουστραρισμένο τηλεοπτικό του στυλ μεταφράζεται σε ευρεία εκλογική απήχηση.

Άντι Μπεσίαρ: ο Δημοκρατικός που συνεχίζουν να εκλέγουν οι Ρεπουμπλικανοί

Αν οι Δημοκρατικοί αναζητούν απόδειξη ότι η προοδευτική πολιτική μπορεί ακόμη να ευδοκιμήσει σε βαθιά συντηρητικά εδάφη, ο κυβερνήτης του Κεντάκι, Άντι Μπεσίαρ, έχει γίνει το χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Εκλεγμένος δύο φορές σε μία από τις πιο «κόκκινες» πολιτείες της Αμερικής, ο Μπεσίαρ έχει οικοδομήσει ένα ήρεμο, διακομματικό προφίλ, με έμφαση στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, την υγεία και την οικονομική ανάπτυξη.

Η απήχησή του είναι προφανής.

Αν οι Δημοκρατικοί ελπίζουν να ξανακερδίσουν στήριξη στη αγροτική Αμερική, ο Μπεσίαρ προσφέρει ίσως το πιο ισχυρό τους παράδειγμα.

Η πρόκληση που αντιμετωπίζει είναι επίσης σημαντική: μπορεί ένας κυβερνήτης με σχετικά περιορισμένη εθνική έκθεση να μετατρέψει τη δημοφιλία του στην περιοχή σε εθνικό κίνημα;

Ακόμη και φαινομενικά άσχετες ειδήσεις – όπως η πρόσφατη δημόσια έκκλησή του για μεγαλύτερη διαφάνεια σχετικά με την υγεία του γερουσιαστή του Κεντάκι, Μιτς Μακόνελ – έχουν ενισχύσει την εικόνα του ως μετρημένου, εκτελεστικού ηγέτη που δεν διστάζει να αγγίξει πολιτικά ευαίσθητα ζητήματα.

Πιτ Μπούτιτζιτζ: παραμένει ο πιο αποτελεσματικός επικοινωνητής;

Λίγοι Δημοκρατικοί τα καταφέρνουν τόσο καλά σε εχθρικά μίντια όσο ο Πιτ Μπούτιτζιτζ.

Ο πρώην υπουργός Μεταφορών έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο αποτελεσματικούς τηλεοπτικούς υπερασπιστές του κόμματος, εμφανιζόμενος τακτικά σε συντηρητικά δίκτυα όπου αποδομεί με ψυχραιμία τα επιχειρήματα των Ρεπουμπλικανών.

Από την εντυπωσιακά δυνατή προεδρική του καμπάνια το 2020, ο Μπούτιτζιτζ έχει διευρύνει το πολιτικό του προφίλ πέρα από την τεχνοκρατική του εικόνα, συμμετέχοντας σε ευρύτερες συζητήσεις για τη δημοκρατία, την οικονομία και την αμερικανική ταυτότητα.

Οι υποστηρικτές του υποστηρίζουν ότι εκπροσωπεί τη νέα γενιά ηγεσίας των Δημοκρατικών. Οι επικριτές του, όμως, αμφισβητούν αν η απήχησή του ξεπερνά τους υψηλά μορφωμένους ψηφοφόρους των προαστίων.

Σε κάθε περίπτωση, ελάχιστοι παρατηρητές αμφιβάλλουν ότι παραμένει ένας από τους πιο πειθαρχημένους πιθανούς υποψήφιους.

Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές: από ακτιβίστρια σε εθνική ηγέτιδα;

Η βουλευτής της Νέας Υόρκης Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές έχει υποστεί ίσως τη πιο εντυπωσιακή πολιτική μεταμόρφωση μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα.

Αρχικά απορριπτόμενη από τους μετριοπαθείς ως υποψήφια διαμαρτυρίας, έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο επιδραστικές εθνικές φιγούρες του κόμματος.

Το τεράστιο διαδικτυακό της ακροατήριο της δίνει άμεση πρόσβαση σε εκατομμύρια νεότερους ψηφοφόρους, χωρίς να χρειάζεται να βασιστεί στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Η πρόκλησή της είναι να πείσει τους δύσπιστους Δημοκρατικούς ότι μπορεί να ενώσει τη ευρεία συμμαχία που απαιτείται για να νικηθεί εθνικά το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Οι υποστηρικτές της υποστηρίζουν ολοένα και περισσότερο ότι το κόμμα δεν έχει πια την πολυτέλεια να επιλέξει έναν ακόμη συνετό κεντρώο υποψήφιο.

Οι επικριτές φοβούνται ότι το προοδευτικό της στίγμα παραμένει υπερβολικά διχαστικό σε κρίσιμες πολιτείες-κλειδιά.

Τζος Σαπίρο: ο κυβερνήτης της Πενσιλβάνια

Ο κυβερνήτης της Πενσιλβάνια Τζος Σαπίρο κινείται σε μια άλλη ελκυστική τροχιά.

Νέος, με πειστικό δημόσιο λόγο και επικεφαλής ίσως της πιο σημαντικής πολιτείας-πεδίου μάχης της χώρας, ο Σαπίρο έχει αποσπάσει σταθερά εθνική προσοχή μέσα από διακομματικά έργα υποδομών και διαχείριση κρίσεων.

Πολλοί Δημοκρατικοί στρατηγιστές θεωρούν ιδιωτικά ότι η Πενσιλβάνια είναι απολύτως κρίσιμη σε οποιαδήποτε πορεία μέσω του Σώματος Εκλεκτόρων για επιστροφή στον Λευκό Οίκο.

Η νίκη εκεί ως κυβερνήτης φέρνει, αναπόφευκτα, σενάρια για προεδρικές φιλοδοξίες.

Τζέι-Μπι Πρίτζκερ: ο προοδευτικός δισεκατομμυριούχος

Ο κυβερνήτης του Ιλινόι, Τζέι-Μπι Πρίτζκερ, διαθέτει κάτι που κάθε προεδρικός υποψήφιος θεωρεί πολύτιμο: πόρους.

Ως ένας από τους πλουσιότερους πολιτικούς της Αμερικής (η οικογένεια Πρίτζκερ είναι ιδιοκτήτρια της αλυσίδας ξενοδοχείων Hyatt), ο Πρίτζκερ μπορεί να χρηματοδοτήσει τεράστιες πολιτικές μηχανές, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αταλάντευτο υπερασπιστή των προτεραιοτήτων της προοδευτικής πτέρυγας, των οργανωμένων εργαζομένων και του δικαιώματος στην άμβλωση.

Η διάθεσή του να συγκρούεται επιθετικά με τους Ρεπουμπλικανούς τον έχει κάνει όλο και πιο δημοφιλή ανάμεσα στους Δημοκρατικούς ακτιβιστές.

Το αν αυτή η δημοτικότητα επεκτείνεται και σε εθνικό επίπεδο παραμένει ανοιχτό ερώτημα.

Ραφαέλ Γουόρνοκ: η φωνή της Γερουσίας

Ο γερουσιαστής της Τζόρτζια Ραφαέλ Γουόρνοκ εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διακριτικών σεναρίων για την προεδρία.

Η συναρπαστική προσωπική του ιστορία – από πάστορας στον ιστορικό ναό Ebenezer Baptist Church έως γερουσιαστής που εκπροσωπεί μία από τις πιο ανταγωνιστικές πολιτείες της χώρας – του δίνει ένα μοναδικά εμπνευσμένο προφίλ.

Η πρόκληση για τον Γουόρνοκ είναι ο χρονισμός.

Πολλοί Δημοκρατικοί πιστεύουν ότι το πολιτικό του μέλλον μπορεί τελικά να βρίσκεται στο 2032 και όχι στο 2028, δίνοντάς του περισσότερο χρόνο να αποκτήσει εθνική εμπειρία.

Κάμαλα Χάρις: το μεγάλο ερωτηματικό

Κανένα πρόσωπο δεν γεννά περισσότερη αβεβαιότητα από την πρώην αντιπρόεδρο Κάμαλα Χάρις.

Έχοντας ηγηθεί του ψηφοδελτίου των Δημοκρατικών το 2024, η Χάρις παραμένει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες του κόμματος.

Η εθνική της οργάνωση, το δίκτυο δωρητών και η πολιτική της εμπειρία θα την καθιστούσαν αμέσως μία από τις ισχυρότερες διεκδικήτριες – αν επιλέξει να κατέβει.

Κι όμως, πολλοί Δημοκρατικοί συνεχίζουν να συζητούν αν το κόμμα πρέπει να αγκαλιάσει ένα γνώριμο εθνικό πρόσωπο ή να στραφεί αποφασιστικά σε μια νέα γενιά.

Η απόφασή της – ή η άρνησή της – να θέσει υποψηφιότητα μπορεί να διαμορφώσει ολόκληρο το πεδίο.

Τα αουτσάιντερ

Κάθε ανοιχτή προεδρική αναμέτρηση καταλήγει να φέρνει στην επιφάνεια και υποψήφιους-έκπληξη.

Ο γερουσιαστής της Τζόρτζια Τζον Όσοφ έχει αρχίσει να προσελκύει αυξανόμενη προσοχή καθώς οι Δημοκρατικοί αναζητούν ένα πρόσωπο που μπορεί να μιλήσει σε όλες τις ιδεολογικές πτέρυγες, αν και ο ίδιος εξακολουθεί να αρνείται ότι έχει προεδρικές φιλοδοξίες και εστιάζει στην καμπάνια του για τη Γερουσία.

Ο κυβερνήτης του Μέριλαντ Γουες Μουρ συνεχίζει να εντυπωσιάζει τους δωρητές με τη βιογραφία και το εκτελεστικό του στυλ.

Ακόμη και πρόσωπα όπως ο γερουσιαστής της Αριζόνα Μαρκ Κέλι, ο γερουσιαστής του Κονέκτικατ Κρις Μέρφι ή ο πρώην δήμαρχος του Σικάγο και προσωπάρχης του Λευκού Οίκου Ραμ Εμάνουελ θα μπορούσαν να εμφανιστούν στο προσκήνιο αν οι πιο γνωστοί διεκδικητές κλονιστούν.

Η ιστορία δείχνει ότι κάποιος που σήμερα σχεδόν δεν αναφέρεται μπορεί αύριο να γίνει φαβορί.

Οι νέοι κανόνες της προεδρικής πολιτικής

Σε αντίθεση με προηγούμενες γενιές, η σημερινή «αόρατη» προκριματική διαδικασία εξελίσσεται διαρκώς στο διαδίκτυο. Οι υποψήφιοι δεν χρειάζονται πια ομιλίες στην Αϊόβα για να χτίσουν δυναμική.

Μία και μόνο συνέντευξη σε podcast μπορεί να φτάσει σε εκατομμύρια θεατές, να κυριαρχήσει στον ειδησεογραφικό κύκλο και να εκτοξεύσει το εθνικό προφίλ ενός υποψήφιου μέσα σε μία νύχτα. Ένα viral βίντεο στο TikTok ίσως αγγίξει περισσότερους νέους ψηφοφόρους απ’ ό,τι εβδομάδες τηλεοπτικής διαφήμισης.

Κάθε ομιλία πολιτικής ουσίας μετατρέπεται σε υλικό καμπάνιας. Κάθε ταξίδι στο εξωτερικό εξετάζεται ως τεστ προεδρικής ηγεσίας και κάθε συνέντευξη σε καλωδιακό δίκτυο λειτουργεί σαν μικρογραφία προεδρικού debate.

Οι πολιτικοί σύμβουλοι υποστηρίζουν ολοένα και περισσότερο ότι οι υποψήφιοι χτίζουν πλέον προσωπικά μίντια brands χρόνια πριν μπουν επίσημα στην προεδρική αρένα.

Ομπάμα: εξακολουθεί να ρίχνει βαριά σκιά

Πάνω από όλο αυτό το πεδίο αιωρείται ένας άνδρας που δεν είναι υποψήφιος.

Ο πρώην πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα παραμένει ίσως η πιο επιδραστική φωνή του Δημοκρατικού Κόμματος.

Παρότι αποφεύγει προσεκτικά να στηρίξει οποιονδήποτε πιθανό διάδοχο, πολλοί ηγέτες του κόμματος πιστεύουν ότι η γνώμη του μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική αν η προκριματική διαδικασία παραμείνει κατακερματισμένη.

Το αν ο Ομπάμα θα παίξει τελικά ρόλο «ρυθμιστή» ή θα επιλέξει συνειδητά να παραμείνει ουδέτερος μπορεί να επηρεάσει βαθιά τη συμπεριφορά των δωρητών και τις υποστηρίξεις των ελίτ σε όλο το κόμμα.

Οι ενδιάμεσες εκλογές προηγούνται

Προς το παρόν, κάθε επίδοξος προεδρικός υποψήφιος επιμένει ότι το 2026 – ή, σε ορισμένες πολιτείες, το 2027 – είναι η άμεση προτεραιότητα. Οι κυβερνήτες πρέπει να κυβερνούν, ενώ οι γερουσιαστές πρέπει να υπερασπιστούν τις έδρες τους.

Οι Δημοκρατικοί πρέπει πρώτα να αποδείξουν ότι μπορούν να ξανακερδίσουν εξουσία στο Κογκρέσο πριν αρχίσουν να ονειρεύονται την επιστροφή στον Λευκό Οίκο. Κι όμως, κάθε προεκλογική εμφάνιση, δείπνο συγκέντρωσης χρημάτων και εθνική τηλεοπτική συνέντευξη αξιολογείται μέσα από ένα δεύτερο πρίσμα.

Ποιος έμοιαζε προεδρικός; Ποιος εντυπωσίασε τους δωρητές; Ποιος επικοινώνησε με τους νεότερους ψηφοφόρους; Ποιος βγήκε αλώβητος από τα πρωτοσέλιδα της εβδομάδας; Οι απαντήσεις διαμορφώνουν αθόρυβα μια κούρσα που επισήμως δεν υπάρχει.

Στην Ουάσινγκτον, όμως, λίγοι ξεγελιούνται. Η μάχη για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών το 2028 έχει ήδη ξεκινήσει – ακόμη κι αν οι υποψήφιοι απλώς αρνούνται να το παραδεχθούν.