Φορητοί αισθητήρες ρύπανσης ανοίγουν τον δρόμο για παρακολούθηση σε χώρους που ήταν αδύνατο να ελεγχθούν, από αποβάθρες του μετρό έως σχολικές αυλές
Στις περισσότερες χώρες, η ατμοσφαιρική ρύπανση εξακολουθεί να είναι μία από τις μεγαλύτερες απειλές για την υγεία των ανθρώπων. Στο Λονδίνο, η κατάσταση βελτιώνεται και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε πιο αυστηρούς κανόνες στις μεταφορές.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Μια ανεξάρτητη ανάλυση από ειδικούς του Imperial College London διαπίστωσε ότι η Ζώνη Πολύ Χαμηλών Εκπομπών (ULEZ), η οποία κρατά τα πιο ρυπογόνα οχήματα εκτός δρόμου, έχει μειώσει τα επίπεδα ρύπανσης από λεπτά σωματίδια (PM2,5) κατά 31% στο εξωτερικό Λονδίνο και το διοξείδιο του αζώτου, το αέριο που συνδέεται με την κυκλοφορία και ερεθίζει τους πνεύμονες, κατά 27% σε ολόκληρη την πόλη.
Ωστόσο, η ποιότητα του αέρα μπορεί να αλλάζει μέσα στην ημέρα, και το ίδιο ισχύει για το όζον, τη γύρη και άλλους ρύπους.
Οι αισθητήρες ποιότητας αέρα φτάνουν σε νέα σημεία
Η παρακολούθηση αυτών των διακυμάνσεων γίνεται ευκολότερη, χάρη σε μια νέα γενιά αισθητήρων ποιότητας αέρα, συμπαγών και σχετικά οικονομικών, αν και η τιμή τους παραμένει στις δεκάδες χιλιάδες ευρώ.
Η δρ Κέιλα Σουλτ είναι ερευνήτρια Κοινωνικής και Περιβαλλοντικής Τεχνολογίας στο Imperial College London. Η επιτόπια έρευνά της βασίζεται σε συσκευές όπως ένας φορητός μετρητής μαύρου άνθρακα, ένας συμπαγής αισθητήρας που καταγράφει τη ρύπανση από σωματίδια που προέρχονται από καύση υλικών όπως το ξύλο ή ο άνθρακας.
«Έχουμε χαμηλότερα επίπεδα μαύρου άνθρακα εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο», λέει στο Euronews Earth. «Πρόκειται σίγουρα για πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα σε παγκόσμιο επίπεδο και συμβάλλει σε έναν πολύ υψηλό αριθμό θανάτων.»
Αυτοί οι μικροί αισθητήρες, που χρησιμοποιούνται πλέον σε όλο το δίκτυο παρακολούθησης "Breathe London" στην πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου, μπορούν να φτάσουν σε σημεία όπου ο ογκώδης εξοπλισμός αναφοράς δεν θα μπορούσε ποτέ.
«Η χρήση μικρού, συμπαγούς εξοπλισμού όπως αυτοί οι αισθητήρες αλλάζει πραγματικά το πού και πώς μπορούμε να παρακολουθούμε τη ρύπανση», λέει η Σουλτ, αναφερόμενη σε συναδέλφους της που πλέον μετρούν την ποιότητα του αέρα στο Μετρό του Λονδίνου.
Το μικρό τους μέγεθος διευκολύνει επίσης την εγκατάσταση αισθητήρων ακριβώς εκεί όπου χρειάζονται περισσότερο: στις κοινότητες που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της ρύπανσης. Και οι προγραμματιστές λογισμικού μπορούν να ενσωματώσουν τις μετρήσεις στις δικές τους εφαρμογές και πλατφόρμες, ώστε η ποιότητα του αέρα να είναι κάτι που οι πολίτες μπορούν πράγματι να ελέγχουν από το κινητό τους, όπου κι αν βρίσκονται στο Λονδίνο.
Τα δεδομένα ρύπανσης γίνονται πιο σαφή και πιο προσβάσιμα
Για τη Σουλτ, αυτό είναι κρίσιμο, έχει σημασία οι πολίτες να βλέπουν πραγματικά τα δεδομένα που παράγουν οι αισθητήρες. «Ορισμένες ομάδες στην κοινωνία είναι πιο πιθανό να ασχοληθούν με πληροφορίες για την ρύπανση όταν φροντίζουν κάποιον που μπορεί να έχει πρόβλημα υγείας», λέει. «Αλλά πολλοί άνθρωποι που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από δεδομένα σε πραγματικό χρόνο απλώς δεν τα συναντούν ποτέ.»
Μέρος του προβλήματος, υποστηρίζει, είναι ο τρόπος με τον οποίο δημοσιοποιούνται αυτά τα δεδομένα: «Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι πληροφορίες για την ατμοσφαιρική ρύπανση μπορεί να είναι πάρα πολύ περίπλοκος.»
Η ομάδα της συνεργάζεται άμεσα με τις πληττόμενες κοινότητες για να το αλλάξει αυτό, οργανώνοντας δραστηριότητες σε σχολεία όπου οι μαθητές σχεδιάζουν τις δικές τους οθόνες ρύπανσης και δουλεύοντας μαζί με κατοίκους στο πλαίσιο του έργου AWAIR, ενός συνόλου δημόσιων, ηλιακά τροφοδοτούμενων οθονών ποιότητας του αέρα που έχουν ήδη εγκατασταθεί σε πολλές γειτονιές του Λονδίνου.
Προγραμματίζονται και άλλες εγκαταστάσεις, καθώς οι ερευνητές προσπαθούν να κλείσουν την ψαλίδα ανάμεσα σε ό,τι μπορούν να μετρήσουν οι αισθητήρες και σε ό,τι μπορεί πραγματικά να κατανοήσει το κοινό.