Οι τιμές των κατοικιών στην Ευρώπη εξακολουθούν να αυξάνονται, ξεπερνώντας τον πληθωρισμό σε πολλές χώρες. Οι ετήσιες αυξήσεις κυμάνθηκαν από 0,6% στη Γερμανία έως 16,5% στην Πορτογαλία το β΄ τρίμηνο του 2026.
Οι τιμές των κατοικιών συνεχίζουν να αυξάνονται σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, αλλά ο ρυθμός διαφέρει σημαντικά. Η Πορτογαλία, η Βουλγαρία και η Ισπανία κατέγραψαν διψήφιες ετήσιες αυξήσεις στο δεύτερο τρίμηνο του 2026, ενώ στη Φινλανδία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία οι τιμές μειώθηκαν.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Σε επίπεδο ΕΕ, οι τιμές αυξήθηκαν κατά 4,7% σε σχέση με έναν χρόνο πριν, ξεπερνώντας τον πληθωρισμό, που ήταν 3,2%.
Πού αυξάνονται οι τιμές με τον μεγαλύτερο ρυθμό και πόσο από αυτή την άνοδο μένει, όταν συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός;
Άνοδος άνω του 15% σε Πορτογαλία και Βουλγαρία
Σε 29 ευρωπαϊκές χώρες, οι εννέα κατέγραψαν διψήφιες ετήσιες αυξήσεις στις τιμές κατοικιών, σύμφωνα με τη Eurostat. Η Πορτογαλία σημείωσε τη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση στο δεύτερο τρίμηνο του 2026, 16,5%, με τη Βουλγαρία να ακολουθεί από κοντά (15,5%).
Ο Μικ Κάλμετ, ειδικός στην αγορά ακινήτων στο Global Property Guide, σημείωσε ότι στην Πορτογαλία η ισχυρή ζήτηση για κατοικίες εξακολουθεί να υπερβαίνει την προσφορά, ιδίως στη Λισαβόνα, το Πόρτο και δημοφιλείς παράκτιες περιοχές. «Ο περιορισμένος αριθμός νέων κατασκευών, οι ξένες επενδύσεις, η ζήτηση που συνδέεται με τον τουρισμό και οι επίμονες ελλείψεις κατοικιών έχουν συμβάλει όλες στην άνοδο των τιμών», δήλωσε στο Euronews Business.
Ο Κάλμετ εξήγησε ότι στη Βουλγαρία η αύξηση των εισοδημάτων των νοικοκυριών, η άνοδος των μισθών, η σχετικά προσιτή στεγαστική χρηματοδότηση και η ισχυρή ζήτηση για ακίνητα ως επενδύσεις στήριξαν την άνοδο των τιμών.
Η Λιθουανία (14,3%), η Σλοβακία (13,6%), η Κροατία (12,7%), η Ισπανία (12,1%), η Ρουμανία (12,1%), η Λετονία (11,4%) και η Ουγγαρία (10,2%) κατέγραψαν επίσης αυξήσεις άνω του 10%.
Η Δανία (9,4%), η Σλοβενία (9,1%) και η Τσεχία (8,6%) κινήθηκαν επίσης κοντά στο όριο του 10%.
Οι τιμές κατοικιών αυξήθηκαν επίσης περισσότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ σε Κύπρο (7,9%), Μάλτα (6,9%), Πολωνία (6,3%), Ιρλανδία (6%), Εσθονία (5,8%), Αυστρία (5,1%) και Σουηδία (4,8%).
Τρεις χώρες κατέγραψαν μειώσεις
Η Φινλανδία (-2,7%), το Λουξεμβούργο (-2,2%) και η Γαλλία (-0,8%) ήταν οι μόνες χώρες όπου οι τιμές κατοικιών υποχώρησαν σε ετήσια βάση την περίοδο αυτή.
Ο Μικ Κάλμετ απέδωσε την εξέλιξη στη Φινλανδία στη χαμηλή οικονομική ανάπτυξη, στη συγκρατημένη εμπιστοσύνη των καταναλωτών και στις παρατεινόμενες επιπτώσεις των υψηλότερων επιτοκίων.
«Στη Γαλλία, οι περιορισμοί στην αγοραστική δυνατότητα, η σχετικά ασθενής ζήτηση για κατοικίες και οι επιπτώσεις των προηγουμένως υψηλών στεγαστικών επιτοκίων άσκησαν πτωτική πίεση στις τιμές», δήλωσε ο Κάλμετ, προσθέτοντας ότι η οικονομική αβεβαιότητα έχει επίσης οδηγήσει ορισμένους υποψήφιους αγοραστές να αναβάλουν τις αγορές τους.
Από τις τέσσερις μεγαλύτερες οικονομίες της ΕΕ, η Ισπανία ξεχωρίζει με άνοδο 12,1%, ενώ η Ιταλία (4%) βρίσκεται κάτω από τον μέσο όρο της Ένωσης. Η Γερμανία κατέγραψε μόλις μία μικρή αύξηση 0,6%, λίγο πάνω από τη Γαλλία, όπου οι τιμές κατοικιών μειώθηκαν κατά 0,8%.
«[Στη Γερμανία] τα υψηλότερα στεγαστικά επιτόκια επέστρεψαν. Η δυνατότητα πρόσβασης στην κατοικία επιδεινώνεται. Η ζήτηση για στεγαστικά δάνεια εξασθενεί», έγραψαν στην ανάλυσή τους ο Κάρστεν Μπρζέσκι και η Φραντζίσκα Μπίελ από την ING.
Τα τοπικά θεμελιώδη διευρύνουν τις αποκλίσεις στην ευρωπαϊκή αγορά κατοικίας
Ο Κάλμετ επισήμανε ότι οι διαφορετικοί ρυθμοί ανόδου των τιμών κατοικιών αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό τις ελλείψεις στέγης σε εθνικό επίπεδο, την πορεία των εισοδημάτων, τους όρους των στεγαστικών δανείων και τις δημογραφικές τάσεις. «Οι αγορές κατοικίας είναι, στη βάση τους, τοπικές, παρότι οι ευρωπαϊκές χώρες μοιράζονται πολλές από τις ίδιες οικονομικές και νομισματικές συνθήκες», είπε.
Οι χώρες όπου η ζήτηση είναι ισχυρή και η οικοδομική δραστηριότητα περιορισμένη τείνουν να καταγράφουν ταχύτερες αυξήσεις τιμών. Αντίθετα, οι χώρες με ασθενέστερη οικονομική ανάπτυξη, συγκρατημένη ζήτηση από τα νοικοκυριά ή μεγαλύτερη ευαισθησία στο κόστος δανεισμού εμφανίζουν βραδύτερη άνοδο ή και πτώση των τιμών.
Η άνοδος παραμένει ισχυρή σε πραγματικούς όρους
Ακόμη και αφού συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός, η πραγματική αύξηση των τιμών κατοικιών παραμένει ισχυρή σε πολλές χώρες.
Στην ΕΕ, με τον πληθωρισμό στο 3,2%, οι τιμές κατοικιών αυξήθηκαν σε πραγματικούς όρους κατά 1,5%.
Ωστόσο, σε αρκετές χώρες η άνοδος ήταν πολύ πιο έντονη. Στην Πορτογαλία, για παράδειγμα, ο πληθωρισμός την περίοδο αυτή ήταν 3,6%, με αποτέλεσμα η πραγματική αύξηση των τιμών κατοικιών να φτάσει το 12,1%.
Η πραγματική άνοδος ξεπέρασε επίσης το 7% στη Σλοβακία (9,4%), τη Βουλγαρία (9,1%), τη Λιθουανία (8,8%), την Ισπανία (8,3%), τη Λετονία (7,9%), τη Δανία (7,7%), την Ουγγαρία (7,7%) και την Κροατία (7,5%).
Έξι χώρες κατέγραψαν πτώση σε πραγματικούς όρους, με το Λουξεμβούργο να προηγείται, καθώς οι τιμές μειώθηκαν κατά 6,4%. Οι πραγματικές τιμές κατοικιών υποχώρησαν επίσης κατά 3,2% στη Γαλλία και 2% στη Γερμανία.
Εξηγώντας τι έχει οδηγήσει τις τιμές κατοικιών μέσα σε αυτό το έτος, ο Κάλμετ είπε: «Τρεις παράγοντες ξεχωρίζουν: οι επίμονες ελλείψεις κατοικιών, η αύξηση των εισοδημάτων των νοικοκυριών και οι μεταβαλλόμενοι όροι των στεγαστικών δανείων. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, η κατασκευή κατοικιών δεν έχει καταφέρει να συμβαδίσει με τη ζήτηση για στέγη».
Τι μέλλει γενέσθαι με τις τιμές κατοικιών;
Ο Κάλμετ εκτιμά ότι οι συνεχείς ελλείψεις σε στέγαση και η διατηρούμενη ζήτηση θα μπορούσαν να στηρίξουν νέες αυξήσεις τιμών σε πολλές ευρωπαϊκές αγορές. Ωστόσο, η άνοδος αναμένεται να παραμείνει άνιση και ένα ακόμη έτος διψήφιων αυξήσεων δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο.
«Ο μεγαλύτερος παράγοντας αβεβαιότητας είναι τα επιτόκια. Η ΕΚΤ αύξησε τα επιτόκια τον Σεπτέμβριο του 2026 ως αντίδραση στις ανανεωμένες πληθωριστικές πιέσεις. Τα υψηλότερα στεγαστικά κόστη, σε συνδυασμό με την ασθενέστερη αγοραστική δύναμη που προκαλείται από την άνοδο των τιμών της ενέργειας, θα μπορούσαν να επιβραδύνουν τη ζήτηση για κατοικίες», είπε.
Ο Μπρζέσκι και η Μπίελ σημείωσαν ότι οι υποψήφιοι αγοραστές στη Γερμανία αντιμετωπίζουν πλέον έναν δύσκολο συνδυασμό υψηλότερων τιμών ακινήτων, αυξημένου κόστους χρηματοδότησης και των παρατεινόμενων επιπτώσεων της ασθενέστερης πραγματικής αγοραστικής δύναμης, που οφείλεται στις δυσμενείς οικονομικές συνέπειες του πολέμου στη Μέση Ανατολή.