Γιώργος Γεωργόπουλος: Το θέμα είναι να μην χάνουμε και να μην κάνουμε τα πάντα για να κερδίσουμε

Μια διαφορετική ιστορία ενηλικίωσης που εκτυλίσσεται στο τατάμι του τζούντο, μας διηγείται ο Γιώργος Γεωργόπουλος, μέσα από την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ».

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Πρωταγωνίστρια είναι η Δάφνη, μια αθλήτρια του τζούντο από την Ικαρία. Είναι έτοιμη να ανοίξει τα φτερά της, αφήνοντας πίσω την ανεμελιά της εφηβείας. Ακολουθεί τον δάσκαλο Γιούρι στην Αθήνα, με το όνειρο των Ολυμπιακών αγώνων. Ο Γιούρι έχει εξαφανιστεί από τον κόσμο του τζούντο τα τελευταία χρόνια, για άγνωστους λόγους. Επιστρέφει, αναζητώντας μια καινούργια αρχή.

Η ταινία σκιαγραφεί τη σχέση δάσκαλου-μαθητή με μια φρέσκια και απολαυστική ματιά, συνδυάζοντας το χιούμορ με το δράμα, την τρυφερότητα με την ευαισθησία, την ποπ αίσθηση με τη στιβαρή αφήγηση. Η δράση της ταινίας εκτυλίσσεται στο Πέραμα, όπου ο Γιούρι, ο σενσέι – προπονητής έχει δημιουργήσει το δικό του ντότζο, το χώρο δηλαδή που διδάσκει πολεμικές τέχνες.

Η ταινία «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ» έκανε πρεμιέρα στο 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε πέντε βραβεία. Εκεί συναντήσαμε τον δημιουργό της Γιώργο Γεωργόπουλο και μιλήσαμε για την Πάττυ του:

- Πώς γεννήθηκε η ιδέα αυτής της ταινίας; Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με αυτό το άθλημα και με αυτή την ιδιαίτερη ιστορία;

Ήθελα πάντα να κάνω μια ταινία αθλητικού περιεχομένου, γιατί τις λάτρευα από μικρό παιδί. Ήθελα να είναι εμπνευσμένη από αυτές τις απλές ταινίες των 80’s, όπως το «Karate Kid», το «Rocky», το «Personal Best». Έκανα τζούντο για πάρα πολλά χρόνια, οπότε μου ήταν πάρα πολύ οικείο. Συνδύασα όλα αυτά τα στοιχεία και γεννήθηκε αυτή η μικρή ιστορία. Ήθελα η ταινία να έχει ένα λίγο teen χαρακτήρα, όπως είχαν και οι αντίστοιχες ταινίες των 80’s. Συνέπεσε κιόλας με τη φάση που έγινα πατέρας, ακριβώς πριν ξεκινήσουμε τα γυρίσματα, οπότε ήρθε και έδεσε όλο μαζί για να βγει μια τέτοιου τύπου μπαμπαδίστικη αθλητική ταινία.

- Παρόλο που την περιγράφεις ως μπαμπαδίστικη, είναι μια ταινία που έχει να κάνει κυρίως με τους εφήβους και τα θέματα που αντιμετωπίζουν, μεγαλώνοντας. Πάνω από όλα όμως είναι μια αθλητική ταινία, που δεν έχουμε δει ξανά στον ελληνικό κινηματογράφο. Είχε λοιπόν για σένα αυτή η τρίτη σου μεγάλου μήκους μια έξτρα δυσκολία και λόγω αθλήματος και λόγω θέματος; Το τζούντο είναι ένα άθλημα που δεν είναι και τόσο οικείο στον περισσότερο κόσμο και έχει μια πολύ ισχυρή πειθαρχία. Αυτό το αυστηρό πλαίσιο επηρέασε τον τρόπο που γύρισες στην ταινία;

Σίγουρα είχε μεγάλη δυσκολία, γιατί μια αθλητική ταινία απαιτεί συγκεκριμένο τρόπο γυρίσματος. Το τζούντο είναι ένα δύσκολο άθλημα, με λίγο πιο σύνθετους κανόνες που πρέπει να απλοποιηθούν στο μυαλό του θεατή που δεν τους γνωρίζει. Πρέπει να γίνουν λίγο ένα, δυο, τρία, να καταλαβαίνουμε δηλαδή ποιος κερδίζει, ποιος χάνει, γιατί κερδίζει, γιατί χάνει. Όλο αυτό ήταν μια πρόκληση για μένα. Αλλά αν δεν υπήρχε πρόκληση στο να κάνω μια ταινία που να έχει πραγματικά μια δυσκολία, να δοκιμαστώ και να εξελιχθώ και λίγο, δεν θα είχα λόγο να την κάνω. Εξαρχής μπήκα σε αυτό, γιατί είναι κάτι διαφορετικό. Ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό και νομίζω ότι βγήκε.

- Για ποιο λόγο διάλεξες έναν γυναικείο χαρακτήρα, ως πρωταγωνιστή; Σπάνια βλέπουμε αθλητικές ταινίες με γυναίκες. Συνήθως πρωταγωνιστούν άντρες. Τι προσέφερε στην δικιά σου κινηματογραφική ιστορία;

Επέλεξα ο κεντρικός χαρακτήρας να είναι γυναίκα, ένα κορίτσι 18 ετών, απλά και μόνο γιατί ο,τι ταινία είχα κάνει μέχρι σήμερα, είχε άντρες κεντρικούς χαρακτήρες. Και στις δύο πρώτες ταινίες μου, οι γυναίκες ήταν δευτερεύοντες, περιφερειακοί χαρακτήρες. Εντασσόταν και αυτό στο πλαίσιο της πρόκλησης, να κάνω δηλαδή, όπως σου είπα, μια ταινία με κεντρικό γυναικείο χαρακτήρα. Δεν είναι εύκολο να πλάσεις ένα γυναικείο χαρακτήρα σε ένα σενάριο, ιδίως όταν είσαι άντρας. Ή τουλάχιστον αυτό πίστευα, όταν άρχισα να το γράφω.

Μετά αποφάσισα ότι απλά θα γράψω για ένα χαρακτήρα, χωρίς να με ενδιαφέρει το φύλο του και θα το παίξει ένα κορίτσι και θα δούμε τι θα γίνει. Ήθελα απλά να το διαφοροποιήσω, να δω πως είναι όλο αυτό. Τίποτα παραπάνω. Υπάρχει άλλωστε ένας κεντρικός αντρικός χαρακτήρας, ο χαρακτήρας του σένσεϊ, που ερμηνεύει ο Βαγγέλης Μουρίκης. Αλλά ναι, ο κεντρικός είναι ένα κορίτσι 18 ετών, φρέσκο, με την αφέλεια της ηλικίας του, με την ορμή αυτής της ηλικίας. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο να αποτυπώσουμε: την ορμή αυτής της ηλικίας. Ελπίζω να το καταφέραμε.

- Ποια ήταν τα θέματα στα οποία ήθελες να εστιάσεις, να εξερευνήσεις και να αναδείξεις μέσα από αυτήν την ταινία;

Ο στόχος μου ήταν να προσθέσω λίγο σημερινή προβληματική στη γνωστή ιστορία της αθλητικής ταινίας που ξέρουμε από τα 80’s. Αυτό το έκανα με κύριο άξονα τη σχέση μιας νεαρής αθλήτριας με έναν άνδρα, μεσήλικα προπονητή. Από μόνη της αυτή η σχέση σήμερα μπορεί να γεννήσει πολλά ερωτηματικά. Ιδίως όταν πρόκειται για σχέση προπονητή-αθλήτριας και κυρίως δασκάλου-αθλήτριας, δηλαδή μια μη ίση σχέση εν τη γενέσει της. Εκεί ήθελα να επικεντρώσω με ότι γεννάει μια σχέση τέτοιου τύπου. Υπάρχουν ζητήματα και νύξεις μέσα στην ταινία με οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί ένας θεατής αναφορικά με αυτή την σχέση.

Ήθελα να εστιάσω σε αυτό λίγο πολύπλευρα, δηλαδή να προσπαθήσουμε να τους καταλάβουμε και τους δύο: το νέο κορίτσι, αλλά και αυτόν τον άνθρωπο ο οποίος είναι εκεί για να διδάξει ένα άθλημα και μάλιστα ένα άθλημα το οποίο απαιτεί σωματική επαφή. Όσο δύσκολο ακούγεται αυτό σήμερα.

- Κατάφερες να δημιουργήσεις ένα εφηβικό δράμα που διαθέτει όμως χιούμορ, μια ελαφράδα και μια αμεσότητα. Χωρίς να χάνει τη δυναμική και το κέντρο βάρους της, η ταινία παραμένει απλή και ευθύβολη, παρά τη δυσκολία της θεματικής της. Ήταν στο μυαλό σου εξαρχής να υπάρχουν παράλληλα το δραματικό και αυτό το ανάλαφρο-κωμικό στοιχείο ή προέκυψε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;

Εξαρχής ήθελα να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ του δραματικού στοιχείου και ενός πιο ποπ στοιχείου. Δεν θα έλεγα ότι είναι τόσο κωμικό, όσο πιο ποπ στοιχείο. Αυτό ήταν ένα πολύ μεγάλο στοίχημα, διότι αυτές οι ισορροπίες μπορούν να χαθούν πάρα πολύ εύκολα σε μια ταινία. Ο βασικός μου στόχος ήταν όμως εξαρχής να κάνω μια απολαυστική ταινία. Δηλαδή ο θεατής να τη βλέπει και να χαίρεται που τη βλέπει, την στιγμή ακριβώς που την βλέπει. Να το συνειδητοποιεί δηλαδή την ίδια στιγμή που τη βλέπει.

Οπότε, ναι, ήθελε τεχνάσματα προς την ποπ κατεύθυνση, ανά αρκετές στιγμές νομίζω. Αυτό το έκανε, θέλω να πιστεύω, απολαυστικό και για το θεατή και κυρίως το έκανε και για μας που κάναμε την ταινία. Δηλαδή είναι άλλο να κάνεις μια ταινία που θέλεις να απολαύσει ο θεατής και άλλο να κάνεις μια ταινία που θέλεις απλά να προβληματίσει το θεατή. Πιστεύω λοιπόν ότι ο θεατής θα περάσει καλά. Εμείς περάσαμε επίσης καλά και αυτή είναι η ουσία.

- Αυτό το ποπ στοιχείο, στο οποίο αναφέρθηκες, ενισχύει πάρα πολύ η μουσική, η οποία ελαφρύνει τη δραματικότητα της ιστορίας. Γιατί επιλέξατε αυτή τη μουσική και αυτά τα τραγούδια;

Σε σχέση με τη μουσική και γενικά με το ποπ στοιχείο, ήθελα η ταινία να έχει εξαρχής μια εφηβική προσέγγιση. Με ποια έννοια; Όχι να προσποιηθώ ότι κάνει την ταινία ένας έφηβος. Δεν την κάνει ένας έφηβος. Την κάνει ένας μπαμπάς, όπως είμαι εγώ. Δεν ήθελα να το κρύψω. Αυτή είναι η ουσία αυτής της ταινίας. Ελπίζω μουσικά να αγγίξει και εφήβους, αλλά πρόκειται ουσιαστικά για μουσικές επιλογές ενός εφήβου παλιότερων δεκαετιών.

Στην πραγματικότητα θα ήταν η επιλογή ενός μπαμπά και στην ταινία είναι η επιλογή του προπονητή, του σένσεϊ Βαγγέλη Μουρίκη. Δηλαδή όλο το κόνσεπτ των τραγουδιών είναι σαν να έχει βάλει μια κασέτα στο αυτοκίνητό του - που βάζει όντως μια κασέτα - και παίζουν σερί τα τραγούδια, το ένα μετά το άλλο. Αλλά το βασικότερο για μένα είναι ότι πρόκειται για μια εφηβική ταινία που επουδενί δεν την είχε κάνει ένας έφηβος. Την έχει κάνει κάποιος μεγαλύτερος, που θα ήθελε όμως να τη δει ένας έφηβος και θα ήθελε να τη δει και ένας έφηβος του μέλλοντος. Ο γιος μου, για παράδειγμα, όταν θα γίνει έφηβος.

- Ένα στοιχείο που αναδεικνύεται πολύ έντονα μέσα από την ταινία, είναι κατά τη γνώμη μου το κοινωνικοπολιτικό στοιχείο. Η Δάφνη είναι μια κοπέλα που έρχεται από την επαρχία, κυνηγώντας το όνειρό της στην πρωτεύουσα. Ξεκινά από χαμηλά, με όνειρο τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στην πρωτεύουσα έρχεται στο Πέραμα σε ένα πολύ συγκεκριμένο περιβάλλον, με συγκεκριμένες συνθήκες. Τα πάντα είναι πολύ δύσκολα για αυτήν, όπως και για τους άλλους χαρακτήρες της ταινίας.

Από την εμπειρία μου στο τζούντο, όπως συμβαίνει και στα υπόλοιπα μαχητικά αθλήματα, έχω δει ότι οι καλύτεροι σύλλογοι, οι καλύτεροι αθλητές, φυτρώνουν στα πιο λαϊκά μέρη, στις πιο λαϊκές συνοικίες. Μπορεί να είναι το Πέραμα, το Μενίδι, ή τα Λιόσια. Δεν είναι τυχαίο που συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί αυτό το άθλημα, πέραν του ότι είναι προφανέστατα και ένα μέσο επιβίωσης, όταν κάποιος κάνει πρωταθλητισμό, είναι ένα μέσο να ανέβεις κοινωνικά και ταξικά και να ξεφύγεις από αυτό το περιβάλλον στο οποίο έχεις μεγαλώσει.

Αυτό ήθελα να είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό στην ταινία και για τη Δάφνη, η οποία ξεκινάει από το νησί της, όπου δεν θα είχε καμία τύχη σε σχέση με τον πρωταθλητισμό. Δεν θα είχε καμία τύχη να παίξει σε αγώνες, ή να κυνηγήσει κάτι μεγαλύτερο. Αλλά και όταν φτάνει στην Αθήνα, ο προπονητής της έχει το ντότζο του στο Πέραμα. Θα μπορούσε ο προπονητής να μην το έχει στο Πέραμα. Έχει κάνει ήδη πράγματα στη ζωή του και θα μπορούσε να το βάλει σε μια άλλη συνοικία. Δεν το έχει βάλει ακριβώς για να υπάρχει η αίσθηση του επείγοντος στους αθλητές σε σχέση με την κοινωνική τους καταξίωση και τη νίκη. Δηλαδή η νίκη να μην είναι μόνο δόξα, να είναι κάτι πολύ σημαντικότερο γι’ αυτούς. Να είναι ο τρόπος να ξεφύγουν.

-Η Δάφνη έχει το υποκοριστικό όνομα Πάττυ, που συνδέεται με τη ζωή στην Ικαρία και την αθωότητα των προηγούμενων χρόνων της. Αυτός ο κοριτσίστικος χαρακτήρας μοιάζει να χάνεται κατά τη διάρκεια της ταινίας. Είναι σαν όλος ο περίγυρός της να την πιέζει, να μεγαλώσει, να ενηλικιωθεί, να πάρει αποφάσεις στη ζωή της. Και όλα αυτά γίνονται πάρα πολύ γρήγορα στη διάρκεια της ταινίας . Υπάρχει λοιπόν χώρος για τη Δάφνη να είναι και Πάττυ;

Το προσωνύμιο Πάττυ προέρχεται από το επώνυμο της Δάφνης, που είναι Πατήρη. Έτσι τη φώναζαν στο νησί της. Είναι το όνομα της παιδικής της ηλικίας. Εμείς τη γνωρίζουμε στη φάση της ζωής της που θέλει να αφήσει πίσω την Πάττυ, ή μπορεί και να μη θέλει στο τέλος. Όλοι όμως γύρω της θέλουν να αφήσει την Πάττυ πίσω, να αφήσει πίσω την παιδική της ηλικία και να ενηλικιωθεί. Αλλά εγώ πιστεύω ότι άμα δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα σε σχέση με αυτό το κορίτσι, αντιλαμβανόμαστε ότι η Δάφνη δεν χάνει τον εαυτό της για να κερδίσει. Δεν τον προδίδει.

Δεν θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει. Δεν θα αφήσει πίσω την Πάττυ και ο,τι αυτή συμβολίζει για να φτάσει στην κορυφή. Αυτό επιβεβαιώνεται στο φινάλε της ταινίας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό: Το θέμα είναι να μην χάνουμε και να μην κάνουμε τα πάντα για να κερδίσουμε. Οπότε η ταινία μου είναι πιο πολύ για την άρνηση ενηλικίωσης, παρά για την ίδια την ενηλικίωση.

-Πώς δουλέψατε με τους ηθοποιούς και τους κομπάρσους; Φαντάζομαι ότι υπήρχαν απαιτήσεις λόγω του αθλήματος. Πόσο εύκολη ήταν λοιπόν όλη αυτή η προετοιμασία και πόσο εύκολα αποτυπώθηκε στην κάμερα;

Το αθλητικό κομμάτι της ταινίας ήταν ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια πραγματικά, ιδίως σε σχέση με τους ηθοποιούς, τους βασικούς ηθοποιούς. Γιατί γύρω τους, όλοι οι υπόλοιποι είναι τζούντοκα, οπότε γνώριζαν πολύ καλά το άθλημα. Εκεί υπήρχε το ζήτημα να μπορέσουν να παίξουν το αντίθετο, να φανεί ότι δεν ξέρουν. Για τους βασικούς μας ηθοποιούς, κάναμε κάστινγκ με κορίτσια ιδίως που είχαν αθλητικό background σε πολεμικές τέχνες.

Καμία τους δεν έτυχε να είναι ακριβώς από τζούντο: ήταν από ταεκβοντό, Σουάιτζιαο_,_ από διάφορες πολεμικές τέχνες, αλλά όχι τζούντο. Οπότε χρειάστηκε μεγάλη προετοιμασία με δασκάλους τζούντο και κανονικές προπονήσεις τζούντο. Κάναμε στοχευμένα βέβαια τις προπονήσεις. Δεν προσπαθήσαμε να μάθουμε όλο το άθλημα. Είχαμε αποφασίσει ποιες είναι οι αγαπημένες τεχνικές της κάθε αθλήτριας, πώς θα είναι ο αγώνας και προσπαθήσαμε να το προσαρμόσουμε.

Παρόλα αυτά, το τζούντο πέρα από τις τεχνικές, όπως όλα τα αθλήματα, είναι και μια ολόκληρη κουλτούρα. Αυτή την κουλτούρα προσπαθήσαμε να μάθουν μέσα από τα αθλήματα. Οι κριτές μας ήταν μονίμως τζουντόκα γύρω μας, οπότε ήταν πολύ αυστηροί. Δηλαδή σε όλα τα ντότζο, στους αγώνες γύρω γύρω, είχες παντού τζουντόκα, οι οποίοι σχολίαζαν αν το κάναμε καλά ή όχι. Οπότε μας είχαν βάλει πολύ ψηλά τον πήχη. Μπορεί να μη μας άξιζε να πάει τόσο ψηλά ο πήχης, επειδή κάναμε μια ταινία, αλλά θέλω να πιστεύω ότι ανταπεξήλθαμε, όσο καλύτερα μπορούσαμε. Εντάξει! Δεν θα πάμε σε Ολυμπιακούς από ότι φαίνεται, αλλά νομίζω ότι περνάμε (γέλια). Το τζούντο μας περνάει.

Η ταινία «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ» προβάλλεται στους ελληνικούς κινηματογράφους από την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΑΙΝΙΑΣ

Σενάριο / Σκηνοθεσία : Γιώργος Γεωργόπουλος

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Χριστίνα Μουμούρη GSC

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μίλτος Ντζούνης

Σκηνογράφος: Έλενα Βαρδαβά

Ενδυματολόγος: Βασιλεία Ροζάνα

Μακιγιάζ: Αλεξάνδρα Μυτά

Μοντάζ: Γιώργος Γεωργόπουλος

Μουσική: Σταύρος Μητρόπουλος / Μαριλένα Ορφανού

Ηχοληψία: Νίκος Έξαρχος

Casting Director: Σταύρος Ράπτης

Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης

Σχεδιασμός Ήχου: Άρης Λουζιώτης

Color grading: Γρηγόρης Αρβανίτης

VFX: Yafka

Πρωταγωνιστούν: Μορτ Κλωναράκη, Βαγγέλης Μουρίκης, Φιλίππα Κουτούπα

Γιούλα Μπούνταλη Μελίνα Κοτσέλου Τάσος Νούσιας Μαρία Καλλιμάνη Αντώνης Κοτζιάς

Παραγωγοί: Στέφανος Κουτσαρδάκης / Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος / Φένια Κοσοβίτσα

Executive Producers: Βαγγέλης Μουρίκης / Αντώνης Κοτζιάς / Γιώργος Γεωργόπουλος / Κώστας Βαρυμπομπιώτης / Ανδρέας Ζουπάνος Κριτικός

Μια παραγωγή των CHAOTIC GOOD PRODUCTIONS / FALIRO HOUSE PRODUCTIONS / BLONDE AUDIO VISUAL PRODUCTIONS σε συμπαραγωγή με τους EKKOMEΔ / ΕΡΤ Α.Ε

World Sales: TVCO International Distributions / Minerva Pictures

Διανομή: Tanweer Alliances S.A.