Ουσιαστικά ως συνοδευτικό του ντεμπούτου «In Bruges», το «Wild Horse Nine» μοιάζει γνώριμο. Όμως ο Τζον Μάλκοβιτς κάνει κάθε δηκτική, αστεία και συγκινητική ατάκα απόλαυση και είναι φαβορί για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου.
Σε αυτό το σημείο, μια ταινία του Μάρτιν ΜακΝτόνα δύσκολα θα ήταν ολοκληρωμένη χωρίς δύο μοναχικές και δυσλειτουργικές ψυχές που αναζητούν μια διεστραμμένη σύνδεση σε έναν κόσμο που μοιάζει αποφασισμένος να θέσει σε κίνδυνο κάθε πιθανότητα λύτρωσης.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Στη νέα του μαύρη κωμωδία, Wild Horse Nine, ο Βρετανοϊρλανδός σεναριογράφος και σκηνοθέτης επιστρέφει στο ντεμπούτο του στη μεγάλου μήκους, το In Bruges, μόνο που εδώ βγάζει από τη μέση τους δύο καβγατζήδες εκτελεστές στο Βέλγιο και βάζει στη θέση τους ένα τσακωμένο δίδυμο πρακτόρων της CIA στο Νησί του Πάσχα, λίγο πριν από το πραξικόπημα στη Χιλή το 1973.
Κάνοντας ένα διάλειμμα από το να αποσταθεροποιούν τη δημοκρατία, ο έμπειρος αλλά ολοένα και πιο ξεχασιάρης πράκτορας Κρις (Τζον Μάλκοβιτς) και ο Λι (Σαμ Ρόκγουελ), ο οποίος δεν έχει κανένα πρόβλημα να σκοτώσει κάποιον ενώ τρώει μπέργκερ, είναι διακοπές. Τρόπος του λέγειν. Το αλλόκοτο δίδυμο σχεδιάζει να απολαύσει τα αξιοθέατα της Ράπα Νούι, να επισκεφθεί τα γιγαντιαία πέτρινα κεφάλια, ή μάλλον τα Μοάι, και να εκνευρίζει λεκτικά δύο φοιτητές, υποστηρικτές του Σαλβαδόρ Αλιέντε (Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο, Αϊλίν Σάλας), στους οποίους πέφτουν συνέχεια πάνω.
Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Παρά τα σημειώματά του σε στιλ Memento, η νοητική παρακμή του Κρις τον έχει οδηγήσει στο να ξεχάσει ότι το ταξίδι είναι και η τελευταία του έξοδος. Δεν είναι μόνο ότι έχει την κακή συνήθεια να αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα πρέπει και παλεύει με μια υπαρξιακή δυσφορία για τα καθεστώτα που έχει ανατρέψει, με συνοδευτική δόση καθολικής ενοχής, αλλά πάσχει και από καρκίνο. Με τον χρόνο να λιγοστεύει, ο Κρις είχε ζητήσει παλαιότερα από τον Λι να του κάνει ένα «Of Mice and Men» σε αυτό το ταξίδι.
Έχει ξεχάσει αυτή τη λεπτομέρεια, όχι όμως την επιθυμία του να δουλέψει στα απομνημονεύματά του, τα οποία υπαγορεύει σε ένα μαγνητόφωνο. Αυτές οι κασέτες αποτελούν μεγάλη πηγή ανησυχίας για το αφεντικό του διδύμου, τον αρχιπράκτορα ΜΤζέι (Στιβ Μπουσεμί), που φοβάται ότι οι αδιακρισίες και οι εξομολογήσεις του Κρις, ιδίως «τα κομμάτια με το Ντάλας» που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν τον ρόλο του Κρις στη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι, ίσως θέσουν σε κίνδυνο την υπηρεσία...
Χωρίς να παρεκκλίνει από το καθιερωμένο του στιλ, το Wild Horse Nine δίνει την εντύπωση μιας ικανοποιητικής συλλογής Best Of από τον ΜακΝτόνα, καθώς συνδυάζει το αφηγηματικό πλαίσιο του In Bruges με την αγάπη του Three Billboards Outside Ebbing, Missouri για το F-word, ένα πονηρό καμέο του Τομ Γουέιτς (όπως στο Seven Psychopaths) και τις πιο σιωπηλά συγκινητικές ποιότητες στον πυρήνα του The Banshees of Inisherin. Αν όλα αυτά είναι του γούστου σας, θα περάσετε υπέροχα.
Όταν η ισορροπία πετυχαίνει, το χαρακτηριστικό δηκτικό χιούμορ του δημιουργού και τα αγαπημένα του θέματα γύρω από τη σωτηρία και την αναπόφευκτη φύση του θανάτου συνενώνονται σε ένα γλυκόπικρο σύνολο. Όταν χάνει το βηματισμό του, το σενάριό του μπορεί να μοιάζει με μια αυτάρεσκη ακολουθία επιδεικτικών μονολόγων και παρεκβάσεων γεμάτων άσχετες παρατηρήσεις, ένα ψεγάδι που στο παρελθόν έχει οδηγήσει σε κατηγορίες για αποσπασματική αφήγηση και αυτάρεσκο τόνο.
Στις περισσότερες στιγμές πάντως, ο ΜακΝτόνα τα καταφέρνει και αξιοποιεί τα δυνατά του σημεία, φορτώνοντας τα φλογισμένα ξεσπάσματα με κάποιο βάθος. Για παράδειγμα, ένας λόγος στο πρωινό τραπέζι που εξηγεί γιατί οι «γκέι χώρες» παράγουν καλύτερα τυριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες προκαλεί γέλιο, αλλά τροφοδοτεί άμεσα ένα αρχικά υποσχόμενο σχόλιο για τα ιστορικά δεινά του αμερικανικού παρεμβατισμού και τις συνεχιζόμενες φρίκες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Ενοχλητικά, θα μπορούσε να έχει γίνει περισσότερη δουλειά εδώ, δεδομένου του πολιτικά φορτισμένου φόντου, ενώ οι γυναικείοι χαρακτήρες ξεχωρίζουν για το πόσο λίγο αξιοποιούνται. Είναι κρίμα, καθώς η Μαριάνα ντι Τζιρόλαμο λάμπει ως Μόνικα στον ελάχιστο χρόνο που της αναλογεί στην οθόνη. Ουσιαστικά περιορίζεται στο να είναι η ορθάνοιχτη, γεμάτη θαυμασμό ενσάρκωση της χαμένης αισιοδοξίας του Κρις, και αν της δινόταν περισσότερος χώρος, οι δυναμικές των χαρακτήρων θα μπορούσαν να έχουν ενισχυθεί και ο ΜακΝτόνα θα είχε την ευκαιρία να εμβαθύνει τα κριτικά νήματα που απλώς υπαινίσσεται. Αν και το τελευταίο μέρος υπονοεί μια μεταμόρφωση πριν από μια δύσκολη μάχη, χάνεται μια ευκαιρία.
Τελικά, η απόλαυση βασίζεται στη χημεία του διδύμου των πρωταγωνιστών, η οποία ξεχειλίζει και στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στους ικανούς ώμους του Μάλκοβιτς. Μετά από χρόνια ξεχάσιμων μικρών ρόλων, ο βετεράνος ηθοποιός βρίσκεται σε πλήρη φόρμα και προσφέρει την καλύτερη ερμηνεία του μετά το Being John Malkovich. Ή ίσως μετά την κατεξοχήν κακουργηματική του στροφή ως Πασκάλ Σοβάζ στο Johnny English, μια ερμηνεία για τα χρονικά, που δεν σηκώνει αντίρρηση.
Είτε παραδέχεται ότι νοιάζεται περισσότερο για τους χιλιανούς σκώρους παρά για τον λαό της Χιλής, είτε ξεσπάει οργισμένα σε όποιον βρίσκεται κοντά του, είτε αναρωτιέται γιατί δεν υπάρχουν περισσότερα τραγούδια για αυτοκτονικά πουλιά, ο Μάλκοβιτς απολαμβάνει κάθε γραμμή διαλόγου. Η χαρακτηριστική άρθρωσή του ταιριάζει γάντι στην πρόζα του ΜακΝτόνα, ιδίως όταν προφέρει ξανά και ξανά τη λέξη «cahoots».
Τι υπέροχη λέξη... Ξέρατε ότι προέρχεται αρχικά από τη γαλλική «cahute», που σημαίνει μικρή καλύβα, και φέρνει στον νου την εικόνα συνωμοτών στριμωγμένων μαζί; Ποιος μπορεί να πει αν αυτό είναι ευαγγέλιο, αλλά όπως είπε κάποτε ο Τομ Γουέιτς, «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν νοιάζονται αν τους λες την αλήθεια ή αν τους λες ψέματα, αρκεί να διασκεδάζουν με αυτό».
Ω, θεέ μου, η κουβέντα πήρε σαφώς μακντονικό δρόμο με μια φλύαρη παρέκβαση. Πίσω στον Τζον...
Ο τρόπος με τον οποίο ο Μάλκοβιτς καταφέρνει να βουτά ταυτόχρονα τα πόδια του σε εκκεντρικά, ανήθικα, μελαγχολικά και ψυχωμένα εδάφη δημιουργεί μια απαισιόδοξη ποίηση στην οποία είναι δύσκολο να αντισταθεί κανείς. Ο ηθοποιός έχει ήδη κερδίσει το Κύπελλο Βόλπι ανδρικής ερμηνείας στη Βενετία, όπου η ταινία έκανε πρεμιέρα φέτος, και με βάση αυτή την ερμηνεία μοιάζει σχεδόν βέβαιο φαβορί για δόξα στα Όσκαρ του χρόνου.
Δεν βλάπτει καθόλου τις πιθανότητές του το γεγονός ότι η τελευταία του υποψηφιότητα για Όσκαρ ήταν το 1993 για το In The Line Of Fire, στο οποίο υποδυόταν τον ανώνυμο δολοφόνο που προσπαθεί να δολοφονήσει τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ακαδημία λατρεύει μια ιστορία επιστροφής, και ποιος δεν αγαπά λίγη κινηματογραφική συμμετρία που μοιάζει με σύμπτωση;
Έτσι, όσο γνώριμο κι αν είναι το έδαφος στο Wild Horse Nine, υπάρχει κάθε πιθανότητα να ακούσετε πολύ περισσότερα για αυτή τη σαρκαστική και κατά στιγμές συγκινητική ιστορία όταν έρθει η περίοδος των βραβείων.
Wild Horse Nine προβάλλεται ήδη στις αίθουσες.