Το πρώτο του σόλο άλμπουμ μετά από έξι χρόνια: ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ κοιτά στο παρελθόν, αλλά αποφεύγει τις παγίδες της νοσταλγίας;
«Get back... Get back... Get back to where you once belonged.»
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η νοσταλγία είναι ένα μεθυστικό συναίσθημα και η λαχτάρα για το παρελθόν συχνά μοιάζει με την ανάμνηση ενός τόπου και μιας εποχής όπου τα πράγματα έμοιαζαν πιο απλά, καλύτερα, πιο όμορφα.
Αυτή η μορφή συναισθηματισμού βρίσκεται στον πυρήνα του εικοστού σόλο άλμπουμ του Πολ ΜακΚάρτνεϊ, 'The Boys Of Dungeon Lane', μια αναφορά στη διαδρομή από το Λίβερπουλ προς την ακτογραμμή του Σπικ, την περιοχή όπου ο ΜακΚάρτνεϊ πέρασε τα παιδικά του χρόνια.
Κυκλοφορεί σε μια χρονιά όπου έχουμε ήδη ακούσει το νέο σόλο άλμπουμ του Ρίνγκο Σταρ, 'Long Long Road', και οι θαυμαστές έχουν ένα νέο άλμπουμ των Rolling Stones να περιμένουν το καλοκαίρι. Η νοσταλγία το 2026 δείχνει να είναι βαθιά ριζωμένη. Ωστόσο, προσοχή: το να κοιτάμε πίσω και να ωραιοποιούμε εποχές μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο, όπως μας υπενθυμίζει και η ελληνική ρίζα της λέξης, νόστος (επιστροφή στο σπίτι) και άλγος (οδύνη).
Άρα, είναι το 'The Boys Of Dungeon Lane' μια ευχάριστη ματιά στο παρελθόν για τον 83χρονο θρύλο της μουσικής ή μια πιο επώδυνη επιστροφή στο σπίτι;
Ευτυχώς, ισχύει το πρώτο. Στις περισσότερες στιγμές τουλάχιστον.
Η στοχαστική διάθεση που διατρέχει το νέο άλμπουμ του ΜακΚάρτνεϊ φαίνεται ήδη από τους τίτλους των τραγουδιών: 'Lost Horizon', 'Ripples In A Pond', 'Home To Us', 'Life Can Be Hard' και το βασικό σινγκλ 'Days We Left Behind'. Το τελευταίο αποτελεί κορυφαία στιγμή, μια όμορφα γραμμένη και γλυκά απαλή ωδή στα προ-Fab Four χρόνια. Δεν επιχειρεί να ντύσει τον τραγουδοποιό με σύγχρονο ήχο, αλλά αντλεί δύναμη από την αφοσίωση στις ρίζες του. Το κομμάτι περιλαμβάνει εσωστρεφείς στίχους όπως «Looking back at white and black / Reminders of my past / Smoky bars and cheap guitars / But nothing built to last» και «Nothing stays the same / No one needs to cry / Nothing can reclaim / The days we left behind».
Άλλα νοσταλγικά highlight είναι το εξαιρετικό εναρκτήριο 'As You Lie There', όπου ο ΜακΚάρτνεϊ θυμάται έναν παιδικό έρωτα και τραγουδά με τρόπο που θυμίζει την εποχή των Wings· το κολλητικό και αδιάντροπα ρομαντικό 'We Two'· και τα εντυπωσιακά κομμάτια που κλείνουν τον δίσκο, 'Salesman Saint' και 'Momma Gets By'. Και τα δύο τιμούν τους γονείς του: το πρώτο, με κιθάρες και πνευστά, λειτουργεί ως χαιρετισμός στην αντοχή της γενιάς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ το δεύτερο είναι μια μπαλάντα αφιερωμένη στη μητέρα του, με φουσκωτά έγχορδα και το όμορφο ρεφρέν «She loves him / She loves him with all her heart and soul».
Εντυπωσιακό είναι ότι εδώ η αναπόληση δεν ταυτίζεται πάντα με ήπιες ακουστικές στιγμές, καθώς υπάρχουν αρκετά πιο ροκ κομμάτια που αντισταθμίζουν τις μπαλάντες. Το ψυχεδελικό 'Mountain Top', που φαίνεται να μιλά για ένα ταξίδι με μανιτάρια στο Γκλάστονμπερι, είναι απολαυστικό, ενώ το ορμητικό 'Come Inside' δείχνει ότι ο Macca έχει ακόμη μέσα του αρκετό ύφος για να ξεσηκώνει στάδια.
Η μοναδική παγίδα είναι ότι όσο προχωρά ο δίσκος, αρκετά κομμάτια καταλήγουν στην κατηγορία του μάλλον αδιάφορου. Παραμένουν γοητευτικά, αλλά τραγούδια όπως το 'Down South', μια ιστορία για ένα road trip του Πολ με τον Τζορτζ Χάρισον, καθώς και το 'First Star of the Night', θα χρειάζονταν πιο αξέχαστες μελωδίες για να σταθούν στο ύψος των συναισθημάτων τους. Όσο για το κάπως παραπάνω γλυκανάλατο ντουέτο του Πολ με τον Ρίνγκο, 'Home To Us', είναι κρίμα που η επανένωσή τους ακούγεται τόσο γνώριμη.
Από την άλλη, ίσως αυτή η οικειότητα να είναι και το ζητούμενο. Το 'The Boys Of Dungeon Lane' είναι μια εξαιρετικά παρηγορητική ακρόαση. Το αν αυτό συμβαίνει επειδή, συνειδητά ή ασυνείδητα, λαχταράμε σιγουριά σε ταραγμένους καιρούς είναι μια πιθανή εξήγηση· δεν μπορεί όμως να αμφισβητηθεί ότι ο ογδοντάρης πλέον δημιουργός δεν έχει χάσει το ταλέντο του για αλάνθαστα ποπ ρεφρέν και ότι η σέπιας απόχρωσης ευαλωτότητά του συγκινεί. Πολλά κομμάτια μοιάζουν με ήπιες εξομολογήσεις που προσφέρουν μια σοφία την οποία δεν πρέπει να απορρίψουμε απλώς επειδή αρχικά ακούγεται κοινότοπη. Όπως τραγουδά ο Macca στο μπλουζ 'Lost Horizon', «You gotta live for now / Make every moment count».
Το 'The Boys Of Dungeon Lane' μπορεί να μην είναι ένα αριστούργημα της ύστερης περιόδου του, αλλά ο ΜακΚάρτνεϊ πετυχαίνει αυτό που βάζει στόχο: αγκαλιάζει απενοχοποιημένα το παρελθόν, κατεβαίνει τη μακριά και στριφτή του διαδρομή και απολαμβάνει την ανάμνηση. Και όλα αυτά χωρίς να γλιστρά σε μελόδραμα.
Βέβαια, ορισμένες μελωδίες δεν φτάνουν πάντα εκεί που θα έπρεπε, όμως το άλμπουμ είναι με διαφορά η καλύτερη σόλο δουλειά του ΜακΚάρτνεϊ από το 'Chaos And Creation In The Backyard' του 2005. Και επειδή το να μένεις προσκολλημένος στο παρελθόν είναι κάτι που κάνεις στο παρόν, το 'The Boys Of Dungeon Lane' μας θυμίζει ότι εξακολουθούμε να είμαστε πολύ τυχεροί που τον έχουμε ακόμη μαζί μας. Εξάλλου, μια βόλτα στο μονοπάτι της μνήμης δεν οδηγεί απαραίτητα στην οδύνη. Μπορεί να σου θυμίσει πού βρέθηκες, τι σε έφερε μέχρι τη σημερινή στιγμή. Το μόνο που απομένει είναι η ανάγκη να ζήσεις το τώρα.
Το 'The Boys Of Dungeon Lane' του Πολ ΜακΚάρτνεϊ κυκλοφορεί ήδη.