Ο Γάλλος πρόεδρος τιμά στα Ινβαλίτ τη μνήμη του φιλοσόφου και κοινωνιολόγου Εντγκάρ Μορέν, που πέθανε στα 104 και δεν υπέκυψε ποτέ στην «αλήθεια ενός μόνο στρατοπέδου, ενός μόνο δόγματος».
«Είναι μια ξεχωριστή μοίρα μέσα σε αυτόν τον αιώνα», «ένας οικουμενικός ανθρωπιστής βέβαια, αλλά αμετάκλητα Γάλλος, πάντα για τους αγώνες του για την ελευθερία (…) την ισότητα, την απελευθέρωση, για τη συναδελφικότητα επίσης με όλους τους λαούς που στερούνται τα δικαιώματά τους», δήλωσε ο αρχηγός του κράτους μπροστά σε ένα μεγάλο, χαμογελαστό πορτρέτο του φιλοσόφου.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
«Για εκείνον, η αλήθεια δεν προέκυπτε ποτέ από ένα μόνο στρατόπεδο, από ένα μόνο δόγμα. Η στράτευση δεν μπορούσε να σημαίνει τυφλή ένταξη και το μέλλον ήταν καταδικασμένο στο χάος αν υποκύπταμε στην αποκαρδίωση ή στην αδράνεια», πρόσθεσε.
«Αυτή η γαλλική ενέργεια, γενναιόδωρη, φιλόδοξη, οικουμενική, θα συνεχίσει να αναγεννάται», διαβεβαίωσε ο Εμανουέλ Μακρόν σε μια ομιλία διάρκειας περίπου ενός τετάρτου της ώρας.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε στη νότια αυλή του τρούλου των Ινβαλίντ, παρουσία της συζύγου του, της φιλοσόφου Σαμπάχ Αμπούεσαλαμ, και πολλών προσωπικοτήτων του πολιτικού και πνευματικού κόσμου, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο κοινωνιολόγος Ζαν Βιάρ, ο ιστορικός Πασκάλ Ορί και ο πρωθυπουργός του Μαρόκου Αζίζ Αχάνους.
Ο Εντγκάρ Μορέν ήταν δημιουργός ενός ιδιαίτερα πολυσχιδούς έργου, γνωστού πολύ πέρα από τη Γαλλία, το οποίο φιλοδοξούσε να αποτελέσει στοχασμό για τον άνθρωπο με βάση τα δεδομένα της επιστήμης. Παρά την προχωρημένη του ηλικία, ο φιλόσοφος, που πέθανε την Παρασκευή, παρέμενε παρών και ακουστός στον πνευματικό διάλογο.
Με το πραγματικό όνομα Εντγκάρ Ναούμ, γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1921 στο Παρίσι, σε μια εβραϊκή οικογένεια με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη στην Ελλάδα, που είχε μεταναστεύσει στο Παρίσι. Το 1941 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα και μπήκε στην Αντίσταση με το ψευδώνυμο Μορέν.
Στο «Autocritique» (1959), ο φιλόσοφος αφηγείται τον αποκλεισμό του από το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF) και την απογοήτευσή του απέναντι στον σταλινισμό. Υπήρξε επίσης ένας από τους ιδρυτές της επιτροπής διανοουμένων κατά του πολέμου στην Αλγερία.
Ως ερευνητής πλέον στο CNRS, έγραψε δεκάδες έργα, ανάμεσά τους τη «Φήμη της Ορλεάνης» (1969), για ένα ξέσπασμα αντισημιτικής υστερίας, τη «Μέθοδο» (1977-2004), μνημειώδες έργο έξι τόμων, καθώς και πολλά βιβλία για την οικολογία, ένα θέμα που του ήταν ιδιαίτερα προσφιλές.
Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, περιέγραψε την κόπωση του δυτικού πολιτικού και οικονομικού μοντέλου, την οικολογική κρίση, την επιστροφή του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, την κρίση της διεθνούς τάξης, αλλά και την επιστροφή του πολέμου στην Ευρώπη.