Δημοπρασία για βίλα στο Άαχεν με 35 δωμάτια - Εκεί είχε διασκεδάσει ο Ναπολέων

Στην καρδιά του Άαχεν, λίγα μόλις βήματα από τον καθεδρικό ναό και το δημαρχείο, βρίσκεται προς πώληση στην οδό Jakob ένα κτίριο του οποίου οι τοίχοι διηγούνται περισσότερη ιστορία από πολλά μουσεία της πόλης.

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ

Το διατηρητέο ακίνητο προωθείται από την Sotheby's International Realty, ένα παγκόσμιο δίκτυο μεσιτών για πολυτελή ακίνητα, που δημιουργήθηκε το 1976 ως παρακλάδι του οίκου δημοπρασιών έργων τέχνης Sotheby's, ο οποίος ιδρύθηκε το 1744, και σήμερα συγκαταλέγεται στις κορυφαίες διευθύνσεις για ξεχωριστά ακίνητα.

Για την τιμή και τις λεπτομέρειες ο πωλητής δεν θέλει να πει τίποτα δημόσια. Ο αρμόδιος μεσίτης Τόμπιας Σούλτσε δήλωσε στη BILD: «Ύστερα από επιθυμία των ιδιοκτητών δεν μπορούμε δυστυχώς να ανακοινώσουμε τιμή πώλησης ούτε να δώσουμε οποιαδήποτε άλλη πληροφορία».

Οι διαπραγματεύσεις γίνονται επομένως αποκλειστικά με διακριτικότητα. Μέχρι στιγμής πρόσβαση στο εσωτερικό της βίλας έχουν μόνο σοβαροί υποψήφιοι αγοραστές. Πρώτη για την ιστορία της πώλησης του σπιτιού είχε γράψει η Aachener Zeitung.

Σύμφωνα με τον φορέα που έχει αναλάβει την προώθηση, πίσω από την κλασική πρόσοψη αναπτύσσονται σήμερα τρεις κατοικίες με συνολικά 35 δωμάτια, ανάμεσά τους 20 υπνοδωμάτια, σε περίπου 1.500 τετραγωνικά μέτρα κατοικήσιμου χώρου. Συμπληρώνεται από ένα πάρκο σχεδόν 2.500 τετραγωνικών μέτρων. Μια σπάνια αίσθηση χώρου στο κέντρο του Άαχεν.

Ένα παλάτι με αριστοκρατικές ρίζες

Το διατηρητέο συγκρότημα, γνωστό αρχικά ως Wylre’sches Haus, ανάγεται στο 1669. Ο ευκατάστατος δασάρχης και επανειλημμένα δήμαρχος της ελεύθερης αυτοκρατορικής πόλης Άαχεν, Γιόχαν Μπέρτραμ φον Βίλρε, αγόρασε το οικόπεδο και ανέθεσε την ανέγερση ενός τριπλού συγκροτήματος με πτέρυγες γύρω από αυλή, κατά το πρότυπο των παρισινών αριστοκρατικών κατοικιών, των λεγόμενων hôtel particulier, όπως τεκμηριώνει ο σύλλογος Rheinische Industriekultur στην ιστορία της οικοδόμησης του σπιτιού. Το αρχικό κτίσμα του 17ου αιώνα διέθετε ακόμη απλά παράθυρα με σταυροειδή ξύλινα πλαίσια.

Στα μέσα του 18ου αιώνα ο μετέπειτα δήμαρχος Κάσπαρ Γιόζεφ φον Κλοτς ανακαίνισε το κτίριο στο ύφος του Ααχενίου αρχιτέκτονα Γιόχαν Γιόζεφ Κούβεν. Οι επεμβάσεις εκείνης της περιόδου εξακολουθούν μέχρι σήμερα να καθορίζουν την εξωτερική όψη.

Ο αυτοκράτορας ως επίτιμος προσκεκλημένος

Το έτος 1798 σηματοδοτεί το καθοριστικό σημείο καμπής στην ιστορία του σπιτιού: ο έμπορος υφασμάτων Έντμουντ Γιόζεφ Κέλετερ αγόρασε το ακίνητο, αφού η οικογένεια φον Κλοτς το εγκατέλειψε. Ο Κέλετερ, ο οποίος το 1803 συγκαταλεγόταν στους πιο βαριά φορολογούμενους πολίτες της πόλης, στόλισε την κατοικία του με πολυτέλεια σε ύφος Empire, της λαμπερής φάσης του κλασικισμού στη Γαλλία, και το 1804 υποδέχθηκε εκεί προσωπικά τον Γάλλο αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη, όπως αναφέρει ο σύλλογος Rheinische Industriekultur.

Από αυτήν την επίσκεψη του αυτοκράτορα έχει διασωθεί μέχρι σήμερα κάτι περισσότερο από μια απλή ιστορία: στο εσωτερικό της βίλας υπάρχει ο λεγόμενος «Napoleon-Saal» με πλήρη διακόσμηση Empire, όπως και η ευρύχωρη τριπλή κλίμακα πίσω από την είσοδο, αρκετά ιστορικά τζάκια, ξυλοεπενδύσεις, γύψινες διακοσμήσεις και ταπετσαρίες της εποχής. Τέσσερα χρόνια μετά την επίσκεψη του Ναπολέοντα, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των μοναρχών στο Άαχεν το 1818, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α΄ της Αυστρίας και ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ επισκέφθηκαν επίσης το εργοστάσιο υφασμάτων που λειτουργούσε στο οικόπεδο.

Μαλλί, νερό και βιομηχανική ιστορία

Η θέση του συγκροτήματος μόνο τυχαία δεν ήταν για την υφαντουργική επιχείρηση του Κέλετερ: ακριβώς μπροστά από το σπίτι κυλούσε ο Paubach, στο οποίο γύρω στο 1792 είχε ενσωματωθεί μια λεγόμενη Wollspüle. Ένα χτιστό λουτρό, όπου το μαλλί πλενόταν μέσα σε καλάθια. Το 1808 ο Κέλετερ έχτισε στον κήπο έναν τριώροφο «Achterbau» για την παραγωγή υφασμάτων, του οποίου το αέτωμα διακοσμήθηκε με παραστάσεις των ρωμαϊκών θεών Ερμή και Δήμητρας.

Το 1809 ο Κέλετερ αγόρασε επιπλέον τον κοντινό μύλο Kelmesmühle και τον επέκτεινε με ένα βαφείο, όπου τα υφάσματα βάφονταν μαύρα, μπλε και πράσινα. Μια δραστηριότητα που επηρέασε τόσο έντονα την ποιότητα του νερού του Paubach, ώστε η Wollspüle στην οδό Jakob έγινε κατά διαστήματα ακατάλληλη για χρήση. Ο ίδιος ο «Achterbau» καταστράφηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

165 χρόνια στην ίδια οικογένεια

Μετά τον θάνατο του Κέλετερ το 1821, ο γιος του Γιόχαν Τίλμαν Κέλετερ έζησε στο σπίτι έως το 1835, προτού ο βιομήχανος παραγωγής βελόνων Χάινριχ Νύτεν αγοράσει το ακίνητο και μεταφέρει την παραγωγή του στον «Achterbau». Το 1861 ο βιομήχανος βελόνων και καρτσών Έντουαρντ Αλεξάντερ Χόις αγόρασε τελικά ολόκληρο το συγκρότημα και μετέφερε εκεί το εργοστάσιό του καρτσών, της παλαιότερης αντίστοιχης επιχείρησης στο Άαχεν. Έκτοτε, εδώ και περίπου 165 χρόνια, το κτίριο στην πρόσοψη ανήκει στην οικογένεια Χόις, γι’ αυτό και στη βιβλιογραφία αναφέρεται μέχρι σήμερα ως Palais Heusch.

Από αυτή την οικογένεια κατάγεται και ο Χέρμαν Χόις, ο οποίος ως δήμαρχος του Άαχεν από το 1952 έως το 1973 συνέβαλε καθοριστικά στην ανοικοδόμηση της πόλης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.