Η Αν Χάθαγουεϊ πρωταγωνιστεί στο κομψό crowdpleaser «Ο Διάβολος φοράει Prada» και στο fashion ψυχοδράμα «Mother Mary»· αυτή την εβδομάδα προτιμάμε το πιο παράξενο…
Μία στο τόσο συμβαίνει ένα σπάνιο κινηματογραφικό καπρίτσιο. Τα άστρα ευθυγραμμίζονται και το κοινό απολαμβάνει το πιο ιδιαίτερο από τα γεγονότα: μια Hathaweek.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Για τους αμύητους ανάμεσά σας, Hathaweek είναι όταν συμπίπτουν οι ημερομηνίες κυκλοφορίας δύο ταινιών που αναδεικνύουν το αξιοσημείωτο ταλέντο της Anne Hathaway. Και, ως εκ θαύματος, η Hathaweek του 2026 είναι ξεχωριστή, καθώς οι δύο ταινίες μοιράζονται ένα κοινό νήμα. Κυριολεκτικά, αφού ασχολούνται με τη μόδα.
Μέχρι ενός σημείου.
Η πρώτη είναι το The Devil Wears Prada 2, το σίκουελ που περιμέναμε δύο δεκαετίες μετά το χιτ του 2006, και που αποδεικνύεται πολύ καλύτερο απ’ όσο θα τολμούσε κανείς να ελπίσει. Δεν λείπουν τα εύστοχα αστεία, τα πονηρά καρφιά για την τωρινή κατάσταση της σύγχρονης δημοσιογραφίας, οι εντυπωσιακές εμφανίσεις και η απολαυστική επιστροφή του αρχικού καστ. Παρά κάποιες αμφιλεγόμενες επιλογές και την αίσθηση ότι σε σημεία πατάει σε ήδη περπατημένα –και λίγο φθαρμένα– μονοπάτια, παραμένει μια απολαυστική θέαση.
Όσο αξιοπρεπές κι αν είναι το σίκουελ, η πρότασή μας για αυτή την εβδομάδα είναι η δεύτερη ταινία με την Hathaway στον πρωταγωνιστικό ρόλο: το Mother Mary, η νέα ταινία του σεναριογράφου-σκηνοθέτη David Lowery.
Είναι κάθε πιθανότητα η ύπαρξή της να σας έχει διαφύγει, καθώς δεν διαθέτει τα διαφημιστικά κονδύλια του crowdpleaser του David Frankel, αλλά αξίζει πραγματικά να την αναζητήσετε.
Ο δημιουργός των A Ghost Story, Pete’s Dragon και The Green Knight σκηνοθετεί την Hathaway, η οποία υποδύεται την ομώνυμη ποπ σταρ Mother Mary. Τρεις μέρες πριν από το πολυπόθητο comeback της, που έρχεται μετά από ένα μυστηριώδες ατύχημα επί σκηνής, εμφανίζεται στην πόρτα της παλιάς της φίλης και σχεδιάστριας, της Sam Anselm (Michaela Coel). Δεν έχουν μιλήσει εδώ και 10 χρόνια και ακόμη «βγάζουν χολή» για τον παλιό τους δημιουργικό χωρισμό.
Η Mother Mary εκλιπαρεί τη Sam να της φτιάξει ένα φόρεμα για την εμφάνιση στην κορυφή του line-up, ένα φόρεμα που θα ενσαρκώνει το comeback και την επανεφεύρεσή της.
Παρότι αναφέρεται στην ποπ σταρ ως «όγκο», η ράφτρα δέχεται απρόθυμα να συμμετάσχει σε μια «μετουσίωση του αισθήματος» με τη Mother Mary, στη διάρκεια της οποίας η τραγουδίστρια μοιράζεται τα συναισθήματά της και η Sam τα μεταφράζει σε μόδα. Και από εκεί και πέρα τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται αλλόκοτα...
Ακολουθεί ένα παράξενο κλειστοφοβικό δράμα που εξελίσσεται σε γοτθική ιστορία φαντασμάτων, όπου το μεταφυσικό συναντά το πνευματικό και, τελικά, οδηγεί σε έναν εξορκισμό του αμοιβαίου τραύματος.
Σας φαίνεται υπερβολικό; Είναι. Μόνο που εδώ η υπερβολή συνοδεύεται από ένα φάντασμα φτιαγμένο από ιριδίζον κόκκινο ύφασμα.
Ο Lowery στήνει έναν στοχασμό, διαποτισμένο από μια αίσθηση απειλής, πάνω στη δημιουργικότητα, τη συναισθηματική κάθαρση και το πώς το σκοτάδι και το θείο είναι άρρηκτα δεμένα μέσα στην καλλιτεχνική φιλοδοξία. Το τελευταίο αυτό στοιχείο διαπερνά όλη την ταινία μέσα από τη θρησκευτική εικονογραφία: από το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της ποπ σταρ και τη «μετουσίωση» μέχρι τα κοστούμια και το πώς το φάντασμα του παρελθόντος παίρνει απτή μορφή, οι δύο κεντρικές ηρωίδες περιβάλλονται από θεματικά φορτισμένα σύμβολα.
Η Hathaway είναι εξαιρετική ως Mother Mary, μια φιγούρα τύπου Lady Gaga, την οποία ενσαρκώνει ως συχνά αξιολύπητη, ξεκάθαρα παγιδευμένη σε μια μορφή συναισθηματικής ανωριμότητας, που προσπαθεί απεγνωσμένα να ανάψει ξανά τη σπίθα μέσα από το νέο της σινγκλ. Το τραγούδι εμπνέεται από την αρχή του Αϊνστάιν για τη «στοιχειωμένη δράση από απόσταση» – αναφορά στην κβαντική διεμπλοκή. Πρόκειται για μια βαρύγδουπη αναφορά σε ένα αποφασιστικά φλύαρο σενάριο.
Όπως λέει κάποια στιγμή η Mother Mary: «Αυτές οι μεταφορές είναι εξαντλητικές».
Κάποιους θα αποθαρρύνει το σοβαροφανές, ρητορικό ύφος· άλλοι θα εκτιμήσουν σταδιακά ότι ο διάλογος, όσο και αν ακούγεται πομπώδης, υπηρετεί συγκεκριμένο σκοπό.
Όσο για την Coel, είναι συναρπαστική ως ψυχρή και εκδικητική Sam, αξιοποιώντας στο έπακρο κάθε γραμμή και αναδεικνύοντας το χιούμορ που κρύβεται μέσα στις φιλοσοφικές της αναζητήσεις.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην ενδυματολόγο Bina Daigeler (Tár, The Room Next Door), αλλά και στη Charli XCX, τον παραγωγό Jack Antonoff και την FKA twigs – που υπογράφουν μερικά πραγματικά δυνατά κομμάτια για το σάουντρακ. Για ακόμη μία φορά, εύσημα στην Hathaway, η οποία ερμηνεύει πειστικά τα τραγούδια στις σκηνές-αναδρομές.
Αν πούμε περισσότερα, θα χαλάσουμε την απόλαυση.
Αν πρέπει να διαλέξετε μία «φαντασίωση μόδας» με την Hathaway, προτιμήστε το Mother Mary. Είναι το παραμορφωμένο, σκοτεινό συμπλήρωμα του The Devil Wears Prada 2, αλλά και η ιδανική επιλογή για διπλή προβολή μαζί με το γοητευτικά σουρεαλιστικό In Fabric του Peter Strickland. Επιπλέον, σε μια βιομηχανία που δείχνει τέτοια αδυναμία σε προϋπάρχοντα IPs, σίκουελ, πρίκουελ και εξευγενισμένα μουσικά biopics, αυτή είναι ακριβώς η τολμηρή, εκκεντρική πρόταση που θα αφήσει το αποτύπωμά της. Σίγουρα θα σας στοιχειώσει. Όπως ένα κομμάτι ιριδίζοντος κόκκινου υφάσματος.
Mother Mary προβάλλεται ήδη σε επιλεγμένες κινηματογραφικές αίθουσες. Το 'Mother Mary: Greatest Hits EP', το σάουντρακ που υπογράφουν οι Jack Antonoff και Charli XCX, κυκλοφορεί επίσης από την A24 Music.