Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Οι αναμνήσεις μιας προ δεκαετίας συνάντησης με το νέο Πάπα...

Οι αναμνήσεις μιας προ δεκαετίας συνάντησης με το νέο Πάπα...
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Ο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, γιος ιταλών μεταναστών, γεννήθηκε στην συνοικία Φλόρες του Μπουένος Άιρες το 1936. Χειροτονήθηκε στα 32 του. Ξεκινώντας ως ένας απλός ιησουίτης ιερέας και ήδη γνωστός για την ισχυρή του κοινωνική προσφορά στους φτωχούς, έγινε επίσκοπος του Μπουένος Άιρες το 1992 και αρχιεπίσκοπος όλης της Αργεντινής το 1998. Δεν πήγε όμως να μείνει στο αρχιεπισκοπικό μέγαρο. Προτίμησε ένα λιτό κανονικό διαμέρισμα ενώ αίσθηση προκάλεσε η κίνησή του να πλύνει και να φιλήσει τα πόδια τοξικομανών.

Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ τον αναγόρευσε σε καρδινάλιο το 2001, σε μια περίοδο που η Αργεντινή αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. ο Μπεργκόλιο κατήγγειλε τον αχαλίνωτο καπιταλισμό για την αφαίρεση εκατομμυρίων από τους συμπατριώτες του.

Tην επόμενη χρονιά, η Μαριάντζελα Κότο, τότε μέλος της τοπικής κυβέρνησης του Πιεντμόντε στην Ιταλία και σήμερα δημοτική σύμβουλος στο Άστι, συνάντησε τον Μπεργκόλιο στο Μπουένος Άιρες.

“Κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας, ακούσαμε φασαρία από έξω. Υπήρχε σε εξέλιξη μια διαδήλωση από γυναίκες που χτυπούσαν κατσαρόλες και διαμαρτύρονταν γιατί δεν είχαν φαγητό. Ήταν μια στιγμή ανησυχίας και αμέσως κάποιος θέλησε να κλείσει τις πόρτες της εκκλησίας για να αφήσει έξω τις διαδηλώτριες. Εκείνη τη στιγμή ο καρδινάλιος διέκοψε τη θεία λειτουργία και είπε: ‘Η Εκκλησία δεν πρέπει να κλείσει τις πόρτες. Αφήστε τες ορθάνοιχτες. Και αν έρθουν μέσα, θα ακούσουμε τι έχουν να πουν’”, θυμάται η Μαριάντζελα Κότο μιλώντας σε εκδήλωση προς τιμήν του νέου Πάπα στην Ιταλία.

Αργότερα, η δημοτική σύμβουλος του Άστι αποκάλυψε και άλλες λεπτομέρειες στην κάμερα: “Ήταν μια συγκινητική συνάντηση, πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που του είχα φέρει ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί από τους αμπελώνες που κάποτε άνηκαν στον πατέρα του. Τον είχε συγκινήσει εκείνη η χειρονομία, καθώς του υπενθύμισε τις πατρογονικές του ρίζες από το Αστι. Όταν μας καλωσόρισε στο διαμέρισμά του, ήμασταν γύρω στα 15 άτομα αντί για πέντε που περίμενε. Έφερε ο ίδιος καρέκλες για τον καθέναν, παρόλο που προσφερθήκαμε να τον βοηθήσουμε. Εκεί μας είπε: ‘Κάνω τα πάντα μόνος μου’. Όταν στο τέλος καθίσαμε, σχηματίστηκε ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό του και μας είπε: ‘Ας μιλήσουμε στην διάλεκτο του Πιεντμόντε…’”.