Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Μετανάστες και εκπαίδευση

Μετανάστες και εκπαίδευση
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, το 2010 περίπου 214 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως ζούσαν εκτός της χώρας προέλευσής τους. Σε κάποιες χώρες, οι μετανάστες δεν έχουν την ίδια πρόσβαση στη δημόσια εκπαίδευση όπως ο γηγενής πληθυσμός. Όμως η εκπαίδευση παραμένει ένας από τους καλύτερους τρόπους για την ενσωμάτωση σε μια νέα ζωή. Kάποια προγράμματα προσπαθούν να βοηθήσουν.

Η οικονομική ανάπτυξη της Χιλής έχει φέρει μεγάλη αύξηση στις μεταναστευτικές ροές προς τη λατινοαμερικανική χώρα την τελευταία εικοσαετία. Ο Πάμπλο και ο Μάξι γνωρίστηκαν στο σχολείο. Χάρη σε ένα διαπολιτισμικό εργαστήριο φωτογραφίας, ανέπτυξαν ένα νέο πάθος και μια νέα φιλία. Η ιδέα του εργαστηρίου γεννήθηκε από τις ανησυχίες τριών γυναικών της φωτογραφικής κοινότητας «Το Παιχνίδι του Βλέμματος». Με τα έργα τους, τα παιδιά διαδίδουν σε συγγενείς και φίλους την κουλτούρα και την καθημερινότητά τους.

Περισσότερες πληροφορίες:

www.elmostrador.cl
www.artequin.cl
www.latercera.com/noticia/educacion
www.latercera.com/noticia/mundo
chileajeno.cl

Κι αν απλώς δεν μπορείτε να βρείτε ένα σχολείο για το παιδί σας, επειδή η καταγωγή σας είναι από αλλού; Είναι λοιπόν το ιδιωτικό σχολείο η μόνη επιλογή; Το σχολείο του Τονγκσίν, στα περίχωρα του Πεκίνο, άνοιξε το 2004. Χτισμένο σε ένα παλιό εργοστάσιο, παρέχει εκπαίδευση σε παιδιά που δεν έχουν πρόσβαση στο δημόσιο σχολείο.Πρόκειται για παιδιά εσωτερικών μεταναστών που έφυγαν από τις αγροτικές περιοχές. Αυτά τα παιδιά μπορούν να πάνε σχολείο μόνο εκεί όπου βρίσκεται η οικογενειακή τους μερίδα.

Το Τονγκσίν δεν είναι το μόνο σχολείο για μετανάστες. Πολλά από αυτά τα έκλεισαν οι αρχές για γραφειοκρατικούς λόγους. Άλλα μάχονται για πόρους και προσωπικό. Το Τονγκσίν αγωνίζεται κι αυτό για το νομικό του στάτους, όμως η περίπτωσή του διαφέρει. Η εκπαιδευτική του μέθοδος, το προσωπικό και η σχέση του με την τοπική κυβέρνηση το καθιστά παράδειγμα για τα χιλιάδες σχολεία για παιδιά μεταναστών.

Το πρότζεκτ αυτό ήταν μεταξύ των υποψηφίων για το φετινό βραβείο της Παγκόσμιας Συνόδου για την Καινοτομία την Εκπαίδευση (WISE).

Δεν είναι όμως μόνο τα παιδιά που χρειάζονται εκπαίδευση. Και οι μητέρες τους επίσης έχουν ανάγκη νέων δεξιοτήτων. Το Δανικό Κέντρο Φύλου, Ισότητας και Διαφορετικότητας KVINFO (http://www.kvinfo.dk/side/715/) ανέπτυξε μια ασυνήθιστη προσέγγιση στην ενσωμάτωση των μεταναστριών στη Δανία. Το 2002 ξεκίνησε το Δίκτυο Μεντόρων (http://www2.kvinfo.dk/mentor/we-open-doors). Έφερε κοντά 3.500 μετανάστριες με γυναίκες ενεργές στην αγορά εργασίας. Η ιστορία της Ίνα και της Μπίρτε είναι ενδεικτική (λεπτομέρειες: http://cphpost.dk/immigration-amp-denmark/i-would-never-have-found-job-without-my-mentor). Προς το παρόν, 1.300 μετανάστριες μαθαίνουν από τους θηλυκούς τους μέντορες όσα δε θα διδαχθούν στα μαθήματα της γλώσσας.

Το αρκτικόλεξο KVINFO προέρχεται από τις δανικές λέξεις Køn, Viden, Information, Forskning, δηλαδή Φύλο, Γνώση, Πληροφορία, Έρευνα. Στη δανική γλώσσα, το KVINFO ομοιάζει όμως στη λέξη Kvinde που σημαίνει «γυναίκα»., κάτι που κάνει σαφή την άμεση σχέση του προγράμματος με τις γυναίκες.

Η απώλεια της κρατικής χρηματοδότησης για το Δίκτυο Μεντόρων δεν σημαίνει κατ‘ανάγκη πως μια γυναίκα που έχει ήδη ενταχθεί θα χάσει το μέντορά της. Οι μέντορες είναι εθελοντές χωρίς οικονομικό συμφέρον από αυτό που κάνουν. Από τη στιγμή που οι μετανάστριες είναι ζευγάρια με τις Δανέζες συντρόφους τους, δεν χρειάζεται να αναφέρονται στο KVINFO.

Η κληρονομιά του Μαντέλα και η πρόκληση για τη Ν. Αφρική

Η κληρονομιά του Μαντέλα και η πρόκληση για τη Ν. Αφρική
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Από το Γιοχάνεσμπουργκ μιλάει στο euronews ο δημοσιογράφος Μπρους Γουάιτφιλντ από το ράδιο “Talk 702”, που είχε καταγράψει το τέλος της λευκής κυριαρχίας στη Νότια Αφρική και τη μετάβασή της στη δημοκρατία πριν από 20 χρόνια.

euronews: «Μπορείτε να μας μεταφέρετε την ατμόσφαιρα που επικρατεί μετά το θάνατο του Νέλσον Μαντέλα;»

Μπρους Γουάιτφιλντ: «Ο Νοτιοαφρικανοί είναι πάρα πολύ λυπημένοι για την απώλεια του Νέλσον Μαντέλα. Όλοι εδώ ήμασταν προετοιμασμένοι εδώ και καιρό για το αναπόφευκτο, τον θάνατό του. Ναι, υπάρχει θλίψη, αλλά βλέπουμε και εκδηλώσεις χαράς. Ο κόσμος γιορτάζει τη ζωή του Νέλσον Μαντέλα, έξω από το σπίτι του στο Χόουτον, όπου άφησε την τελευταία του πνοή. Έξω από την οικία του παιδιά αφήνουν λουλούδια και άλλοι τραγουδούν. Γιορτάζουν με αυτόν τον τρόπο την απίστευτη ζωή, που έζησε ο Μαντέλα».

euronews: «Αν γυρίσουμε 20 χρόνια πίσω, ακόμη και μετά την αποφυλάκισή του, η Νότια Αφρική ήταν πολύ κοντά σε εμφύλιο πόλεμο. Τι είχε κάνει τότε ο Μαντέλα για να σώσει τη χώρα από το χείλος του γκρεμού;»

Μπρους Γουάιτφιλντ: «Τον Απρίλιο του 1993 συνέβη κάτι πολύ καίριο. Η δολοφονία του Κρις Χάνι, του ηγέτη τότε του κομμουνιστικού κόμματος στη Νότια Αφρική. Ο Κρις Χάνι είχε πυροβοληθεί από έναν Πολωνό μετανάστη, που λεγόταν Γιάνουστς Βάλους. Η δολοφονία είχε υποκινηθεί από τον ηγέτη του συντηρητικού κόμματος. Λεγόταν Κλάιβ Ντέρμπι Λιούις. Το περιστατικό αυτό είχε φέρει τη χώρα στα πρόθυρα του εμφυλίου. Ο πρόεδρος της χώρας Φρεντερίκ ντε Κλερκ έδωσε τότε χώρο στον Νέλσον Μαντέλα να μιλήσει στη δημόσια τηλεόραση. Ο Μαντέλα βγήκε και έκανε έκκληση για ηρεμία. Ήταν η στιγμή που φάνηκαν οι ηγετικές ικανότητες του Νέλσον Μαντέλα. Επεσήμανε, ότι μία λευκή γυναίκα, είχε καλέσει την αστυνομία μετά τη δολοφονία. Ήταν γειτόνισσα του Κρις Χάνι. Τα πνεύματα είχαν ανάψει και φαινόταν, ότι οδεύαμε προς έναν εμφύλιο πόλεμο. Μετά την παρέμβασή του κατέβηκαν οι τόνοι. Παρά το γεγονός ότι δεν ήταν πρόεδρος, ο Μαντέλα κατάφερε να οδηγήσει τη χώρα από το χείλος του εμφυλίου στη λύση της διαπραγμάτευσης. Οι συνομιλίες που έγιναν για την επίλυση του θέματος, επιτάχυναν τις διαδικασίες και οδήγησαν τη χώρα σε εκλογές. Τον Απρίλιο του 1994 ήρθε στην εξουσία ο Νέλσον Μαντέλα».

euronews: «Σήμερα πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από την εξουσία που ανέλαβε ο Μαντέλα; Ποια είναι η κληρονομιά που αφήνει πίσω του στη Νότια Αφρική;»

Μπρους Γουάιτφιλντ: «Η μετάβαση στην εξουσία είχε χαροποιήσει τον κόσμο. Τώρα όμως νιώθουν απογοήτευση για τη χώρα που αφήνει πίσω του μετά το θάνατό του. Η Νότια Αφρική είναι μία διχασμένη χώρα. Είναι βέβαια πολύ πιο ολοκληρωμένη από ότι πριν από 20 χρόνια. Το χάσμα όμως μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι τώρα κατά πολύ μεγαλύτερο από ότι στο παρελθόν. Ο πληθυσμός έχει αυξηθεί, αλλά οι ευκαιρίες δεν είναι περισσότερες, στο βαθμό που θα ήλπιζε ο Νέλσον Μαντέλα. Οι προσδοκίες που είχε δημιουργήσει το 1994 δεν εκπληρώθηκαν. Η πρόκληση λοιπόν για τα επόμενα 20 χρόνια είναι να πάρει σάρκα και οστά αυτή η κληρονομιά. Υπάρχει μία αίσθηση του επείγοντος σήμερα στη Νότια Αφρική. Βιώνουμε μεγάλη δυσαρέσκεια στα εργασιακά. Αυτή η αίσθηση του αγώνα εξακολουθεί να είναι πολύ διαδεδομένη. Γι’ αυτό πρέπει να μεταφέρουμε την κληρονομιά, που αφήνει πίσω του ο Νέλσον Μαντέλα, στις επόμενες δύο δεκαετίες. Θα ήταν κρίμα να χαθεί».

Η κληρονομιά του Μαντέλα και η πρόκληση για τη Ν. Αφρική