Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Γαλλία: Με το φακό του Αντρέ Σεράνο

Γαλλία: Με το φακό του Αντρέ Σεράνο
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Η Συλλογή Lambert στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αβινιόν της Γαλλίας φιλοξενεί το έργο του Αμερικανού φωτογράφου Αντρέ Σεράνο

Είναι ένας αμφιλεγόμενος καλλιτέχνης στον κόσμο της διεθνούς φωτογραφίας.

Ο έντονος τρόπος με τον οποίο απεικονίζεται στο έργο του ο σύγχρονος κόσμος, αν και θεωρείται ιδιαίτερα ενοχλητικός, ωστόσο, είναι στενά συνδεδεμένος με την ιστορία της τέχνης.

«Δήλωσα ότι δεν είμαι φωτογράφος, καθώς έχω σπουδάσει στη σχολή του Μουσείου Καλών Τεχνών του Μπρούκλιν Όταν ήμουν 17 ετών, σπούδασα ζωγραφική και γλυπτική. Αφού φοίτησα για ένα-δύο χρόνια συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να ζωγραφίσω ή να φιλοτεχνήσω αγάλματα. Ήμουν νέος,δεν είχα ένα στούντιο. Συζούσα με μια κοπέλα που είχε μια φωτογραφική μηχανή και άρχισα να τη δανείζομαι χρησιμοποιώντας την ως καλλιτέχνης.Συνειδητοποίησα ότι ως καλλιτέχνης ότι μου ταίριαζε καλύτερα η χρήση της κάμερας αντί ενός πινέλου.»

Ο 65χρονος Σερράνο διατηρεί καλές σχέσεις με τον γκαλερίστα Ιβόν Λαμπέρτ «Κατά τη διάρκεια 20-25 ετών δεν επικοινωνώ πολύ με τον Ιβόν αλλά ξέρω ότι ο Ιβόν με αγαπάει επειδή αγαπά τη δουλειά μου και εγώ τον εκτιμώ για αυτό.»

Το έργο του περιστρέφεται γύρω από θεματικές που μας επηρεάζουν άμεσα. Η συλλογή «Το Νεκροτομείο» ασχολείται με την ιδέα του θανάτου και τη σχέση μας μαζί του. «Ανακάλυψα ότι δεν μου αρέσει η ιδέα του θανάτου,δεν θέλω να πεθάνω. Αυτό που ανακάλυψα σχετικά με το θάνατο είναι όταν πεθαίνουν αυτό συχνά γίνεται με ένα πολύ απρόσμενο τρόπο. Και δεν είναι κατ‘ανάγκην ο θάνατος που οραματίζεσαι ή που σου αξίζει. Οι περισσότεροι από όσους φωτογράφησα στο νεκροτομείο δεν πέθαναν σε μεγάλη ηλικία,σκοτώθηκαν σε φρικτά δυστυχήματα,δολοφονήθηκαν,αυτοκτόνησαν,πέθαναν από ασθένειες, αλλά πολύ λίγοι από φυσικό θάνατο».

Το έργο του Αμερική είναι μια συλλογή από περισσότερα από 100 φωτογραφικά πορτραίτα που τραβήχτηκαν σε διάστημα τριών ετών. Τα βασανιστήρια έχουν αποτυπωθεί από τον φακό του Σεράνο.

«Στην πραγματικότητα η σειρά με θέμα τα βασανιστήρια ξεκίνησε το 2005, όταν μου ζητήθηκε από το περιοδικό Νιου Γιορκ Τάιμ να δουλέψω πάνω στα βασανιστήρια.Εικόνες τύπου Αμπού Γκράιμπ.Μια φωτογραφία μου μπήκε στο εξώφυλλο του περιοδικού, ενός άνδρα με κουκούλα στο κεφάλι . Αυτή η φωτογραφία τραβήχθηκε το 2005 και δεν είχα σκεφτεί για τα βασανιστήρια μέχρι το περασμένο έτος, όταν αρκετοί μου είπαν «γιατί δεν ασχολείσαι και πάλι με τα βασανιστήρια;» και εγώ συμφώνησα» .

Ο Andres έχει αποτυπώσει με το φακό του τους άστεγους στις μεγάλες πόλεις.«Έχω κάνει μια συλλογή για τους άστεγους πριν από δύο χρόνια στη Νέα Υόρκη,με τίτλο «Οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης».Φωτογράφιζα άστεγους στο δρόμο.Δεν ήθελα να τους λέω άστεγους επειδή το θεωρώ κλισέ γι ‘αυτό τους αποκάλεσα “οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης” για να τους αναγνωρίσουμε ως κατοίκους της πόλης. Ο Michel Draguet ο διευθυντής του βασιλικού μουσείου του Βελγίου που του άρεσε το έργο αυτό μου ζήτησε να κάνω το ίδιο στις Βρυξέλλες.»

Ο καλλιτέχνης αμφισβητεί συνεχώς τους θεσμούς, τις αρχές,τη διάχυτη υποκρισία και την οπτική για τον κόσμο. Η έκθεση φωτογραφίας στην Αβινιόν θα διαρκέσει έως τον Ιούνιο. «Έχω μάθει πολλά από τις τέχνες στη ζωή μου που αισθάνομαι ότι δεν χρειάζεται να μάθω περισσότερα. Πολλές φορές δεν ξέρω ποιοι είναι οι καλλιτέχνες και οι φωτογράφοι με τη μεγαλύτερη ζήτηση αλλά ξέρω τους κλασικούς. Μου φτάνουν αυτά που γνωρίζω και εδώ είναι η ουσία. Κάποια στιγμή η ζωή σας γίνεται τόσο γεμάτη με κάποια πράγματα, που δεν χρειάζεται να ασχοληθείτε με άλλα, απλά πρέπει να τα μοιραστείτε με τους υπολοίπους».

«Η τελευταία ημέρα του Γιτζάκ Ράμπιν» από τον Άμος Γκιτάι

euronews_icons_loading
«Η τελευταία ημέρα του Γιτζάκ Ράμπιν» από τον Άμος Γκιτάι
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

To δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Ισραηλινού σκηνοθέτη Άμος Γκιτάι “Ράμπιν, η τελευταία μέρα” μας πηγαίνει πίσω στο χρόνο πριν τη δολοφονία του ισραηλινού πρωθυπουργού Γιτζάκ Ράμπιν.

Ο Ράμπιν δολοφονήθηκε από τον ισραηλινό φανατικό Γιγκάλ Αμίρ.Ο Ράμπιν πέτυχε αυτό που κανένας άλλος ισραηλινός πολιτικός δεν είχε φανταστεί,την επίσημη αναγνώριση της Παλαιστίνης και σε αντάλλαγμα την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ από την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Το κίνητρο των παραγωγών ήταν να επιστρέψουν νοερά στο χρόνο, όταν η ειρήνη στη Μέση Ανατολή ήταν εφικτή.

Το euronews συναντήθηκε με τον σκηνοθέτη στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και το Φόρουμ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Γενεύη. «Η δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν μπλόκαρε τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις .Μερικές φορές ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο show business.Είναι και μια αντανάκλαση της πραγματικότητας.Αν μας κατακλύσουν οι αναμνήσεις τότε μπορεί να μας βοηθήσουν να γκρεμίσουμε σταδιακά αυτή την διάχυτη εχθρότητα που παρατηρόυμε γύρω μας.

Παρά τον τίτλο,η ταινία του Γκιτάι δεν ασχολείται μόνο με τα γεγονότα της 4ης Νοέμβρη 1995, αλλά και με ό, τι συνέβη στη χώρα τις ημέρες πριν τη δολοφονία αλλά και την έρευνα μετά το θάνατο του Ράμπιν.
« Η ταινία καλεί τους ανθρώπους να σέβονται ο ένας τον άλλο,για να μην έχουν εμμονές με το δικό τους Θεό και να θεωρούν ότι δεν υπάρχει άλλη θρησκεία. Αυτό είναι μονομερές.Για να συμβιβαστείς θα πρέπει να καταλάβεις τον άλλο.Αυτό διαπραγματεύεται η ταινία μου -Η τελευταία ημέρα του Γιτζάκ Ράμπιν»

Ο τίτλος της ταινίας,σύμφωνα με πολλούς κριτικούς,δεν αναφέρεται τόσο στην τελευταία μέρα του Ράμπιν αλλά στην τελευταία ημέρα για μια πραγματική ευκαιρία για ειρήνη στην περιοχή.

«Η τελευταία ημέρα του Γιτζάκ Ράμπιν» από τον Άμος Γκιτάι