Έκτακτη είδηση
This content is not available in your region

Περού: Πώς το δίκαιο εμπόριο βελτιώνει τον καφέ και τη σοκολάτα μας

euronews_icons_loading
Περού: Πώς το δίκαιο εμπόριο βελτιώνει τον καφέ και τη σοκολάτα μας
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Ο Χόρχε είναι ένας από τους σχεδόν 300 συνεταίρους της κολλεκτίβας Ουαντκίνια στις Άνδεις, στο νότιο Περού, κοντά στο Μάτσου Πίτσου.

Καθημερινά, από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο, ανεβαίνει στο βουνό για να μαζέψει κόκκους καφέ. Μόνο το να πάει εκεί είναι δύσκολο, καθώς το χωράφι του βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 1.300 μέτρων.

ΔΙΚΑΙΟ ΕΜΠΟΡΙΟ

  • Η παραγωγή καφέ έφτασε στο Περού τον 18ο αιώνα. Ο καφές αντιπροσωπεύει το 60% των εξαγωγών της χώρας.
  • Υπάρχουν πάνω από 110.000 παραγωγοί καφέ στο Περού.
  • Περίπου το 15 – 25% των παραγωγών καφέ του Περού ανήκουν σε συνεταιρισμούς που συνδέονται με διεθνή δίκτυα δίκαιου εμπορίου.
  • Το Περού είναι η τρίτη μεγαλύτερη παραγωγός χώρα κακάο στη Λατινική Αμερική.

Η συγκομιδή γίνεται με βοήθεια συγγενών του ή και γειτόνων του. Ο θερισμός γίνεται κάθε εβδομάδα και θέλει ομαδική εργασία.

Να τι μας λέει ο ίδιος: «Το τεχνικό τμήμα μας εκπαιδεύει για το πώς θα θερίσουμε πιο αποτελεσματικά. Μας λέει επίσης πώς θα επιλέγουμε τους σπόρους, πώς θα φτιάχνουμε φυτώρια, πώς να οργανώσουμε το χωράφι, πώς να το διαχειριστούμε και πώς θα ρίξουμε λίπασμα».

Η κολλεκτίβα εκπαιδεύει αγρότες για να βελτιώσουν τις βιολογικές φυτείες τους με καφέ. Τους ωθεί να επενδύσουν μέρος των ωφελημάτων του δίκαιου εμπορίου σε βιώσιμες πρακτικές, όπως η επιλεκτική συλλογή και η αφαίρεση παλιών φυτών. Το αποτέλεσμα είναι η βελτίωση της ποιότητας του καφέ.

Ο συνεταιρισμός αγοράζει είτε κόκκους «περγκαμίνο» είτε «κεράσια του καφέ».

Οι κόκκοι περγκαμίνο κρύβουν στο κέλυφός τους αποξηραμένους σπόρους καφέ. Η επεξεργασία των κερασιών ξεκινά τη μέρα της παραλαβής τους. Το ψαχνό τους αφαιρείται κι έπειτα ο κόκκος αφήνεται για ζύμωση για σχεδόν 20 ώρες. Εν συνεχεία, οι σπόροι πλένονται και αποξηραίνονται.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του συνεταιρισμού Έμπερτ Κίσπε Παλομίνο, «το προϊόν που παίρνουμε είναι σταθερής ποιότητας. Προσπαθούμε να διατηρήσουμε σταθερά επίπεδα στην ποιότητα, χωρίς εκπτώσεις. Όσον αφορά στις τιμές, προκαταβάλουμε στον αγρότη το 80%. Έπειτα, τα έσοδα από την πώληση του 20% είναι υψηλότερα, μπορούν να φτάσουν το 50 με 60%.

»Περίπου το 80% της παραγωγής πάει στη Βρετανία. Το υπόλοιπο πουλιέται στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και κάποιες χώρες της Ευρώπης».

Ο συνεταιρισμός εργάζεται σκληρά από την ίδρυσή του, πριν 52 χρόνια, για να ανοίξει μεγάλες αγορές σε μικρούς αγρότες. Οι ποιοτικές βελτιώσεις έχουν δώσει πρόσβαση σε εξειδικευμένες αγορές που απαιτούν αποκλειστικές ποιότητες.

Συναντήσαμε τον Μπέντζαμιν Σβάιτσερ, ο οποίος ήρθε στο συνεταιρισμό προκειμένου να διαλέξει εξειδικευμένους καφέδες για μια ιδιωτική εταιρεία εισαγωγών-εξαγωγών.

«Η ποικιλία που βρίσκουμε σε αυτήν την περιφέρεια, η Τίπικα, είναι μια από τις παλιότερες ποικιλίες. Ωστόσο είναι δυσεύρετη, γιατί δεν αντέχει σε κάποιες από τις ασθένειες που πλήττουν την παραγωγή καφέ», εξηγεί ο Μπέντζαμιν.

Η ποικιλία Τίπικα είναι φυτική. Διαθέτει κρεμώδες σώμα και κάποια κιτρική οξύτητα. Η αξιολόγηση του Μπέντζαμιν βασίζεται στο άρωμα, την οξύτητα της ευωδιάς, τη γλυκύτητα του σώματος, όλους τους διαφορετικούς παράγοντες που φτιάχνουν ένα πλήρες φλυτζάνι καφέ.

«Αποφασίζουμε τι θα πουληθεί ως εξειδικευμένος καφές, γιατί θα καταβληθεί έξτρα ποσό στον παραγωγό. Επίσης βλέπουμε τι θα πουληθεί ως καφές δίκαιου εμπορίου, γιατί και τότε ο παραγωγός εισπράττει μια εγγυημένη ελάχιστη τιμή, βάσει της πιστοποίησης», σύμφωνα με τον Μπέντζαμιν.

Φύγαμε από τις φυτείες καφέ της Σάντα Τερέζα, απολαμβάνοντας τον ποταμό Ουρουμπάμπα. Ανηφορίσαμε τους στενούς δρόμους των Άνδεων με προορισμό την πόλη Κιγιαμπάμπα.

Εκεί συναντήσαμε τον Έντουιν Κουέντας Τσάκον, ο οποίος μας ξενάγησε στις βιολογικές κακαοφυτείες του συνεταιρισμού του Ουρουμπάμπα. Όπως μας εξήγησε, «διαθέτουμε δύο διαφορετικές ποικιλίες, “Τσούντσο” και υβριδική. Η υβριδική έχει καλή ποσότητα, αλλά στην ποιότητα η Τσούντσο είναι η καλύτερη.

»Το κακάο Τσούντσο έχει συνήθως διαφορετικές γεύσεις. Γεύση μπανάνας, τριαντάφυλλου, ακόμη και μάνγκο».

Η ποικιλία Τσούντσο φύεται στην περιοχή και είναι και δύσκολη στη συγκομιδή. Ο συνεταιρισμός μετρά 141 συνεργάτες στο πρόγραμμα βιολογικού κακάο.

Πρόκειται για μικροπαραγωγούς. Οι εκτάσεις τους ποικίλλουν από μισό εκτάριο έως και πέντε. Παράγουν σχεδόν ένα τόνο ανά εκτάριο. Μετά την επεξεργασία, οι κόκκοι συνήθως επιλέγονται και αποθηκεύονται στον συνεταιρισμό.

«Στόχος μας είναι να ενισχύσουμε την παραγωγή Τσούνκο μέσω κινήτρων και προγραμάτων», μας λέει ο Έντουιν.

Το Περού είναι όγδοο μεταξύ των κυρίων κακαοπαραγωγών στον κόσμο και τρίτο στην Αμερική.

Η αρχαία κληρονομία της Ινδίας για πρώτη φορά υπό το φως του φεγγαριού

euronews_icons_loading
Η αρχαία κληρονομία της Ινδίας για πρώτη φορά υπό το φως του φεγγαριού
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Στο κοντινό μέλλον, οι τουρίστες θα μπορούν να περιφέρονται στην κατεστραμμένη αρχαία πόλη Χάμπι και να θαυμάζουν την ομορφιά της υπό το φως του φεγγαριού. Η κορυφαία στιγμή της βραδιάς θα είναι αναμφισβήτητα στον Ναό Βιρουπάκσα.

Ο ναός αυτός είναι η καρδιά της Αυτοκρατορίας Βιζαγιαναγκάρα. Βρίσκεται στο χωριό Χάμπι και αποτελεί το κέντρο ενός συμπλέγματος ινδουιστικών ναών στην περιοχή. Η αυτοκρατορία άκμασε μεταξύ 14ου και 16ου αιώνα.

Το 1986 μπήκε η περιοχή στον κατάλογο με τα μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Από τότε, η περιοχή έγινε ακόμα πιο δημοφιλής στους τουρίστες.

Πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι επισκέπτονται κάθε χρόνο το Χάμπι. Ο ναός αυτός δεν είναι
δημοφιλής μόνο στους Ινδούς. Ξένοι τουρίστες κάνουν επίσης το ταξίδι για να τον επισκεφθούν, όπως η Σάμι Βίβιαν από την Γερμανία που λέει: «Όταν ήρθαμε για πρώτη φορά εδώ, φτάσαμε στις 5.00 το πρωί. Πήγαμε επάνω στον λόφο Μάντι και είδαμε την θέα από ψηλά του Χάμπι και ήταν κάτι το καταπληκτικό. Βγάλαμε πολλές φωτογραφίες. Τις στείλαμε στους φίλους μας και όλοι μας έλεγαν “τι καταπληκτικό μέρος είναι αυτό που πήγατε, που είναι;”. Ήταν πολύ ωραία».

Γνωστό ως το μεγαλύτερο υπαίθριο μουσείο της Ασίας, το Χάμπι καλύπτει μια έκταση 36 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ήταν η πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας Βιζαγιαναγκάρα.
Η αυτοκρατορία πολιορκήθηκε απο τα Μουσουλμανικά Σουλτανάτα του Ντεκάν το 1565. Στη συνέχεια λεηλατήθηκε για έξι μήνες πριν εγκαταλειφθεί.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, το Χάμπι ανακαλύφθηκε ξανά από τους ντόπιους και τους ξένους επισκέπτες.

Υπάρχουν πάνω από χίλια μνημεία σε αυτή την ιστορική τοποθεσία. Χίλιοι ναοί, μερικοί από τους οποίους λειτουργούν ακόμα και αποτελούν χώρους λατρείας.

Διακρίνονται σε τρία είδη από αρχιτεκτονικής πλευράς, ανάλογα με τον ρυθμό τους. Ο πρώτος είναι ο γενικός, ο δεύτερος είναι ο θρησκευτικός, ο Ινδουιστικός – Ισλαμικός συγκεκριμένα, και ο τρίτος είναι ο στρατιωτικός που μοιάζει σαν παρατηρητήριο.

Η εξέλιξη της αρχιτεκτονικής των Βιζαγιαναγκάρα αντικατοπτρίζεται σε αυτά τα μνημεία. Ο αρχαιολόγος Πρακασν Ναγιακάντα εξηγεί: «Στον 16ο αιώνα, έκαναν τα πάντα. Αυτό που κάνουμε εμείς τώρα, εκείνοι το έκαναν. Υδρολογία, άρδευση, γεωργία, αρχιτεκτονική, όλα. Τα πάντα. Ότι κάνουμε εμείς τη σήμερον ημέρα, ήδη το έκαναν από τότε».

Τα περισσότερα από τα κτήρια στο Χάμπι είναι κατασκευασμένα από γρανίτη, τούβλα και ασβεστοκονίαμα. Τα ερείπια είναι ένας φόρος τιμής στην εφευρετικότητα των κατασκευαστών που διαμόρφωσαν μια μητρόπολη αυτής της κλίμακας.

Κοιτάζοντας τα μνημεία σήμερα, είναι εύκολο να φανταστεί κανείς πόσο μεγάλο και πολυδάπανο ήταν το Χάμπι κατά τη διάρκεια των ημερών της δόξας του.

Αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη ικανότητα να δημιουργήσει ένα θαύμα του κόσμου. Το Χάμπι είναι πραγματικά το καμάρι της νότιας Ινδίας.

Η αρχαία κληρονομία της Ινδίας για πρώτη φορά υπό το φως του φεγγαριού