Η Αντζελίνα Κατσάνις κάλυψε την πρόσφατη κρίση στη Μινεσότα για το Associated Press και περιέγραψε στο Euronews τις εμπειρίες της
Η Αντζελίνα Κατσάνις είναι μια Ελληνοαμερικανίδα φωτορεπόρτερ, πολυβραβευμένη παρά το νεαρό της ηλικίας της. Τις τελευταίες ημέρες βρέθηκε στη Μινεάπολη, καλύπτοντας για λογαριασμό του Associated Press τη δράση των πρακτόρων της ICE αλλά και τις διαδηλώσεις που διοργανώνονται εναντίον τους. Η ίδια ταξιδεύει σχεδόν κάθε χρόνο στην Ελλάδα και με χαρά δέχθηκε να μιλήσει στην ελληνική υπηρεσία του Euronews για τις εμπειρίες της στη Μινεσότα και τις εκτιμήσεις της για το μείζον θέμα της δράσης της Υπηρεσίας Μετανάστευσης, δηλώνοντας εξ αρχής «υπερήφανη που εκπροσωπεί και την ελληνική της κληρονομιά στις ΗΠΑ».
Για την ίδια, η κάλυψη των γεγονότων στην Μινεάπολη ήταν κάτι σαν... μονόδρομος, αφού πρόκειται για μια πόλη την οποία γνωρίζει καλά, καθώς εργάστηκε εκεί προ τριετίας. «Μπορεί τώρα να μένω μόνιμα στη Νέα Υόρκη, αλλά ζούσα στη Μινεάπολη, εργάστηκα εκεί για ένα χρόνο, μεταξύ 2023 και 2024. Οπότε, όταν πήγα εκεί, ήταν σε μια οικεία περιοχή για μένα. Είναι μια πόλη που γνωρίζω αρκετά καλά και μια πόλη στην οποία έχω πολλές τοπικές πηγές και φίλους. Οπότε, όταν έφτασα εκεί, άρχισα αμέσως να δουλεύω. Υπάρχει ωστόσο μια μεγάλη διαφορά μεταξύ του πώς είναι η πόλη τώρα και του πώς ήταν το 2023. Η ICE και η κατάληψη της Μινεάπολης είναι πολύ εμφανής. Σε κάθε κατάστημα που μπαίνεις, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μιλάνε γι' αυτό. Αν πας σε μια κοινωνική εκδήλωση, όλοι μιλάνε γι' αυτό. Οπότε είναι πραγματικά συγκλονιστικό να έχεις ζήσει εκεί πριν και να βλέπεις μετά το γεγονός ή κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας να υπάρχει αυτό το θέμα παντού, στις συζητήσεις των ανθρώπων και στους δρόμους».
Αλήθεια όμως, τί γίνεται στους δρόμους; Έχουμε δει διαδηλωτές, έχουμε δύο νεκρούς τον τελευταίο μήνα και η Αντζελίνα Κατσάνις αποτελεί μια αυθεντική αυτόπτη μάρτυρα όσων συμβαίνουν εκεί, τα οποία καταγράφει με τον φωτογραφικό της φακό. Η περιγραφή της είναι γλαφυρή: «Στους δρόμους, υπάρχει ένα τεράστιο δίκτυο εθελοντών, πολιτών ταχείας αντίδρασης, μελών της κοινότητας, που κυμαίνεται από ανθρώπους που απλά ζουν στην κοινότητα ή ζουν δίπλα και θέλουν να βοηθήσουν, μέχρι ακτιβιστές που το κάνουν αυτό εδώ και πολύ καιρό και ξέρουν πώς να οργανώνουν τους ανθρώπους. Και έχετε αυτό το φάσμα χιλιάδων και χιλιάδων κατοίκων της πόλης της Μινεσότα που κυριολεκτικά βγαίνουν στους δρόμους για να καταπολεμήσουν την παρουσία της ICE. Έτσι, από την πλευρά των διαδηλωτών ή των παρατηρητών, υπάρχουν παντού συζητήσεις, από υπερτοπικό επίπεδο μέχρι επίπεδο όλης της πόλης, για να ειδοποιήσουν τους ανθρώπους για το πού έχει εντοπιστεί η ICE. Και μόλις υπάρχει μια ειδοποίηση, οι άνθρωποι, οι παρατηρητές, συρρέουν στο σημείο, ειδικά οι άνθρωποι που ζουν κοντά και τώρα γνωρίζουν ότι η ICE βρίσκεται στην κοινότητά τους. Όλοι έρχονται οπλισμένοι με σφυρίχτρες και φωνάζουν στους πράκτορες της ICE ή του DHS [Υπουργείο Εσωτερικης Ασφάλειας] ή της CBP [Κεντρική Συνοριοφυλακή] να φύγουν από την πόλη τους και να εγκαταλείψουν τη γειτονιά τους. Πολλές φορές έχω δει ότι αυτή η αντίδραση λειτουργεί».
Μάλιστα η Αντζελίνα Κατσάνις διηγείται ένα πρόσφατο περιστατικό που βίωσε η ίδια: «Πριν από δύο ημέρες ήμουν σε ένα σπίτι όπου εμφανίστηκαν πράκτορες της ICE. Ήταν ακόμα νωρίς, ήταν περίπου εννέα το πρωί. Και η ICE είχε φτάσει σε ένα σπίτι στη νότια πλευρά στη Μινεάπολη, κοντά στο σημείο όπου σκοτώθηκαν ο Τζορτζ Φλόιντ και η Ρενέ Γκουντ. Και χτυπούσαν την πόρτα προσπαθώντας να μπουν μέσα. Αλλά η κυκλοφορία της είδησης και το γεγονός ότι μαζεύτηκαν τόσοι άνθρωποι εκεί τελικά τους σταμάτησε. Υπήρχαν δεκάδες παρατηρητές που είχαν έρθει αμέσως ή ίσως τους ακολουθούσαν από πριν, ακολουθώντας τους σε όλη την πόλη για να δουν πού τελικά θα σταματούσαν. Και τότε είναι που οι πράκτορες αρχίζουν να χρησιμοποιούν το σπρέι πιπεριού ως όπλο. Παρακολουθούν συνεχώς αν η κατάσταση θα κλιμακωθεί και συχνά κλιμακώνεται όταν κάποιος συλλαμβάνεται, όταν τίθεται υπό κράτηση. Ωστόσο σε αυτή την περίπτωση, πριν από δύο ημέρες, κατέληξαν να εγκαταλείψουν το σπίτι. Δεν ξέρουμε γιατί. Ίσως επειδή υπήρχαν πολλοί παρατηρητές εκεί. Και φυσικά υπήρχε και ο Τύπος εκεί. Οπότε δεν ξέρουμε γιατί έφυγαν. Αλλά συχνά, όταν έχω δει να χρησιμοποιούνται δακρυγόνα ή άλλα χημικά όπλα, να ρίχνονται πυροβολισμοί. Και αυτό συχνά συμβαίνει ως αντίδραση στη σύλληψη ενός ατόμου».
«Θέλω επίσης να σημειώσω ότι όταν ένα άτομο συλλαμβάνεται, πολύ συχνά δεν έχουμε ιδέα ή δεν ξέρουμε ποιο είναι το αδίκημα που έχει διαπράξει. Συχνά έχω μιλήσει με άτομα που έχουν συλληφθεί και έχουν πράσινη κάρτα ή είναι νόμιμοι πολίτες. Έχω δει άτομα να βγαίνουν από τα αυτοκίνητά τους και να δείχνουν το διαβατήριό τους για να αποδείξουν ότι είναι πολίτες. Συχνά αυτοί οι άνθρωποι γίνονται «στόχοι», αλλά δεν ξέρουμε γιατί τους στοχεύουν, αφού πολλοί από αυτούς φαίνονται να είναι κανονικοί πολίτες που έχουν μεταναστεύσει νόμιμα από χώρες εκτός Αμερικής», διηγείται η Αντζελίνα Κατσάνις στο Euronews. Στην ίδια της αρέσει πάντως να κυνηγά τέτοιες ιστορίες. Οπως δηλώνει, την ενδιαφέρει «η αλληλεπίδραση μεταξύ σημαντικών ειδησεογραφικών γεγονότων και της ζωής των ανθρώπων: των ατόμων που επηρεάζονται από τις πολιτικές, των αθλητών πίσω από τον αθλητισμό, των οικογενειών που πλήττονται από καταστροφές».
Πλέον όλοι οι άνθρωποι φοβούνται λόγω όλων αυτών των γεγονότων. Ο φόβος έχει κατακλύσει την πόλη και όλη τη χώρα, υποστηρίζει η Κατσάνις. «Οι άνθρωποι παρακολουθούν συνεχώς ποια πόλη θα χτυπήσει η ICE στη συνέχεια. Ο Γκρέγκορι Μποβίνο είναι ο επικεφαλής αυτής της επιχείρησης, οπότε ο κόσμος παρακολουθούσε πού πήγαινε και πού αναμενόταν να πάει. Έτσι, πήγε στο Σάρλοτ, στη Νέα Ορλεάνη, στο Σικάγο. Τώρα έχει γίνει μια μικρή ανακατάταξη και ο Τομ Χόμαν βρίσκεται στη Μινεάπολη, στη θέση του Μποβίνο. Τώρα παρακολουθούμε τι θα πει ο Χόμαν, τι θα κάνει, πού θα πάει. Αλλά είναι αλήθεια, οι άνθρωποι είναι πραγματικά φοβισμένοι. Ωστόσο, ένα άλλο πράγμα που κάνουν αυτοί που κάνουν περιπολίες είναι ότι προστατεύουν πάντα τις επιχειρήσεις των ανθρώπων που μπορεί να βρίσκονται σε κίνδυνο ή πηγαίνουν στο σπίτι κάποιου που μπορεί να βρίσκεται σε κίνδυνο για να προσφέρουν επιπλέον προστασία και μάρτυρες εκεί. Όπως έχουμε δει ωστόσο, να να είσαι αυτόπτης μάρτυρας είναι μια επικίνδυνη δουλειά, ακόμα και το να είσαι απλώς παρατηρητής, επειδή τόσο η Ρενέ Γκουντ όσο και ο Αλεξ Πρέτι ήταν απλώς παρατηρητές. Δεν ήταν κρατούμενοι. Δεν είχαν κανέναν που να γνωρίζουν, δεν προστάτευαν κανένα συγκεκριμένο άτομο. Προστάτευαν την κοινότητα και προσπαθούσαν να διώξουν γενικά την ICE. Γνωρίζω επίσης πολλούς ανθρώπους που κρύβονται στα σπίτια τους, προκειμένου να αποφύγουν αυτή την πολιορκία».
Αρκετοί υποστηρίζουν ότι αυτό που βιώνει τις τελευταίες εβδομάδες η Αμερική είναι ένα είδος εμφυλίου πολέμου. Η Αντζελίνα Κατσάνις συμφωνεί και διαφωνεί με αυτήν την άποψη. «Είναι σίγουρα μια ομοσπονδιακή κατάληψη. Πολλοί άνθρωποι το αποκαλούν κατοχή από το κράτος. Η διαφορά μεταξύ ενός εμφυλίου πολέμου και αυτού που βιώνουμε τώρα είναι ότι η αντίσταση μεταξύ των πολιτών, είναι οπλισμένοι μόνο με σφυρίχτρες και κάμερες, τηλέφωνα που καταγράφουν τι συμβαίνει, οπότε πιέζουν, αντιδρούν, αλλά είναι, ως επί το πλείστον, μη βίαιοι. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι η ICE το βλέπει ως εμφύλιο πόλεμο. Έχω μιλήσει με πράκτορες που λένε ότι φοβούνται για τη ζωή τους και ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να τους βλάψουν. Πιστεύω λοιπόν ότι αυτή η νοοτροπία, για οποιονδήποτε λόγο και αν την έχουν, τους κάνει να φοβούνται περισσότερο και ενδεχομένως να κλιμακώνουν την κατάσταση, όπως έχουμε δει με τον Αλεξ Πρέτι, τη Ρενέ Γκουντ και πολλούς άλλους επίσης [σ.σ. υπάρχουν αναφορές για συνολικά 38 θανάτους σε όλη την χώρα από την ICE]. Σίγουρα και οι άνδρες της ICE λοιπόν φοβούνται την παρουσία των πολιτών και των κατοίκων της Μινεσότα. Ξέρετε, ειδικά για τους κατοίκους της Μινεάπολης, περάσαμε και τις ταραχές του Black Lives Matter μετά τον Τζορτζ Φλόιντ. Είναι λοιπόν μια πολύ ισχυρή κοινότητα. Και είναι ισχυροί στο να αντιδρούν στην κυβέρνηση ή στους ομοσπονδιακούς πράκτορες όταν δεν τους αρέσει αυτό που βλέπουν».
Πλέον η Ατζελίνα Κατσάνις επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, που αποτελεί και τη βάση της. Ποια είναι η αντίδραση στα γεγονότα ενός μέσου Νεοϋορκέζου; Παρακολουθεί με ενδιαφέρον όσα συμβαίνουν στη Μινεάπολη και πιστεύουν ότι μπορεί να βιώσουν αντίστοιχες κατάστάσεις ή θεωρεί ότι «πέφτει μακριά» και δεν τον αγγίζει; «Βρίσκονται επίσης στην πρώτη γραμμή. Αντιστέκονται. Οι Νεοϋορκέζοι αντιστέκονται σίγουρα στην ICE, ειδικά το καλοκαίρι έγινε αυτό, αλλά συνεχίζεται ακόμα. Στο Μανχάταν βρίσκεται η 26th Federal Plaza, όπου οι μετανάστες εμφανίζονται για τις δικαστικές ακροάσεις τους, τις ακροάσεις μετανάστευσης που επιβάλλει το δικαστήριο, και έχω πάει εκεί πολλές φορές και έχω δει ανθρώπους να φτάνουν για τα... αυτοκίνητα. Οπότε είναι σίγουρα παρούσα κατά κάποιον τρόπο η ICE στη Νέα Υόρκη, ακόμα κι αν δεν είναι το ίδιο με το χτύπημα στις πόρτες όπως στη Μινεάπολη. Αλλά και οι Νεοϋορκέζοι, ακόμα κι αν αυτό δεν συνέβαινε εδώ, υποστηρίζουν σθεναρά αυτό που συμβαίνει στη Μινεσότα. Χθες το βράδυ φωτογράφισα μια διαμαρτυρία για τον Άλεξ Πρέτι, στην οποία συμμετείχαν χιλιάδες άνθρωποι, σε πολύ, πολύ δριμύ ψύχος. Στέκονταν εκεί έξω για πάνω από μια ώρα. Καθώς οι άνθρωποι έκαναν ομιλίες, ήταν στο νοσοκομείο VA στο Μανχάταν. Και υπάρχουν γενικά σε όλη την πόλη διαμαρτυρίες. Νομίζω ότι περίπου 60 διαδηλωτές συνελήφθησαν πριν από δύο νύχτες, για την οργάνωση καθιστικής διαμαρτυρίας και διαμαρτυρίας κατά του ICE, σε απάντηση στη δολοφονία του Άλεξ Πρέτι. Οπότε είναι σίγουρα μια ενιαία νοοτροπία του έθνους, η νοοτροπία μιας ενιαίας χώρας».
Οσο για το ερώτημα για το ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της όλης υπόθεσης, ποιο μέλλον προβλέπει μια Ελληνοαμερικανίδα που ζει από μέσα τα γεγονότα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, η Αnτζελίνα Κατσάνις απαντά: «Αυτή είναι μια εξαιρετική ερώτηση. Μακάρι να ήξερα την απάντηση. Νομίζω ότι είδαμε κατά το τελευταίο έτος της διακυβέρνησης Τραμπ ότι τα πράγματα αλλάζουν πολύ γρήγορα και ότι συμβαίνουν συνεχώς απρόσμενα πράγματα. Επομένως, είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο να πούμε, με αυτή τη συγκεκριμένη κυβέρνηση, τι θα σκεφτούν στο μέλλον, τι θα ακούσουν και τι όχι. Ξέρετε, όταν ο Ζόραν Μαμντάνι, ο δήμαρχός μας, έκανε προεκλογική εκστρατεία, ο Τραμπ τον πίεζε πολύ ενεργά και απειλούσε να στείλει την ICE αν εκλεγεί. Και μετά είδαμε ότι είχαν μια συνάντηση που φαινόταν να πηγαίνει πολύ καλά.Οπότε είναι δύσκολο να πούμε τι θα συμβεί στη συνέχεια. Η γνώμη μου είναι ότι η ICE δεν θα είναι σε θέση να διεξάγει στη Νέα Υόρκη το ίδιο είδος επιχειρήσεων που διεξάγει μέχρι τώρα στη Μινεσότα, στο Σάρλοτ, στη Νέα Ορλεάνη, στο Σικάγο. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ πυκνοκατοικημένο μέρος. Δεν μπορούν να κυκλοφορούν εύκολα με τα αυτοκίνητά τους, ενώ το να βάζουν τους ανθρώπους στα αυτοκίνητά τους ή να φεύγουν από τον τόπο του συμβάντος με τα αυτοκίνητά τους είναι ένα σημαντικό μέρος της επιτυχίας των επιχειρήσεών τους. Οπότε νομίζω ότι θα χρειαστούν μια διαφορετική στρατηγική αν έρθουν στη Νέα Υόρκη με παρόμοιο τρόπο, αλλά δεν μπορούμε να ξέρουμε ποτέ».
Η Αντζελίνα Κατσάνις είναι Ελληνίδα από την πλευρά του πατέρα της, ο οποίος μετακόμισε από την Αθήνα στις ΗΠΑ όταν ήταν 20 ετών. Η ίδια γεννήθηκε στην Αμερική αλλά προσπαθεί να έρχεται κάθε χρόνο στα πάτρια εδάφη. Μάλιστα, επέλεξε να μείνει στην Ελλάδα την περίοδο του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, καθώς είχε την ευκαιρία να προχωρήσει τις πανεπιστημιακές σπουδές της κάνοντας διαδικτυακά μαθήματα. Σπούδασα φωτοδημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας και από τα φοιτητικά της χρόνια την ελκύει η κάλυψη μεγάλων γεγονότων, διεθνούς ενδιαφέροντος. Εκτός από το Associated Press έχει συνεργαστεί και με το Reuters, το Geti Images, τους New York Times, την Washington Post και το Politico. Οπως αποκάλυψε κλείνοντας την συνομιλία μας, σύντομα ελπίζει να επιστρέψει στην Ελλάδα συμμετέχοντας σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα που θα διοργανωθεί για την φωτοειδησεογραφική κάλυψη των πυρκαγιών, χάρη στην οποία η γκάμα των θεμάτων που καλύπτει θα συμπεριλάβει και τα περιβαλλοντικά θέματα, πέρα από τα κοινωνικά και πολιτικά που ήδη καλύπτει με μεγάλη επιτυχία.