Στο εργαστήριο, τα αποχρωματισμένα κοράλλια ανάρρωσαν μέσα σε μόλις επτά εβδομάδες, αφού ήρθαν για λίγο σε επαφή με υγιή κοράλλια.
Τα κοράλλια που πεθαίνουν ίσως έχουν βρει μια απροσδόκητη σανίδα σωτηρίας: τους γείτονές τους.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Stanford ανακάλυψαν έναν τρόπο να επαναφέρουν τα κοράλλια από το χείλος του θανάτου, βάζοντάς τα σε επαφή με υγιή κοράλλια για λίγες μόνο ημέρες.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Science Advances, παρουσιάζει μια πολλά υποσχόμενη νέα προσέγγιση για την αποκατάσταση των κοραλλιογενών υφάλων, καθώς οι αυξανόμενες θερμοκρασίες της θάλασσας προκαλούν πιο συχνά και πιο έντονα επεισόδια λεύκανσης των κοραλλιών.
Όταν το νερό γίνεται υπερβολικά ζεστό, τα κοράλλια αποβάλλουν τη μικροσκοπική άλγη που τους παρέχει μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους, ένα φαινόμενο γνωστό ως λεύκανση, που τα αφήνει εκτεθειμένα στην πείνα.
Μετά από επεισόδια λεύκανσης, μπορεί να χρειαστούν μήνες ή και χρόνια για να ανακάμψουν όσα κοράλλια επιβιώσουν – όμως οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι δεν έχουν χάσει κάθε ελπίδα.
«Αν και τα λευκασμένα κοράλλια μπορεί να πεθαίνουν, δεν είναι ακόμη νεκρά», λέει ο επικεφαλής συγγραφέας Danny Collins, υποψήφιος διδάκτορας στο Stanford. «Το ερώτημα που θέλαμε να απαντήσουμε ήταν: όταν ένα κοράλλι έχει λευκάνει, τι μπορούμε να κάνουμε;»
Πώς οι επιστήμονες επανέφεραν τα λευκασμένα κοράλλια σε πλήρη δύναμη
Η ανακάλυψη έγινε τυχαία το 2025, όταν ο Steve Palumbi, καθηγητής ωκεανών και θαλάσσιος βιολόγος στη Doerr School of Sustainability του Stanford, παρατήρησε δύο κομμάτια κοραλλιού που είχαν πέσει το ένα πάνω στο άλλο σε μια δεξαμενή εργαστηρίου. Το ένα ήταν υγιές, ενώ το άλλο λευκασμένο. Ωστόσο, στο σημείο όπου άγγιζαν, το λευκασμένο κοράλλι άρχιζε να ξαναβρίσκει το χρώμα του.
Ο Collins στη συνέχεια τακτοποίησε 10 ζευγάρια τμημάτων κοραλλιού, το καθένα με ένα υγιές και ένα λευκασμένο κομμάτι από την ίδια αποικία. Πέντε ζευγάρια τοποθετήθηκαν σε επαφή, ενώ τα υπόλοιπα κρατήθηκαν σε απόσταση μερικών χιλιοστών.
Μέσα σε επτά εβδομάδες, και τα πέντε λευκασμένα τμήματα που είχαν έρθει σε επαφή με τους υγιείς κλώνους τους είχαν ανακάμψει. Όσα είχαν μείνει χωριστά, είχαν πεθάνει.
Κάτω από το μικροσκόπιο, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα κοράλλια είχαν ενωθεί, δημιουργώντας μικροσκοπικά κανάλια που επέτρεπαν στην άλγη και στα θρεπτικά συστατικά να περνούν από το ένα στο άλλο. Μέσα σε τρεις ημέρες, οι ωφέλιμες άλγες είχαν αρχίσει να μετακινούνται από τα υγιή κοράλλια στα λευκασμένα. Ύστερα από περίπου μία εβδομάδα, ορισμένα είχαν λάβει αρκετή άλγη ώστε να αναρρώσουν μόνα τους.
Μόλις βρεθούν μέσα στα κατεστραμμένα κοράλλια, οι ωφέλιμες άλγες αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται γρήγορα. «Εισρέουν και αρχίζουν να διαιρούνται με τους ταχύτερους ρυθμούς που έχουν καταγραφεί σε κοράλλια», λέει ο Palumbi.
Κατά τη δεύτερη εβδομάδα, η άλγη διπλασίαζε τον πληθυσμό της κάθε τέσσερις ημέρες – περίπου δέκα φορές πιο γρήγορα απ’ ό,τι στα άγρια κοράλλια – επιτρέποντας στα κατεστραμμένα κοράλλια να συνεχίσουν να ανακάμπτουν ακόμη κι αφού χωρίστηκαν από τα υγιή.
Η ανακάλυψη αποτέλεσε ορόσημο στο εργαστήριο. «Τα λευκασμένα κοράλλια συχνά θεωρούνται χαμένη υπόθεση, επειδή η ανάκαμψη μετά από ένα κύμα καύσωνα είναι πολύ αργή, αν συμβεί ποτέ», λέει η Fiorenza Micheli, καθηγήτρια στο Stanford και μία από τους επιβλέποντες της διδακτορικής διατριβής του Collins.
Ωστόσο οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η τεχνική δεν είναι έτοιμη για εφαρμογή σε μεγάλη κλίμακα στους ωκεανούς.
Τα κοράλλια πρέπει να είναι γενετικά ταυτόσημα ώστε οι ιστοί τους να μπορούν να ενωθούν. Με άλλα λόγια, κάθε κατεστραμμένο κοράλλι θα χρειαζόταν ένα υγιές αντίγραφό του – μια μη ρεαλιστική λύση για την αποκατάσταση ολόκληρων υφάλων. Οι ερευνητές όμως ελπίζουν να βρουν τρόπους να μεταφέρουν τις ωφέλιμες άλγες χωρίς να απαιτείται άμεση επαφή ή γενετικά όμοια ζεύγη.
Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι ίσως ξεμένουν από χρόνο για ανάκαμψη
Η αποκάλυψη έρχεται σε μια κρίσιμη συγκυρία για τους κοραλλιογενείς υφάλους.
Σύμφωνα με την τελευταία αξιολόγηση του Global Coral Reef Monitoring Network, οι ύφαλοι του πλανήτη έχουν χάσει σχεδόν το 10 τοις εκατό του ζωντανού κοραλλιού τους τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Μόνο μεταξύ 2023 και 2024, το ποσοστό μειώθηκε κατά σχεδόν 9 τοις εκατό στη διάρκεια ενός παγκόσμιου επεισοδίου λεύκανσης – της μεγαλύτερης ετήσιας πτώσης που έχει καταγραφεί ποτέ.
Σε παγκόσμια κλίμακα, η λεύκανση εμφανίζεται πλέον περίπου κάθε πέντε με έξι χρόνια, αφήνοντας στους υφάλους λιγότερο χρόνο να ανακάμψουν ανάμεσα σε διαδοχικά επεισόδια ακραίας ζέστης. Η έκθεση προειδοποιεί ότι οι ύφαλοι θα συνεχίσουν να φθίνουν, αν δεν μειωθούν οι ανθρωπογενείς εκπομπές και αν δεν περιοριστούν απειλές όπως η υπεραλιεία, η ρύπανση των υδάτων και οι παράκτιες αναπτύξεις.
Και ενώ ο συνδυασμός κοραλλιών για να βοηθηθούν στην ανάκαμψη από τη λεύκανση μπορεί να σώσει ορισμένα, ο Palumbi τονίζει ότι δεν μπορεί να τα προστατεύσει από την άνοδο της θερμοκρασίας της θάλασσας.
«Αυτή είναι μια ιστορία ανάκαμψης. Δεν μετριάζει τα κύματα καύσωνα· απλώς βοηθά ό,τι ακολουθεί. Εξακολουθεί να υπάρχει τεράστια ανάγκη να μειωθούν τα κύματα καύσωνα και να προστατευθεί όλη η ζωή στη Γη από το γρήγορο κλιματικό στρες», λέει.
«Στο μέλλον, ελπίζουμε ότι μπορεί να βοηθήσει τη γιγαντιαία προσπάθεια που καταβάλλεται για την αποκατάσταση να έχει καλύτερα αποτελέσματα, βοηθώντας αυτούς τους κήπους κοραλλιών να επιβιώνουν πιο πλήρως από τα κύματα καύσωνα.»