Η πλήρης κατάρρευση του παγετώνα Θουέιτς, του αποκαλούμενου «Παγετώνα της Αποκάλυψης», θα αύξανε τη στάθμη των θαλασσών κατά περίπου 65 εκ.
Ο παγετώνας Thwaites, γνωστός και ως «παγετώνας της Αποκάλυψης», θα συνεχίσει να λιώνει ακόμη κι αν οι υπερθερμασμένοι ωκεανοί μας αρχίσουν να ψύχονται, προειδοποιούν οι επιστήμονες.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Το φετινό καλοκαίρι οι ωκεανοί του πλανήτη κατέγραψαν την υψηλότερη ημερήσια θερμοκρασία που έχει σημειωθεί ποτέ, με τη θερμοκρασία της επιφάνειας της θάλασσας εκτός πολικών περιοχών να φτάνει κατά μέσο όρο τους 21,1°C στις 22 Αυγούστου. Καθώς το φαινόμενο Ελ Νίνιο εξακολουθεί να ενισχύεται στον Ειρηνικό, είναι απίθανο οι θερμοκρασίες να σημειώσουν δραματική πτώση στο άμεσο μέλλον.
Ωστόσο, ακόμη και υπό τις «πιο ακραίες συνθήκες ψύξης των ωκεανών που μπορούμε να φανταστούμε», νέα έρευνα με επικεφαλής το British Antarctic Survey (BAS) διαπιστώνει ότι ο παγετώνας της Αποκάλυψης, στη Δυτική Ανταρκτική, θα συνεχίσει να χάνει πάγο για τουλάχιστον τα επόμενα 150 χρόνια.
Η πλήρης κατάρρευση του στρώματος πάγου εκτιμάται ότι θα προσθέσει περίπου 65 εκατοστά στην άνοδο της παγκόσμιας στάθμης της θάλασσας. Για να γίνει αντιληπτή η κλίμακα, για κάθε επιπλέον εκατοστό ανόδου της στάθμης της θάλασσας περίπου έξι εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο εκτίθενται σε παράκτιες πλημμύρες.
«Αναπόφευκτη μελλοντική απώλεια πάγου» για τον παγετώνα της Αποκάλυψης
Οι ερευνητές πραγματοποίησαν πειράματα προσομοίωσης για τον παγετώνα Thwaites και τον γειτονικό Pine Island Glacier, που σήμερα είναι οι μεγαλύτεροι συντελεστές απώλειας πάγου από αυτή την περιοχή της Ανταρκτικής.
Στις τρεις ανεξάρτητες υπολογιστικές προσομοιώσεις «απενεργοποίησαν» πλήρως τα λιωσίματα που προκαλεί ο ωκεανός – λόγω της κλιματικής αλλαγής – κάτω από τους δύο παγετώνες.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Geophysical Research Letters (πηγή στα Αγγλικά), ανέδειξε μια «εντυπωσιακή διαφορά» στον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν οι δύο παγετώνες σε διάστημα 150 ετών.
Ο παγετώνας Pine Island συμπεριφέρθηκε όπως θα περίμεναν οι επιστήμονες. Στις προσομοιώσεις το στρώμα πάγου σταμάτησε να λιώνει και άρχισε να παχαίνει, προχωρώντας ξανά προς τη θέση που είχε στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Αντίθετα, ο παγετώνας Thwaites συνέχισε να χάνει πάγο, ακόμη και χωρίς καθόλου τήξη από τον ωκεανό. Ο ρυθμός απώλειας μειωνόταν σταδιακά καθώς ο παγετώνας γινόταν πιο λεπτός.
«Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι παρελθοντικές αλλαγές στην τήξη που προκαλούν οι ωκεανοί μάς έχουν ήδη δεσμεύσει σε μια αναπόφευκτη μελλοντική απώλεια πάγου από τον παγετώνα Thwaites», λέει η δρ Rosie Williams, παγετωνολόγος στο BAS και κύρια συγγραφέας της μελέτης.
«Η απώλεια αυτού του πάγου δεν μπορεί να αναστραφεί ή να αποτραπεί απλώς ψύχοντας τον ωκεανό.»
Μπορούμε να σταματήσουμε να λιώνει ο παγετώνας της Αποκάλυψης;
Ένα σενάριο μηδενικής τήξης δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει στην πραγματικότητα, καθώς και μόνο η παρουσία θαλασσινού νερού κάτω από τον πάγο του παγετώνα αρκεί για να προκαλέσει κάποιο επίπεδο λιωσίματος.
Ο μοντελιστής ωκεανών του BAS και συν-συγγραφέας της έκθεσης, καθηγητής Paul Holland, εξηγεί ότι ο παγετώνας Thwaites άρχισε να υποχωρεί τη δεκαετία του 1940, με τη θέρμανση των ωκεανών μας να εξελίσσεται σε «σημαντικό παράγοντα» που τροφοδοτεί την απώλεια πάγου.
Ενώ οι προσομοιώσεις δείχνουν ότι η ιστορική τήξη του παγετώνα Thwaites έχει «δεσμεύσει τις μελλοντικές γενιές απέναντι στις προκλήσεις της ανόδου της στάθμης της θάλασσας», η απώλεια πάγου θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο αν ο κόσμος δεν μειώσει και, ιδανικά, δεν αναστρέψει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.
«Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν οι άλλοι μεγάλοι παγετώνες της Ανταρκτικής έχουν ήδη μπει σε τροχιά αναπόφευκτων αλλαγών», σημειώνει ο Holland.
«Είναι επείγον να δράσουμε για να τροποποιήσουμε τις ανθρώπινες δραστηριότητες που προκαλούν τις αλλαγές στην τήξη αυτών των παγετώνων από τον ωκεανό.»