Ένα ισπανικό μέσο ενημέρωσης υποστηρίζει, με έγγραφα του Εμπορικού Μητρώου, ότι η Μαρίκαρμεν Αμπασκάλ διετέλεσε αναπληρώτρια γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου μιας κτηματομεσιτικής εταιρείας την περίοδο 1994-1995.
Η Maricarmen, η γειτόνισσα που εκδιώχθηκε από το σπίτι της στο Ρετίρο και άναψε το φυτίλι των διαδηλώσεων για τη στέγη, συμμετείχε τη δεκαετία του ’90 στο διοικητικό συμβούλιο μιας εταιρείας που επένδυε σε ακίνητα. Ή τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει η εφημερίδα «OkDiario» σε δημοσίευμα που, μέχρι την ώρα κλεισίματος της παρούσας έκδοσης, δεν έχει επιβεβαιωθεί ούτε έχει προκαλέσει καμία δημόσια αντίδραση από το περιβάλλον της.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Το μέσο διαβεβαιώνει ότι στηρίζεται σε μια απλή σημείωση από το Εμπορικό Μητρώο και στο δελτίο ταυτότητας της θανούσας. Σύμφωνα με αυτά τα έγγραφα, η María del Carmen Abacal Martín ορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Jinur S.A. την 1η Ιουλίου 1994 και άσκησε καθήκοντα αναπληρώτριας γραμματέως μέχρι που το συμβούλιο αποδέχτηκε την παύση της, έναν χρόνο αργότερα. Η ταυτοποίηση βασίζεται στο όνομα και σε μια ημερομηνία γέννησης, το 1938, που ταιριάζει με τα 87 χρόνια που είχε όταν εκδιώχθηκε από το σπίτι της.
Η Jinur είχε ως σκοπό την επένδυση σε ακίνητα για τη μετέπειτα εκμετάλλευσή τους μέσω ενοικίασης και είχε την ίδια έδρα, στην οδό Pradillo στη Μαδρίτη, με την Fieba S.A., από την οποία προέρχονταν η ίδια και άλλοι τρεις σύμβουλοι. Στην τελευταία, και πάντα σύμφωνα με το «OkDiario (πηγή στα Ισπανικά)», διετέλεσε μάλιστα μοναδική διαχειρίστρια για αρκετά χρόνια. Ωστόσο, στο ρεπορτάζ γίνεται επίκληση σε ένα BOE του 1982, όπου γίνεται λόγος για εταιρεία "επένδυσης σε ακίνητα", για να αντιμετωπιστεί στη συνέχεια απλώς ως εταιρεία ακινήτων.
Για τις δραστηριότητες της καθημερινής λειτουργίας, πάντως, δεν αναφέρεται τίποτα. Το κείμενο δεν εξηγεί σε κανένα σημείο τι έκανε στην πράξη ως αναπληρώτρια γραμματέας ούτε υποστηρίζει ότι διέθετε μετοχές ή περιουσιακά στοιχεία.
Το "OkDiario" χρησιμοποιεί αυτά τα στοιχεία για να αντικρούσει την εκδοχή που αποδίδει σε συνέντευξη στην εφημερίδα "El País" το 2024, όπου η γυναίκα φέρεται να είπε ότι είχε εργαστεί ως γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου φαρμακευτικής εταιρείας. Καμία από τις εταιρείες που εξετάζει δεν έχει αυτό το αντικείμενο, σύμφωνα με την εφημερίδα. Το ενδεχόμενο να είχε εργαστεί σε κάποια άλλη εταιρεία, σε κάποια φάση της ζωής της, παραμένει ανοιχτό, αλλά το κείμενο δεν το εξετάζει.
Μια έξωση με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου
Τίποτα από όλα αυτά δεν αλλάζει τα γεγονότα που πράγματι συνέβησαν. Οι γονείς της Maricarmen υπέγραψαν το 1956 το συμβόλαιο παλαιάς μίσθωσης για το διαμέρισμα στην οδό Sainz de Baranda, το οποίο πέρασε σε εκείνη το 2005, μετά τον θάνατο της μητέρας της. Η έξωση τελικά εκτελέστηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, στην τέταρτη προσπάθεια, με τη μισή Ισπανία να διαδηλώνει στους δρόμους και με μια δικαστική διαμάχη με την εταιρεία διαχείρισης του διαμερίσματος, την Urbagestión, η οποία έφτασε έως το Ανώτατο Δικαστήριο και το 2024 δικαίωσε την εταιρεία.
Η Maricarmen κατέληξε τελικά στις 7 Οκτωβρίου στο νοσοκομείο Gregorio Marañón, όπου νοσηλευόταν από την ημέρα της έξωσης. Παρά τη συμφωνία στην οποία κατέληξαν ώστε να επιστρέψει στο σπίτι της, δεν κατάφερε ποτέ να ανοίξει ξανά την πόρτα της πολυκατοικίας της.