Η νέα ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ: Ο Τζέικομπ Ελόρντι και ο σκύλος του δεν μας σώζουν, αλλά το μούσι του Τζος Μπρόλιν προσφέρει μια σπίθα ελπίδας
Ο Ridley Scott έχει γνωρίσει το μερτικό του από επιτυχίες και αποτυχίες.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Για κάθε Alien, Blade Runner, Gladiator και The Martian, υπάρχει ένα Kingdom of Heaven, A Good Year, ό,τι κι αν ήταν τέλος πάντων το The Counselor, Napoleon, και ένα υποτονικό Glad-II-ator.
Κακή κουβέντα δεν σηκώνουμε για το Alien: Covenant ή το House of Gucci. Το πρώτο είναι πολύ καλύτερο απ’ όσο θυμάστε, και το δεύτερο είναι ένα camp αριστούργημα, τελεία και παύλα.
Το εκνευριστικό είναι ότι η τελευταία του ταινία εντάσσεται πολύ άνετα στην κατηγορία της «αποτυχίας».
Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Peter Heller του 2012, το The Dog Stars έχει πρωταγωνιστή τον Jacob Elordi ως Hig, τον γελοία ωραίο «μέσο άνθρωπο» και πρώην πιλότο που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε μια μεταπανδημική Αμερική. Μετά από μια ιογενή Αποκάλυψη που εξαφάνισε το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένης της συζύγου του, ο ήρωάς μας επιβιώνει μαζεύοντας προμήθειες με τον σκύλο του, τον Jasper. Πολύ ωραίο όνομα για σκύλο. Μπράβο εκεί.
Σε αντίθεση με τον φίλο του Bangley (Josh Brolin), έναν πρώην πεζοναύτη που έχει μετατραπεί σε σκληροτράχηλο επιζώντα, ο Hig κρατιέται από την ελπίδα ότι η ανθρωπότητα θα βρει τον δρόμο της. Πετά με το αεροπλάνο του, μια Cessna, αναζητώντας σημάδια ζωής και έλκεται από ένα μυστηριώδες ραδιοσήμα, που τον οδηγεί σε μια στρατιωτική βάση. Εκεί γνωρίζει τη Cima (Margaret Qualley) και τον κατσούφη πατέρα της (Guy Pearce) και αρχίζει να σκέφτεται μια ζωή πέρα από την απλή επιβίωση.
Ωστόσο, αγέλες αγριεμένων «reapers» απειλούν κάθε μελλοντικό σχέδιο...
Όποιο κι αν είναι το σκηνοθετικό σας παρελθόν και όσο εντυπωσιακό κι αν είναι το γεγονός ότι στα 88 σας εξακολουθείτε να βρίσκεστε πίσω από την κάμερα, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να κάνετε το μετα-αποκαλυπτικό τοπίο τόσο βαρετό και τόσο αναμασημένο.
Υπάρχει λίγο από 28 Days / Weeks / Years Later στο The Dog Stars, κάτι από I Am Legend, ηχώ από Mad Max και ακόμη και λίγη Fallout για το καλό. Όλα σπουδαία σημεία αναφοράς, αλλά δεν ενώνονται σε κάτι έστω και ελάχιστα ενδιαφέρον. Απλώς σε κάνουν να εύχεσαι να έβλεπες μια ταινία αρκετά τρομακτική, συναρπαστική ή ουσιαστική ώστε να κρατήσει την προσοχή σου.
Έτσι όπως είναι, το The Dog Stars θέλει να είναι και ενδοσκοπική μελέτη χαρακτήρων και μετα-αποκαλυπτικό action, και αποτυγχάνει και στα δύο. Είναι υπερβολικά άνευ συμβάντων για να είναι συναρπαστική, όχι αρκετά τρομακτική για να είναι πραγματικά επιδραστική, και τόσο ρηχή όσο μια λακκούβα για να προσφέρει οποιαδήποτε διορατικότητα. Ακόμη χειρότερα, είναι μια ταινία που δεν έχει ουσιαστικά τίποτα να πει για την Αποκάλυψη, την κατάρρευση της κοινωνίας ή το συλλογικό πένθος. Σε αντίθεση με το πρωτότυπο υλικό, το σενάριο του Mark L. Smith δεν παλεύει ποτέ πραγματικά με τα θέματά του και αντί γι’ αυτό επιλέγει σε κάθε βήμα να αφήνει τους χαρακτήρες ανολοκλήρωτους.
Πέρα από τη συγκλονιστική φωτογραφία του Erik Messerschmidt, ο ατελείωτα αργός ρυθμός με έκανε να επικεντρωθώ σε ένα απρόσμενο στοιχείο στο The Dog Stars: τα μούσια. Συγκεκριμένα, τη θρυλική μουσούδα του Josh Brolin.
Τι γένι μπορεί να αφήσει αυτός ο άνθρωπος.
Λίγοι άνδρες μπορούν. Ο Idris Elba μπορεί. Ο Adam Driver δεν μπορεί. Ο Ethan Hawke είναι μάστερ. Ο Orlando Bloom δεν είναι. Ο Christian Bale μπορεί να αφήσει ένα εντελώς αγριεμένο. Ο Timothée Chalamet ίσως τα καταφέρει κάποια μέρα.
Είναι λεπτή τέχνη και ο Brolin – και όχι για πρώτη φορά – φορά εδώ μια επιβλητική μουσούδα, που αποπνέει ενέργεια ταλαιπωρημένου θείου και με έκανε να σκεφτώ: Αν αυτό είναι το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε, θα βρω παρηγοριά μένοντας μακριά από ραδιοσήματα και μένοντας κοντά στη θαμνώδη γενειάδα σου, η οποία με διαβεβαιώνει ότι θα είμαι ασφαλής.
Οπότε, εκτός κι αν θέλετε οπωσδήποτε να δείτε έναν σκοτεινά γοητευτικό Jacob Elordi με τζάκετ Carhartt να κοιτάζει στο άπειρο - ή σκέφτεστε να ιδρύσετε, όπως σοβαρά σκέφτομαι εγώ, μια λέσχη θαυμαστών της μουσούδας - μείνετε μακριά από αυτή την υπερβολικά μεγάλη και, για κάποιο λόγο, αφόρητα άγευστη προσπάθεια ενός δημιουργού που, ελπίζουμε, θα μας χαρίσει μια τελευταία σπουδαία ταινία πριν μας χτυπήσει μια ακόμη πανδημία.
The Dog Stars προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες.