Η υπεραλίευση και η υπερθέρμανση εξαντλούν τα αποθέματα τροφής στους ωκεανούς μας, αλλά η αποκατάσταση των κοραλλιογενών υφάλων θα μπορούσε να προσφέρει εκατομμύρια γεύματα κάθε χρόνο.
Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν καθοριστικό μέρος της προσπάθειας για την καταπολέμηση της παγκόσμιας πείνας και τη βελτίωση της διατροφής σε όλον τον κόσμο.
Σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF, περίπου 2,3 δισ. άνθρωποι βίωσαν μέτρια ή σοβαρή επισιτιστική ανασφάλεια το 2024, δηλαδή 336 εκατ. περισσότεροι σε σχέση με το 2019. Την ίδια στιγμή, πολλοί πληθυσμοί ψαριών στους υφάλους έχουν αποδεκατιστεί λόγω υπεραλίευσης, ενώ η υπερθέρμανση που τροφοδοτείται από την κλιματική αλλαγή έχει προκαλέσει «άνευ προηγουμένου» θνησιμότητα κοραλλιών.
Ωστόσο, νέα έρευνα από το Smithsonian Tropical Research Institute (STRI) αναφέρει ότι η αποκατάσταση αυτών των αποθεμάτων και η διαχείρισή τους σε «βιώσιμα επίπεδα» παραμένει εφικτή και μπορεί να αποτελέσει λύση για την αντιμετώπιση του υποσιτισμού.
Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι θα μπορούσαν να αυξήσουν τις αποδόσεις αλιευμάτων
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PNAS, ανέλυσε δεδομένα από όλες τις περιοχές παγκοσμίως που διαθέτουν κοραλλιογενείς υφάλους, συμπεριλαμβανομένων της Δομινικανής Δημοκρατίας, του Παναμά, της Τζαμάικα, της Κένυας, του Μαυρικίου, του Ομάν, της Τζαμάικα, της Μαδαγασκάρης, των Φιλιππίνων και της Ινδονησίας.
Οι ερευνητές υπολόγισαν πόσο θα πρέπει να αυξηθούν τα ιχθυαποθέματα ώστε να επιτευχθούν οι «μέγιστες βιώσιμες αποδόσεις» και οι «αρκετά καλές αποδόσεις», καθώς και πόσο θα διαρκέσει η ανάκαμψη υπό διαφορετικά σενάρια διαχείρισης.
Διαπίστωσαν ότι ο χρόνος ανάκαμψης των ιχθυαποθεμάτων εξαρτάται από τον βαθμό υπεραλίευσης στην περιοχή και μπορεί να κυμαίνεται κατά μέσο όρο από 6 έως 50 χρόνια. Ωστόσο, οι ερευνητές κατέληξαν ότι οι κοραλλιογενείς ύφαλοι σε όλον τον κόσμο θα μπορούσαν να αυξήσουν τις βιώσιμες αποδόσεις σχεδόν κατά 50% εφόσον οι πληθυσμοί ψαριών αφεθούν να ανακάμψουν προς τα μέγιστα επίπεδα παραγωγής τους, αντί να απομειώνονται από την υπεραλίευση.
Αυτό θα μπορούσε να προσφέρει στις χώρες από 20.000 έως 162 εκατομμύρια επιπλέον βιώσιμα γεύματα, αρκετά για να καλύψουν τη συνιστώμενη κατανάλωση θαλασσινών για αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο.
Οι χώρες που θα ωφελούνταν περισσότερο από αυτή την ώθηση είναι εκείνες που σήμερα αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη πείνα και ελλείψεις μικροθρεπτικών συστατικών, όπως τμήματα της Αφρικής και της Νοτιοανατολικής Ασίας.
«Τα ευρήματά μας επιβεβαιώνουν επίσης ότι η αποτελεσματική παρακολούθηση και διαχείριση της αλιείας στους υφάλους έχει ουσιαστικά και μετρήσιμα οφέλη πέρα από την περιβαλλοντική προστασία», λέει η Jessica Zamborain-Mason, πρώτη συγγραφέας της μελέτης. «Έχει συνέπειες για την επισιτιστική ασφάλεια και τη δημόσια υγεία».
Θα ανακάμψουν ποτέ οι κοραλλιογενείς ύφαλοί μας;
Η επίτευξη υγιών υφάλων και καλύτερων ιχθυαποθεμάτων δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα απαιτούσε τη χάραξη μιας σαφούς στρατηγικής για τη βελτίωση της διαχείρισης της αλιείας.
Όσοι εργάζονται στον αλιευτικό κλάδο ίσως χρειαστούν επίσης εναλλακτικά μέσα βιοπορισμού κατά τις περιόδους ανάκαμψης. Για ορισμένες τοποθεσίες, αυτές οι αλλαγές θα μπορούσαν να απαιτήσουν διεθνή στήριξη.
«Η επόμενη πρόκληση είναι ο σχεδιασμός συγκεκριμένων στρατηγικών που να εξισορροπούν την προστασία με τα ανθρώπινα μέσα βιοπορισμού, διασφαλίζοντας ότι το δυναμικό των ωκεανών θα αξιοποιηθεί πλήρως», αναφέρει η μελέτη.