Ο Λουί Αρνό περιγράφει στο euronews τις συνθήκες κράτησης στο διαβόητο Τμήμα 209 της φυλακής- κολαστήριο
Μετά από 3,5 χρόνια φυλάκισης, το Ιράν απελευθέρωσε δύο Γάλλους πολίτες που κρατούνταν στη φυλακή Εβίν της Τεχεράνης, τη φυλακή όπου βασανίζονται εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Η Σεσίλ Κόλερ και ο Ζακ Παρί επέστρεψαν στη Γαλλία στις 7 Απριλίου. Κρατούνταν στο διαβόητο Τμήμα 209 της φυλακής Εβίν, που προορίζεται για πολιτικούς κρατούμενους και αλλοδαπούς.
Εκεί πέρασε δύο χρόνια και ο Λουί Αρνό, Γάλλος πολίτης που συνελήφθη έξι ημέρες μετά το θάνατο της Μαχσά Αμινί , ενώ επισκεπτόταν αξιοθέατα στο Ιράν. Κατηγορήθηκε από τις ιρανικές αρχές ότι συμμετείχε στις διαδηλώσεις που ξέσπασαν μετά το θάνατο της Αμινί.
Στην συνέντευξη που παραχώρησε στο euronews περιγράφει τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης στη φυλακή Εβίν.
«Το Τμήμα 209 είναι η φωλιά του διαβόλου» περιγράφει «είναι ένα σφαγείο όπου οι άνθρωποι στριμώχνονται σε κελιά χωρίς παράθυρα με τα φώτα αναμμένα 24 ώρες το 24ωρο.
Τρώμε, ζούμε, κοιμόμαστε, κατευθείαν στο πάτωμα. Σαν ζώα, και μας βγάζουν βόλτα σαν ζώα, σαν σκυλιά, με δεμένα μάτια μία φορά την εβδομάδα για να πάρουμε λίγο καθαρό αέρα για 30 λεπτά, και αυτό είναι όλο. Και τον υπόλοιπο χρόνο είσαι σε εκείνο το κελί ή σε ανακρίνουν, γιατί όλη αυτή η απάνθρωπη μεταχείριση, όλη αυτή η ακραία πίεση που δεν σταματά ποτέ —ούτε καν όταν κοιμάσαι— υπάρχει για να αποσπάσει ψευδείς ομολογίες για κατασκοπεία.»
Το Ιράν βρίσκεται σε κατάσταση απομόνωσης· οι επικοινωνίες μέσω διαδικτύου είναι περιορισμένες. Μπόρεσες να μιλήσεις με Ιρανούς που βρίσκονται εκεί, και έχεις κρατήσει επαφή με κάποιον από τους πρώην συγκρατούμενούς σου;
«Έχω κρατήσει επαφή με τους συγκρατούμενούς μου, με τους αδελφούς μου. Υπάρχει ελάχιστη πρόσβαση στο διαδίκτυο, αλλά είναι πολύ δύσκολο να μάθεις νέα.
Πάνω απ’ όλα, όμως, το διαδίκτυο ελέγχεται εξαιρετικά αυστηρά. Και σήμερα, μπορείς να συλληφθείς, ακόμα και να εκτελεστείς, για ένα μόνο tweet.
Γι’ αυτό, είμαι εξαιρετικά προσεκτικός να μην τους κάνω ερωτήσεις για τον πόλεμο ή την κατάστασή τους. Πρόκειται απλώς για την επικοινωνία ως άνθρωποι, το να νοιάζομαι για το πώς αισθάνονται και να τους κάνω να καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι — ότι και εδώ σήμερα μιλάνε για αυτούς και ότι κάνω ό,τι μπορώ για να ενισχύσω τη φωνή τους.»