Η ιστορία της καμπουροφάλαινας «Τίμι» φαινόταν να τελειώνει με τον θάνατο, τη νεκροψία και τη μετατροπή των υπολειμμάτων του σε βιοντίζελ. Τώρα μουσεία σε Γερμανία, Δανία και Ολλανδία ενδιαφέρονται για τα οστά του...
Μετά από εβδομάδες προσπαθειών διάσωσής του, την παρακολούθηση μετά την απελευθέρωσή του, τον μεταγενέστερο εντοπισμό του κουφαριού του στα ανοικτά της Δανίας, τη νεκροψία και τελικά, την απόφαση να μετατραπεί το μεγαλύτερο μέρος των υπολειμμάτων του ζώου σε βιοντίζελ, θα νόμιζε κανείς ότι η ιστορία του «Τίμι» έχει πλέον ολοκληρωθεί.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Κι όμως, ακόμη και τώρα φαίνεται πως το ταξίδι της διάσημης καμπουροφάλαινας δεν έχει τελειώσει.
Αρκετά μουσεία έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για οστά της καμπουροφάλαινας που έγινε γνωστή ως «Τίμι».
«Έχουμε εξασφαλίσει ορισμένα οστά, μεταξύ των οποίων ένα πτερύγιο, τα οστά της λεκάνης και σπονδύλους της ράχης», δήλωσε στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Ντάνιελ Κλίνγκμπεργκ Γιόχανσον, υπεύθυνος συλλογών στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Κοπεγχάγης.
Τα οστά δεν πρόκειται να εκτεθούν προς το παρόν στην Κοπεγχάγη. Αντιθέτως, σύμφωνα με τον Γιόχανσον, πολλά μουσεία στη Δανία, τη Γερμανία και την Ολλανδία έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για τα λείψανα.
Το ενδιαφέρον δεν αφορά μόνο την ίδια την ιστορία της φάλαινας. Οι εκθέσεις σκοπεύουν να θέσουν και πιο θεμελιώδη ερωτήματα: Πώς βλέπουμε τα άγρια ζώα; Και πώς φερόμαστε στη φύση;
Η υπόθεση είχε ήδη προκαλέσει συζητήσεις σε Δανία και Γερμανία, τόσο κατά τις προσπάθειες διάσωσης όσο και μετά τον θάνατο του ζώου. Πολλοί ειδικοί είχαν τότε επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο οι αρχές χειρίστηκαν την καμπουροφάλαινα.
Νεκροψία χωρίς σαφές συμπέρασμα
Το ήδη σε προχωρημένη αποσύνθεση κουφάρι της φάλαινας υποβλήθηκε σε νεκροψία, αφού ξεβράστηκε στο δανέζικο νησί Άνχολτ. Ωστόσο, οι ειδικοί δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν με σαφήνεια την αιτία θανάτου.
Τουλάχιστον τα δεδομένα του πομπού GPS έδωσαν πρόσθετες ενδείξεις για τις τελευταίες της μέρες. Σύμφωνα με τον υπουργό Περιβάλλοντος του Μεκλεμβούργου-Προπομερανίας, Τιλ Μπάκχαους (SPD), ο πομπός έστελνε δεδομένα έως και τις 7 Μαΐου, μεταξύ άλλων για το βάθος του νερού, τη θερμοκρασία, τα πρότυπα κίνησης και την ταχύτητα. Τα συγκεντρωμένα δεδομένα πρόκειται τώρα να αναλυθούν επιστημονικά.
Σύμφωνα με τις καταγραφές, η καμπουροφάλαινα έζησε πιθανότατα μόνο μέχρι τις 6 ή 7 Μαΐου, μετά την απελευθέρωσή της στις 2 Μαΐου.
Μέχρι τον θάνατό της, η φάλαινα διένυσε ακόμη περίπου 215 χιλιόμετρα, σύμφωνα με τον Μπάκχαους. Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος έβαλε και πάλι ρότα προς τη Βαλτική. Επιπλέον, η φάλαινα κινούνταν πιο αργά και δεν καταδυόταν πλέον τόσο βαθιά όσο πριν, κάτι που μπορεί να υποδηλώνει ότι η κατάστασή της επιδεινωνόταν.