Υπάρχουν συνεντεύξεις όπου απλώς κάθεσαι, κάνεις τις ερωτήσεις σου και φεύγεις με τις δηλώσεις που χρειάζεσαι. Και υπάρχουν κι εκείνες οι συζητήσεις που μοιάζουν περισσότερο με στιγμές. Η γνωριμία με τον EMIN στο Sea Breeze ανήκε στη δεύτερη κατηγορία.
Από τη στιγμή που έφτασα, ο EMIN ήταν ζεστός και φιλόξενος – από εκείνους τους οικοδεσπότες που σε κάνουν αμέσως να νιώθεις άνετα, σαν να μη γνωρίζεστε για πρώτη φορά αλλά να ξαναβρίσκεστε με έναν παλιό φίλο. Ο ίδιος ο χώρος ήταν χαλαρός, με θέα στην Κασπία, αλλά ήταν η αμεσότητά του που έδωσε αμέσως τον τόνο.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Καθισμένοι δίπλα στο πιάνο του, μιλήσαμε για το νέο του άλμπουμ, το Maybe Tomorrow, μια συλλογή τραγουδιών σε παραγωγή του θρυλικού David Foster. Όσο όμως προχωρούσε η συζήτηση, γινόταν γρήγορα σαφές ότι για εκείνον αυτός ο δίσκος είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα στούντιο πρότζεκτ. Είναι βαθιά προσωπικός.
«Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να διασκευάζεις τραγούδια που είναι διαχρονικά», λέει. «Και είναι διαχρονικά γιατί έχουν ένα DNA, μια ουσία, που κάνει να μην έχει σημασία ποιος τα τραγουδάει. Ακούς τη μελωδία και θέλεις να την ακούσεις. Θέλεις να την ακούσεις κι άλλο.»
Όταν τον ρώτησα για τις πρώτες του μουσικές επιρροές, η κουβέντα στράφηκε στον Elvis Presley – τον καλλιτέχνη που άναψε για πρώτη φορά τη σπίθα της αγάπης του για τη μουσική.
«Ήταν έρωτας από τον πρώτο ήχο. Νομίζω ότι το πρώτο τραγούδι του που άκουσα ήταν το “That's All Right (Mama)”, όπως και οι περισσότεροι στον κόσμο. Με αυτό ξεκίνησε. Αυτό ήταν, νομίζω, το πρώτο του σινγκλ, κι εγώ ήμουν τότε περίπου 13 ετών. Και έχουν περάσει 33 χρόνια, τώρα είμαι 46.»
Ο Elvis για πάντα
Έδειχνε συγκινημένος καθώς μιλούσε για κάποιες αναμνήσεις που είχαν προφανώς ξαναβγεί στην επιφάνεια όσο συζητούσαμε.
Για μια στιγμή δεν έμοιαζε πια με συνέντευξη. Έμοιαζε με κάποιον που ξαναγυρίζει σε ένα πολύ προσωπικό κεφάλαιο της ζωής του, καθώς σιγοτραγουδούσε φράσεις από γνωστά τραγούδια του Elvis.
Ωστόσο, αυτό που τον παθιάζει πραγματικά με τον Elvis είναι όταν ανακαλύπτει εκτελέσεις των τραγουδιών του που δεν είχαν απαραίτητα γίνει γνωστές στο ευρύ κοινό. Λέει πως οι φίλοι του συχνά του ζητούν να σταματήσει αυτή την εμμονή με το είδωλό του, όταν τους εξηγεί για ώρα γιατί τον αγαπά τόσο πολύ.
«Ακόμη και τώρα, όταν οδηγώ, όταν κάθομαι με φίλους, όταν έχω πιει λίγο, τους βάζω όλους να ακούσουν όλα αυτά, μέχρι και σήμερα.»
«Έχει κυκλοφορήσει καινούρια μουσική τα τελευταία 23 χρόνια, αλλά εγώ θα τους πω: δεν έχεις ακούσει το “Hurt”; Δεν έχεις δει ζωντανή εμφάνιση του 1974; Είναι απίστευτη. Δεν ξέρεις; Δες τον αστείο Elvis, δες… και συνεχίζω…»
Στη συνέχεια παραδέχεται: «Οι άνθρωποι μου λένε να σταματήσω. Μετά από μία ώρα είναι κάπως “έλα τώρα, φτάνει, χορτάσαμε Elvis”. Κι εγώ λέω: “άλλο ένα μόνο”. Είναι σχεδόν σαν ναρκωτικό.»
Ντουέτα, ο David κι εγώ
Επιστρέφουμε στον δίσκο, ο οποίος περιλαμβάνει μερικά ενδιαφέροντα ντουέτα – ένα με την Amanda Holden και ένα ακόμη με την Andrea Corr.
Έχοντας εμφανιστεί μαζί με ονόματα όπως η J-Lo, ο Niles Rogers και η Nicole Scherzinger, γιατί η Amanda Holden, τον ρωτώ;
«Ήταν ιδέα του David και μου είπε ότι είναι φίλοι με την Amanda εδώ και καιρό, ότι είναι καταπληκτική και ότι θα μου άρεσε πολύ. Και ο David βάζει πάντα τους ανθρώπους πάνω από τη μουσική και με όλους όσους με έχει συστήσει έχω μείνει φίλος – με τη Nicole Scherzinger, την Amanda, πολλούς άλλους καλλιτέχνες.»
«Και μου είπε ότι θα ήθελε να υπάρχει τουλάχιστον ένα ντουέτο άνδρα-γυναίκας στο άλμπουμ και να δούμε ποιο θα ήταν το τραγούδι.»
«Και μου έστειλε το “Something Stupid”. Προφανώς και ήξερα το τραγούδι πολύ καλά. Δεν το είχα τραγουδήσει ποτέ, αλλά του είπα: “David, για μένα είναι αυτονόητο, πάμε”», μου είπε.
«Και μετά με σύστησε στην Amanda. Γράψαμε τα φωνητικά μας ξεχωριστά. Στη συνέχεια βρεθήκαμε στο Λονδίνο, δειπνήσαμε και κάναμε παρέα. Είναι φανταστική. Είναι τρομερά διασκεδαστική.»
Στο στούντιό του, μπορούσε κανείς να δει πώς η μουσική τον μεταμορφώνει. Φαινόταν να ζωντανεύει με έναν διαφορετικό τρόπο – η ενέργεια άλλαζε, το πάθος του γινόταν ακόμη πιο ορατό.
Είναι ξεκάθαρο ότι η μουσική δεν είναι απλώς το επάγγελμά του. Είναι η γλώσσα στην οποία αισθάνεται πιο άνετα να εκφράζεται.
Γύρω του, η ατμόσφαιρα αντανακλούσε την ίδια ζεστασιά. Το προσωπικό στο στούντιο κινιόταν άνετα γύρω του, χαμογελούσε, φανερά δεμένο με τον καλλιτέχνη με τον οποίο δουλεύει καθημερινά. Υπήρχε στο χώρο μια αίσθηση ειλικρινούς στοργής – από εκείνες που δύσκολα κατασκευάζονται.
Ένα ακόμη τραγούδι που ξεχωρίζει στο άλμπουμ είναι το “You Are So Beautiful”. Του λέω ότι η φωνή του ακούγεται ιδιαίτερα ωραία σε αυτό και ότι του ταιριάζει πολύ.
«Αυτό είναι το αγαπημένο φωνητικό του David από μένα.»
Προσθέτει: «Το αστείο με αυτό το τραγούδι είναι ότι το 2012, αν θυμάμαι καλά, κάναμε μια συναυλία μαζί με τον David για ένα σόου του PBS που μεταδόθηκε στην Αμερική και έγινε στην Αγία Πετρούπολη, μπροστά από το Χειμερινό Ανάκτορο, που ήταν το φόντο της σκηνής. Τότε το You're So Beautiful ήταν μέρος του προγράμματός μου, μία από τις διασκευές που έκανα.»
«Μου είπε “πρέπει να το κάνουμε”. Κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής, αυτό το τραγούδι είχε ήδη “κοιμηθεί” για μένα, γιατί το είχα τραγουδήσει για αρκετό καιρό. Είπε “πάμε να το κάνουμε”, οπότε ήταν μια εύκολη ερμηνεία για μένα, αλλά για κάποιο λόγο ο David θεωρεί ότι είναι μάλλον το καλύτερο φωνητικό σε όλο το άλμπουμ. Με το οποίο εγώ δεν συμφωνώ.»
Για κάποιον με σχεδόν δύο δεκαετίες διεθνούς επιτυχίας, από παγκόσμια τηλεοπτικά κοινά μέχρι συνεργασίες με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής, ο EMIN διατηρεί μια εντυπωσιακή ελαφρότητα και ζεστασιά.
Τον ρωτώ με ποιον θα ήθελε να συνεργαστεί, αν μπορούσε να διαλέξει οποιονδήποτε.
«Μία από τις αγαπημένες μου καλλιτέχνιδες είναι η Sade και την αγαπώ πάρα πολύ», λέει.
Αυτό που ξεχωρίζει περισσότερο δεν είναι το μέγεθος της καριέρας του, αλλά ο ενθουσιασμός του για ό,τι ακολουθεί.
Μιλά για τη μουσική με τον ενθουσιασμό κάποιου που την ανακαλύπτει ακόμη – με ανυπομονησία για νέες συνεργασίες, για πειραματισμούς, με την απλή λαχτάρα να συνεχίσει να τραγουδά.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό πνεύμα πίσω από το Maybe Tomorrow.
Δεν είναι απλώς ένας τίτλος. Μοιάζει περισσότερο με υπόσχεση.