Τα τελευταία χρόνια νέα, σύγχρονα οινοποιεία αναβιώνουν τον ανδριώτικο αμπελώνα και βάζουν το νησί στον χάρτη του οινοτουρισμού
Η Άνδρος, το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων μετά τη Νάξο έχει μεγάλη ναυτική παράδοση. Για πολλές δεκαετίες, η οικονομία του νησιού στηριζόταν στους άντρες που αγάπησαν τη θάλασσα και έφτασαν στα πέραντα του κόσμου.
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
ΔΙΑΦΉΜΙΣΗ
Όμως και όσοι έμειναν πίσω, μαζί με τις νησιώτισσες ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία και τη γη. Το ανδριώτικο λεμόνι αποτελεί ένα από τα πλεόν εμβληματικά προϊόντα της εύφορης κοιλάδας των Λιβαδίων.
Από τον 17ο αιώνα έως τα μέσα του 20ού, γίνονταν μεγάλες εξαγωγές σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, τη Κεντρική Ευρώπη και τη Ρωσία. Κάθε χρόνο στη χώρα της Άνδρου, πραγματοποιείται η γιορτή Λεμονιού.
«Γιορτάζουμε το μυρωδάτο λεμόνι της Άνδρου, το οποίο είναι φημισμένο. Έρχονται πολλές γυναίκες και τοπικοί σύλλογοι, με δικά τους προϊόντα, σπιτικά» δήλωσε στο euronews η Λασκαρώ Στεφάνου, εντεταλμένη σύμβουλος πολιτισμού του Δήμου Άνδρου.
«Το λεμόνι είναι ο χρυσός της Άνδρου. Κάποια χρόνια ζούσαν οι άνθρωποι από τα λεμόνια, τώρα όχι. Όμως θέλουμε να διατηρήσουμε την παράδοση μας, για αυτό και ερχόμαστε κάθε χρόνο» δήλωσε η αγρότισσα και μαγείρισσα, Χαρίκλεια Δανιόλου.
Η παραγωγή μπορεί να έχει μειωθεί, όμως το λεμόνι εξακολουθεί να κάνει περήφανους τους ντόπιους, αλλά και να γοητεύει τους επισκέπτες με τη γεύση και τη μυρωδιά του.
«Τα λεμόνια της Άνδρου ήτανε ξακουστά. Είχε μεγάλη παραγωγή και έφταναν μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα. Έφευγαν με καίκια από εδώ. Σήμερα η παραγωγή είναι πολύ λιγότερη, αλλά συνεχίζει να είναι ένα σημαντικό προϊόν για τον τόπο μας. Κάνουμε λεμονάδες, γλυκά κουταλιού και άνθος λεμονιού που είναι πολύ ωραίο και μοναδικό» λέει η Δέσποινα Πέττα, πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Μαινήτων.
Σχιστολιθικά εδάφη, μελτέμια και θαλασσινή αλμύρα δημιουργούν το ιδανικό μικροκλίμα για την παραγωγή καλού κρασιού. Τα τελευταία χρόνια, νέα, σύγχρονα οινοποιεία αναβιώνουν τον ανδριώτικο αμπελώνα και βάζουν το νησί στον χάρτη του οινοτουρισμού.
Ο αμπελώνας «Κουρτέσης» αναπτύσσεται σε πετρόχτιστα επίπεδα, γνωστές και ως «αιμασιές» σε υψόμετρο 100 μέτρων από τη θάλασσα. Βρίσκεται στην περιοχή Υψηλού κοντά στη Χώρα. Διαθέτει υπόσκαφο οινοποιείο και προσφέρει ξεναγήσεις και γευσιγνωσία.
Η Βάσω Χαβιαράκη είναι οινολόγος με καταγωγή από την Άνδρο. Αν και ζούσε στην Αθήνα, η αγάπη για τον τόπο και μια καλή επαγγελματική πρόταση την έφεραν στο νησί.
«Παράγουμε βιολογικά κρασιά και ελαιόλαδο και στόχος μας είναι να κάνουμε το κρασί της Άνδρου γνωστό στους τουρίστες που έρχονται. Κάνουμε wine tasting. Στο νησί, παραδοσιακά, στα σπίτια φτιάχνουμε κρασί και τσίπουρο. Ο δικός μας στόχος είναι να γίνουμε γνωστοί σε όλο τον κόσμο και να έρχονται εδώ για να δοκιμάσουν το μαυροτράγανο και το ποταμίσι μας σε ένα πιο επαγγελματικό επίπεδο παραγωγής» δήλωσε στο euronews η οινολόγος Βάσω Χαβιαράκη.
Ο Τρόι Πόρτερ και η σύζυγος του ζούνε στο Τέξας. Αγαπούν πολύ το νησί, το επισκέπτονται κάθε καλοκαίρι και το διαφημίζουν μέσα από τις αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Πολλοί από τους φίλους τους που ζούνε στις Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να ταξιδέψουν στην Άνδρο.
«Εδώ είναι πολύ χαλαρωτικά και ειρηνικά. Είναι ήσυχα και οι άνθρωποι είναι καλοί. Πριν από δύο χρόνια αγοράσαμε σπίτι. Ερχόμαστε στην Άνδρο τα τελευταία πέντε χρόνια. Όλοι έχουν θετική ενέργει και φέρονται σαν να είμαστε οικογένεια τους. Αγαπάμε την ατμόσφαιρα. Έχει ησυχία. Νομίζω πως αυτή είναι η λέξη κλειδί. Ησυχία» εκτιμά ο Τρόι Πόρτερ.
Στην περιοχή του Κορθίου, βρίσκεται το τυροκομείο «Κρεβασάρα», της οικογένειας Ασούτη. Από το 2009, παρασκευάζει το Βολάκι, που είναι το παραδοσιακό τυρί της Άνδρου, λαδότυρο και κρασότυρο, πετρωτή, δηλαδή νωπό τυρί και τυρί της μπουρνιάς.
Αφού αποφοίτησε από τη γαλακτομική σχολή Ιωαννίνων, ο Νίκος Ασούτης επέστρεψε στο νησί και έφτιαξε τη μονάδα. Από τα χέρια του, σε ημερήσια βάση περνούν περίπου 500 κιλά γάλα που συγκεντρώνει από δικές του αγελάδες και από τα ζώα ακόμη 5 αγελαδοτρόφων του νησιού.
«Έχει ιδιαίτερη γεύση, είναι καθαρά από αγελαδινό γάλα. Παστεριωμένο. Το περισσότερο παράγεται στο νησί, όπου τα ζώα είναι ελεύθερα. Εκτός από την τοπική αγορά το βρίσκουμε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και γενικά σε όλη την Ελλάδα» δήλωσε ο τυροκόμος Νίκος Ασούτης.
Βεβαίως, η νησιωτική επιχειρηματικότητα έχει δυσκολίες και προκλήσεις. Το κόστος μεταφοράς των προϊόντων είναι υψηλό, ενώ τα εργατικά χέρια δυσεύρετα.
«Ήρθα πριν λίγα χρόνια από την Αθήνα, σε μια προσπάθεια να βοηθήσω τον Νίκο Ασούτη ο οποίος χρειάζοταν χέρια. Γιατί πλέον είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Είναι πολύ ωραία η ζωή στην επαρχία, πολύ ωραία να λέμε ότι φύγαμε από την Αθήνα και ήρθαμε εδώ, αλλά υπάρχουν πολλά προβλήματα. Δεν υπάρχουν χέρια, δεν υπάρχει εργατικό δυναμικό για να μπορέσει να βοηθηθεί μια οποιαδήποτε επιχείρηση» υποστηρίζει η βοηθός τυροκόμου, Μαρία Δόλη.
Πέρα από τις όμορφες παραλίες και τα καταγάλανα νερά, ο τόπος προσφέρει στον επισπέπτη όλα όσα χρειάζεται για να ηρεμήσει και να βιώσει την αυθεντική αιγαιοπελαγίτικη φιλοξενία που σύντομα θα τον οδηγήσει και πάλι στο νησί. Τα προϊόντα που παράγει ο τόπος, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ταξιδιωτικής εμπειρίας.