Μιανμάρ: Μια χώρα σε μετάβαση

Μιανμάρ: Μια χώρα σε μετάβαση
Μέγεθος Κειμένου Aa Aa

Η συνεχιζόμενη εθνοτική βία χαρακτηρίζει τη Μιανμάρ που μετράει πάνω από 100 μειονότητες και αρκετές επαναστατικές ομάδες. Τα τελευταία δύο χρόνια, όμως, οι μουσουλμάνοι έχουν στοχοποιηθεί ιδιαίτερα: περισσότεροι από 200 δολοφονήθηκαν και 150.000 έχουν εκτοπιστεί μετά από αντιπαράθεση με βουδιστές.

Μας μιλά ένας μοναχός που συμμετείχε στην «επανάσταση του σαφράν» και φυλακίστηκε για 15 ολόκληρα χρόνια εξαιτίας της πολιτικής του δράσης. Ισχυρίζεται ότι όλα είναι μία πολιτική απάτη: «Όλες οι κοινοτικές μάχες και η σεχταριστική βία αποτελούν κατασκευάσματα της κυβέρνησης. Είναι μία συνωμοσία που οργανώθηκε με το βλέμμα στις εκλογές του 2015. Δημιούργησαν χάος με τους αγρότες και άλλους εργαζομένους, ώστε να δημιουργήσουν σοβαρές εντάσεις. Μπορούμε επίσης να πούμε το ίδιο για το πρόβλημα με την αρπαγή της γης».

Το πολιτικό και οικονομικό κέντρο της χώρας παραμένει στην παλιά πρωτεύουσα Ρανγκούν. Η Δημοκρατική Φωνή της Βιρμανίας άνοιξε τα γραφεία της την περασμένη χρονιά και ο αρχισυντάκτης αναγνωρίζει ότι η κάλυψη της εθνοτικής βίας παραμένει ακόμη μια δύσκολη υπόθεση: «Γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Εάν υπάρχει βία, οι αρχές απαντούν με το κλείσιμο των δρόμων. Αυτό είναι ένα φυσικό εμπόδιο. Είναι επίσης δύσκολο να προσεγγίσουμε ορισμένες περιθωριοποιημένες μειονότητες που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές. Ένας δημοσιογράφος μας ξυλοκοπήθηκε άγρια, γιατί είχε μία κάμερα και τράβηξε σκηνές βίας, με αποτέλεσμα η κάμερά του να κατασχεθεί».

Πριν, η εταιρεία είχε την έδρα της στο εξωτερικό και δούλευε με μυστικούς δημοσιογράφους. Αλλά ακόμα και τώρα, η κάλυψη γεγονότων όπως οι προεδρικές εκλογές του 2015 συνεπάγεται τεράστιες δυσκολίες.

«Θα είναι πρόκληση για μας να καλύψουμε τις προεδρικές εκλογές της χώρας. Δεν υπάρχουν ακόμα μέσα μεταφοράς, τηλεπικοινωνίες, υποδομές, όλα είναι ακόμα πολύ δύσκολα», όπως μας λέει.

Η ΕΕ προσφέρεται να βοηθήσει τη Μιανμάρ στη δημοκρατική της μετάβαση. Προχώρησε σε άρση των κυρώσεων εδώ και 18 μήνες και προώθησε μία πολιτική και επιχειρηματική Ομάδα Δράσης στη χώρα στις 15 και 16 Νοεμβρίου.

«Όσοι έχουν έρθει εδώ με εμάς γνωρίζουν ότι πρέπει να υπάρξει μια ειλικρινής δέσμευση για την ανάπτυξη της οικονομικής ζωής αυτής της χώρας, ώστε οι άνθρωποι να έχουν πραγματικές ευκαιρίες για εργασία, πραγματικές ευκαιρίες για εταιρικές σχέσεις και αυτό ήταν ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν στο επιχειρηματικό φόρουμ», δήλωσε η Κάθριν Άστον.

Η πλέον εμβληματική φυσιογνωμία της χώρας και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, η Αούνγκ Σαν Σούου Κίι, είναι τώρα βουλευτής και αγωνίζεται να αλλάξει το Σύνταγμα, προκειμένου να μπορέσει η ίδια να διεκδικήσει την προεδρία της χώρας.

Όπως τονίζει, «χρειάζεται συνεχής προσπάθεια για να διασφαλίσεις ότι η πολιτική είναι στο σωστό δρόμο. Δε συμβαίνει από μόνο του αυτόματα, και δεν είναι κάτι που μπορείς να πεις ότι ολοκληρώθηκε και δεν πρέπει να το ξαναδούμε. Είναι κάτι δυναμικό, μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, δεκαετία τη δεκαετία, από γενιά σε γενιά».

Τα σημάδια δυτικών επιρροών στο εμπόριο και τον τουρισμό αυξάνονται διαρκώς, δείχνοντας μία τάση εκσυγχρονισμού. Η χώρα θεωρείται «Ελντοράντο» με μερικά από τα μεγαλύτερα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου, φυσικού αερίου, ορυκτών, πολύτιμων λίθων. Η Βίκυ Μπόουμαν ίδρυσε μία ΜΚΟ, με την οποία θέλει να διασφαλίσει ότι τα κέρδη θα ωφελήσουν τα 55 εκατομμύρια των κατοίκων και όχι μόνο μία μικρή ολιγαρχία.

«Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους για τους επενδυτές – ειδικά αν πρόκειται για επενδυτές που ασχολούνται με τη γη – είναι να μάθουν από πού προέρχεται αυτή η γη, σε ποιον ανήκε, εάν είχε προηγουμένως κατασχεθεί, ίσως είκοσι χρόνια πριν. Ή εάν βρίσκονται σε διαδικασία διαπραγμάτευσης, για κάποιο σχέδιο με ανθρώπους που πρόκειται να μετακινηθούν, να διασφαλίσουν ότι αυτοί οι άνθρωποι θα αποζημιωθούν και θα αντιμετωπιστούν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες. Και μέχρι στιγμής, η καταγραφή είναι πολύ φτωχή σε αυτή τη χώρα», επισημαίνει.

Ο Βούδας είπε ότι «οι άνθρωποι είναι ο θησαυρός μιας χώρας».

Οι κάτοικοι της Βιρμανίας αγαπούν αυτό το ρητό και ελπίζουν ότι μέρα με τη μέρα γίνεται πραγματικότητα.